KHK ile birçok ailenin hayatı karartıldı. Çocuklar yıllarca anne-babalarından, anne-babalar yıllarca çocuklardan ayrı kaldı. O yılların, yaşatılan acıların telafisi yok. Yaralar kolay sarılmıyor.Baran ailesi de KHK’lar ile paramparça edilen ailelerden sadece biri. Sekiz yıl sonra tekrar bir araya geldiler. Geldiler ama nasıl…
8 yaşındaki kızları Esma Büşra, anne-babasıyla ilk defa aynı evde yaşamaya başladı. Çünkü daha dünyaya gelmeden babası tutuklandı. Doğduktan sonra, 2 yaşındayken annesi tutuklandı. Ve Esma ebeveynlerini, ancak 24 Eylül 2025’te annesi tahliye olduktan sonra aynı evde, aynı çatı altında görebildi.Olan bitene o kadar inanamıyor ki, annesine sürekli ne diyormuş biliyor musunuz: “Anne gerçekten geldin mi?” Oğlu ise annesini ilk gördüğü an, tanımadı…Bu haksızlıklara sebep olanlar; kim olursa olsun, bu çocukların döktüğü gözyaşının bir damlasının bile hesabını veremeyecek.
“OĞLUM BENİ TANIMADI”
Esra Baran, tahliye olduktan sonra çocuklarıyla eşinin Manisa’da bir parkta düzenlediği sürpriz bir piknikte ilk defa buluştu. Sosyal medyada da yayınlanan videolarda belki görmüşsünüzdür.Babasının geldiğini gören Mustafa Burhan, koşa koşa gidip boynuna atlıyor. Babasının yanındakinin kadının annesi olduğu fark etmiyor. Fark ettiğinde ise hıçkırıklara boğuluyor.
Esra hanım diyor ki, “Oğlum uzaktan gelirken beni fark etmedi. Babasına koştu, Esma hemen fark etti ama oğlum babasına koştu, beni sonra fark etti ve birdenbire ağlamaya başladı. İnanamadılar. Kızım sürekli anne gerçekten geldin mi diye soruyor. Zihninde inanamıyor.”
“AÇIK GÖRÜŞLERDEN SONRA HEPİMİZ DAĞILIYORDUK”
Ya cezaevinde çocuklara hasret geçen günler nasıldı?
“Cezaevinin en zor yanı, çocukların uzakta büyümesi. Her ay açık görüşe geldiklerinde biraz daha büyüdüklerini görmek hem sevindiriyordu, hem üzüyordu. Kızım beş kere yanıma geldi, gitti. O gittiğinde çok kötü oluyordum. Tabi ki zorluğun yanında kolaylıklar da vardı. Sağolsun arkadaşlar etrafımda pervane oluyordu. Aslında koğuştaki herkes açık görüşlerden sonra dağılıyordu. Uyku saati olmadığı halde, görüşten sonra herkes yatağında 2-3 saat uykuyla geçiriyordu. Ayrılık zor geliyordu, kimsenin bünyesi kaldıramıyordu. Eğlenceli ortamlarla acımızı unutmaya çalışıyorduk. Mesela amigurumiden mikrofon yapmıştık, kendi kendimize sokak röportajı yapıyorduk.
Eşim cezaevine girdiğinde ben 4 aylık hamileydim. Oğlum 2,5 yaşındaydı. Esma’nın doğmasına 5 ay vardı. Eşim tahliye olduğunda ben yoktum. Çocuklar 10 ay anneanneyle birlikte kaldılar. Sekiz yıl sonra aynı çatı altındayız. Kızım ilk defa anne- babayı bir arada gördü. Şu an bir arada olduğumuza inanamıyorum. Eşimin yan odada oturması bulaşık yıkarken tebessüm ettiriyor bana. Her ailenin yaşadığı bir şey ama bizim için ekstra kıymet taşıyor, beraber aynı evde yaşamak, aynı çatı altında bulunmak.” diye anlatıyor Esra Baran.


Manisa T Tipi Cezaevinde hapis yatan KHK’lı memur Mikail Baran, bir görüş gününde ailesiyle birlikte.






