SEVİNÇ ÖZARSLAN – TR724
İzmir Menemen R Tipi Cezaevi’nde yaşadığı hal ihlalleri nedeniyle hayatını kaybeden Alzheimer hastası, KHK’lı eğitimci İbrahim Güngör’ün (72) vefatının üzerinden bir yıl geçti.
Bu hikâye yalnızca cezaevinde ölüme sürüklenen ağır hasta bir babanın değil, aynı dönemde tutuklanan ve babasıyla vedalaşmasına dahi izin verilmeyen genç bir kızın hikâyesi. İbrahim Güngör’ün en küçük kızı Sueda Güngör, dokuz ay önce tahliye edilmesine rağmen yaşadığı travma nedeniyle hâlâ babasının mezarına gidemediğini söylüyor:
“Bugün, 7 Eylül, babamın vefatının birinci yıldönümü. Dün evimizin önünde babam için lokma döktürdük, Kur’an’lar okuduk ama ben hâlâ mezarını ziyaret edemiyorum. Gitsem bile yalnız gitmek istiyorum fakat bunu yapabilir miyim bilmiyorum. O kadar büyük bir haksızlık sonucu vefat etti ki bunu hiçbir zaman kabullenmeyeceğim. İçimde çok şey yıkıldı.”
GEDİZ ÜNİVERSİTESİ ÖĞRENCİ İŞLERİNDE GÖREV YAPIYORDU
KHK ile kapatılan İzmir Gediz Üniversitesi’nde öğrenci işleri müdürü olarak görev yapan İbrahim Güngör, 18 Ocak 2019’da tutuklandı. On ay cezaevinde kaldıktan sonra tahliye edildi. ‘Suçu’, evinde dini sohbet düzenlemek, insanları bu sohbetlere çağırmak ve öğrenciler için burs toplamaktı. İzmir 20. Ağır Ceza Mahkemesi bu gerekçelerle Güngör’e 8 yıl 1 ay hapis cezası verdi.
Güngör hakkında mahkemede tanıklık yapanların ifadelerini okuyorum. İçler acısı. Biri diyor ki, “Bizi dini sohbete çağırıyordu. Evinde sohbete gittik. Risale-i Nur ve Fethullah Gülen’in kitaplarını okuduk.” dedi.
AĞIR HASTALIKLARINA RAĞMEN YENİDEN TUTUKLANDI
Güngör, tahliyesinin ardından beyninde sıvı birikmesi nedeniyle ameliyat oldu ve beynine şant takıldı. Ayrıca Alzheimer, prostat ve ağır şeker hastasıydı. Fakat cezasının Yargıtay tarafından onanması üzerine 14 Aralık 2024’te ikinci tutuklandı.
Cezaevine girdiğinde kendi ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanan Güngör’ün fiziksel ve zihinsel durumu her geçen gün kötüleşti. Kızlarını tanıyamayacak hâle geldi; hasta bezi ve sonda kullanmaya başladı. Görüşlere tekerlekli sandalyeyle götürülüyordu ve günlük ihtiyaçlarının neredeyse tamamı hasta bakıcısı tarafından karşılanıyordu.
Bütün bunlar yalnızca ailesinin anlatımlarında değil, resmî sağlık raporlarında da açıkça yer aldı.
İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi Nöroloji Kliniğinin 25 Aralık 2024 tarihli raporunda, Güngör’ün unutkanlığının ileri seviyede olduğu belirtildi. Yapılan zihinsel değerlendirmede 30 üzerinden yalnızca 16 puan alabildiği; zamanı ve bulunduğu yeri anlamakta, dikkatini toplamakta ve bazı şeyleri hatırlamakta ciddi güçlük çektiği kaydedildi.
Raporda, demans bulguları bulunduğu, tek başına ihtiyaçlarını karşılayamadığı ve başka birinin yardımına ihtiyaç duyduğu açıkça yazıldı.Aynı hastanenin sağlık kurulu da Güngör’ün cezaevinde hayatını tek başına sürdüremeyeceğini, öz bakımı için yardıma ve başka birinin bakımına muhtaç olduğunu belirledi.
Menemen R Tipi Cezaevi Tabipliğinin 7 Şubat 2025 tarihli gözleminde ise Güngör’ün bakıma muhtaç olduğu teyit edildi. Yemeğini kendisi yiyebilse bile diğer bütün ihtiyaçlarının hasta bakıcısı tarafından karşılandığı, sonda ve hasta bez kullandığı, ilaçlarının sağlık personeli tarafından verildiği kaydedildi. Kızları görüşlere gittiğinde, babalarına, koğuşta kalan diğer 80’li yaşlardaki mahpusların baktığını/bakmak zorunda kaldığını öğrenince ayrıca yıkıldı.
RAPORLAR “BAKIMA MUHTAÇ” DEDİ, ADLİ TIP “CEZAEVİNDE KALABİLİR” KARARI VERDİ
Ortada son derece açık bir tablo vardı: İbrahim Güngör ağır hastaydı, tek başına yaşamını sürdüremiyordu ve başka birinin bakımına muhtaçtı.Buna rağmen Hızır Aslıyürek’in başkanlığını yaptığı Adli Tıp Kurumu, 11 Mart 2025’te Güngör’ün R Tipi Cezaevi’nde kalabileceği yönünde rapor verdi.
Bir insanın cezaevinde tek başına yaşayamadığını, öz bakımını yapamadığını ve sürekli yardıma ihtiyaç duyduğunu tespit edip ardından “cezaevinde kalabilir” demek, tıbbi bir değerlendirmeden çok siyasi bir karardı.Sizin babanız bu durumda olsaydı hapiste kalmasını ister miydiniz?
Hiç kimse istemez. Ne Hızır Aslıyüksek, ne adalet bakanları, ne de o raporlara imza atan doktorlar. Ama söz konusu mahpuslar olunca herkes izan duygusunu kaybediyor, vicdanı körleşiyor, bütün etik kurallar çöpe atılıyor.
HASTANEDEN YENİDEN CEZAEVİNE GÖNDERİLDİ
Güngör, sondadan enfeksiyon kapması üzerine 25 Temmuz 2025’te Menemen R Tipi Cezaevi’nden hastaneye kaldırıldı. Yaklaşık 20 gün sonra hastaneden taburcu edilerek yeniden cezaevine gönderildi.
Ancak sağlık durumu giderek ağırlaştı. Solunum yetmezliği ve yüksek ateş nedeniyle 29 Ağustos’ta ikinci kez İzmir Şehir Hastanesi’nin yoğun bakım servisine kaldırıldı.
Ailesine sağlık durumuyla ilgili yeterli bilgi verilmeden dokuz gün yoğun bakımda kaldı. O halde bile yanına ne eşinin, ne çocuklarının girmesine izin verildi. Ve 7 Eylül’de gece yarısı saat 01.00 sıralarında vefat haberi geldi.
Hastalığı biliniyordu. Bakıma muhtaç olduğu resmî raporlarda yazıyordu. Tek başına yaşayamadığı tespit edilmişti. Buna rağmen tahliye edilmedi ve herkesin gözleri önünde ölüme gönderildi.
KIZI BABASIYLA VEDALAŞAMADI
En zoru da İbrahim Güngör yaşam mücadelesi verirken üniversite öğrencisi kızı Sueda Güngör’ün tutuklanması oldu.Dokuz Eylül Üniversitesi Maliye Bölümü öğrencisi olan 24 yaşındaki Sueda Güngör, arkadaşlarıyla aynı evde kalmak, yardımlaşmak, dini sohbetlere katılmak ve iftar programı gibi manevi etkinlikler düzenlemek gibi gerekçelerle suçlanarak 17 Haziran 2025’te gözaltına alınıp tutuklandı.
Sueda, babası cezaevindeyken defalarca görüşme talebinde bulunmasına rağmen onunla telefonla konuşmasına izin verilmedi. İbrahim Güngör hayatını kaybettiğinde Şakran Cezaevi’nde tutuklu bulunan Sueda’nın cenazeye katılmasına da izin verilmedi. Genç kadın yalnızca taziye evine, kelepçeli şekilde götürüldü.
Bir baba, ağır hastalıklarına ve bakıma muhtaç olduğuna ilişkin resmî raporlara rağmen tahliye edilmedi. Bir kızın babasıyla konuşmasına, ona veda etmesine ve cenazesine katılmasına izin verilmedi. Şimdi Sueda Güngör, tahliye edilmesinin üzerinden dokuz ay geçmesine rağmen babasının mezarına dahi gidemiyor.
İbrahim Güngör’ün yaşadıkları yalnızca bir sağlık hakkı ihlali değil. Yaşam hakkının, insan onurunun ve aile hayatına saygı hakkının birlikte yok sayıldığı ağır bir insan hakları ihlali.Geride ise babasının mezarı başına gidemeyen bir kızın şu sözleri kaldı:
“O kadar büyük bir haksızlık sonucu vefat etti ki bunu hiçbir zaman kabullenmeyeceğim. İçimde çok şey yıkıldı.”
