Coşkundu Tuncer Çetinkaya. Heyecanlıydı. Mesleğine âşıktı. Heyecanını hiç kaybetmedi. Edirnekapı mezarlığı haberine gösterdiği heyecanla, AA bölge müdürüyken Isparta Komando Alayı haberine gösterdiği heyecan aynıydı.
EMİRHAN ŞİMŞEK-KRONOS NEWS
Onu ilkin taşradan çıkardığı manşetlerle tanıdım. Bolu Kartalkaya’da kayak yaparken oğluyla birlikte kaybolan Amerikalı Yarbay Mike Couillard ile ilgili yaptığı haberler iki üç gün gazetede (Zaman) manşet olmuş ve ilgiyle okunmuştu. Derken bir sabah Kalender Sokak’ta bulunan Cihan Haber Ajansı’nın istihbarat servisinde karşılaştık. İstanbul’a tayin olmuştu ve servisteki ilk günüydü. Bıyıkları, kalın çerçeveli gözlükleri ve İspanyol paça pantolonuyla dikkat çekiyordu. Servisin muzip muhabirlerinden Süleyman Kaya’nın “Bu haşmet de kim ya?” deyişini dün gibi hatırlıyorum. Adı “Haşmet” kaldı. Yıllardır “Haşmet” diye hitap ederiz birbirimize.
Tuncer Çetinkaya’dan bahsediyorum. Şu an Antalya’da, zindanda tutsak gazeteci arkadaşım, kardeşim Tuncer’den… 1995 yılı başıydı tanışmamız. O zaman ajansın ve tabii olarak gazetenin eğitim muhabiriydim. Tuncer’i de eğitim muhabiri olarak yanıma verdiler. Birlikte hem İstanbul Milli Eğitim Müdürlüğü’nden hem de Ankara’daki bakanlıktan haber çıkarmaya çalışıyorduk. İstanbul’dan telefonla MEB’in altını üstüne getiriyor, Ankara eğitim muhabirlerini atlatan haberler yapıyorduk.
Duygusaldır Tuncer. Küçük yaşta annesi kaybetmiş ve öksüz kalmıştır. Anasız yetişmenin zorluklarını anlatmıştır bana çok defa hüzünlü bir şekilde. Hayatın bütün acımasızlığını, bütün yükünü omuzlarında hissede hissede, tabiri yerindeyse ezile ezile ve tırnaklarıyla kazıyarak kendini yetiştirmiş ve bugünlere gelmiştir Tuncer. Kimsenin adamı, hele hele kimsenin prensi olmamıştır. Tepeden inmemiş, gazeteciliği taşra muhabirliğinden başlayarak iliklerine kadar yaşayarak öğrenmiş alaylı bir gazetecidir. Hayatını sadece mesleğiyle kazanmış dürüst ve gururlu bir Anadolu çocuğudur Tuncer. Sürekli basın kartı sahibidir.
Tuncer haberin kokusunu iyi alırdı. İğneyle kuyu kazardı adeta. Edirnekapı’daki metruk mezarlığı görünce otobüsten inip onlarca fotoğraf çekip heyecanla merkeze nasıl geldiğini ve “Buraya kimler çökecek acaba? Bu olay Susurluk’tan daha büyük bence.” deyişine ve günlerce o mezarlığın kökünü kökenini Anıtlar Kurulu’nda görevli Prof. Dr. Semavi Eyice’ye varıncaya kadar araştırmasına bizzat şahidim.
Tuncer’in esas parladığı ve isim yaptığı dönem 28 Şubat dönemidir. Bu dönemde yazdığı her haber bugün iktidarda olanların ve onların yandaş sözde muhafazakâr basınının can simidi olmuş, argümanlarında hep bu haberlerden istifade etmişleridir. Tuncer o günlerde YÖK hakkında yaptığı haberlerle sık sık ya STV’de ya da Kanal 7’de boy gösteriyordu. Haberleriyle o günün muhalifi siyasal İslamcılara sağlam bir muhalefet zemini oluşturuyordu. O dönem yaşananları En Uzun Şubat isimli kitabında topladı. Dönemin baskı ve zulümlerini anlatan, bizzat gazeteci olarak eğitim camiasında şahit olduğu olaylara yer verdiği bu kitap uzun süre çok satanlar listesinde yer almıştı.
Coşkundu Tuncer. Heyecanlıydı. Mesleğine âşıktı. Heyecanını hiç kaybetmedi. Edirnekapı mezarlığı haberine gösterdiği heyecanla, AA bölge müdürüyken Isparta Komando Alayı haberine gösterdiği heyecan aynıydı.
İnandığı şeyin peşinden sonuna kadar giden bir karaktere sahiptir Tuncer. Eğitim muhabirliğini bırakıp temsilcilik yapmaya başlamasına rağmen uzun yıllar eğitim camiasında adı sitayişle anılmaya devam etti. İlerleyen yaşına rağmen tenise merak salmış ve hatta bu alanda turnuvalarda birinci olacak kadar da kendini geliştirmişti. Bolu’da okumuştu üniversiteyi. Belki de Köroğlu’nun ruhundan bir şeyler kapmıştı Tuncer, gözü karalığını ve inandığı doğrunun peşinde gitmesini ondan almıştı belki de kim bilir…









