Bahis, bazı meczupların kendini Mehdi ve Mesih ilan edip garip işler yapmaları üzerine açılıp bir de üzerine sorulan sorulara alakasız, tuhaf cevaplar veren birkaç sokak röportajı izlenince salondaki tüm misafirleri oldukça şaşırtan ibretli bir kıssa anlatmaya başladı.
“Zamanın birinde bir padişah varmış. Bir gün ülkenin ahvalini anlamak için tebdil-i kıyafet gezerken yolu hasbel kader bir tımarhaneye düşmüş. Rastgele bir odaya girip hastanın biriyle hasbihal ederken birden fark etmiş ki bakışlarından kör olduğu anlaşılan adam gayet mantıklı konuşuyor.
Adamı merak ve de hayranlıkla dinleyen padişah şaşkınlıkla ‘Seni buraya kim koydu? Bana kalırsa senin dışarıda olman ve hatta insanlarla konuşarak onlara nasihatlar vermen gerek.’ demiş.
Kendisine söylenen bu övücü sözler üzerine kör adam birden ciddileşerek ‘Ben zaten bir peygamberim, etrafımdakilere durmadan söylüyorum beni çıkarın diye ama kimseyi inandıramadım.’ deyince padişah daha büyük bir şaşkınlıkla odayı terk edip hemen diğer odaya girmiş.
Bu odada da konuşulanları tam anlayamayan sağır bir adam oturuyormuş. Padişah adamla konuşmaya başlayınca bunun bir önceki kör adamdan daha bilgili, daha mantıklı olduğunu anlamış. Üstelik bu adam çok daha güzel konuşuyor ve anlattığı meseleleri çok daha beliğ ifade ediyormuş.
Adamın hal, tavır ve konuşmalarından çok etkilenen padişah ‘Sen çok akıllı bir adama benziyorsun. Senin burada ne işin var anlamadım. Bence senin dışarıda olup insanlara dersler vermen lazım. Hem sen şu yan odadaki kendini peygamber ilan eden kör adam gibi de değilsin.’ deyince sağır adam birden ayağa kalkıp sinirli bir şekilde ‘İzzet ve celalime yemin ederim ki ben kör bir peygamber göndermedim.” demiş.
Hocaefendi son sözleri biraz da tebessüm ederek söyleyince ondaki bu tavır hemen misafirlere de yansıdı ve herkeste bir tebessüm oluştu. Ama bu durum gayet kısa sürdü. Hocaefendi anlattığı kıssanın ardından biraz da iç çekerek “Ne yazık ki ülkeyi de böyle tımarhaneye çevirdiler.” dedi.
Başka bir gün de çocukluğuna ait bazı anıları anlatırken “Çocukken geceleri dışarı çıkar, Erzurum’daki türbeleri tek tek dolaşır ve hepsine Yasin okurdum. Hatta benim gece yarılarına kadar gezmemden şüphelenen Emniyet, peşime polis bile takmıştı. İşte o türbelerden biri de evliyaullahtan Habib Baba diye bilinen bir zata aitti.
Habib Baba, 4. Murat döneminde yaşamış bir Allah dostu… Bir gün hacca gitmek niyetiyle yola çıkmış ama İstanbul’dan hac için kalkan gemiyi kaçırınca bir başına koca şehirde kalakalmış. Yol meşakkatinin verdiği yorgunluğu atmak ve kirden tozdan da arınmak adına bir hamama gitmeye karar vermiş.









