Türkiye’de hukuksuzluğu iliklerine kadar yaşayan KHK’lıların hikayleri haber olmaya devam ediyor. Independent Türkçe’de o insan hikayelerinden birini sayfalarına taşıdı. KHK’lı öğretmen Vakkas Karakoyun’un hikayesini…
Müjgan Halis imzalı haberde Vakkas Karakoyun üzerinden KHK’lılara yönelik hukuksuzluklar da anlatılıyor. Hikaye, Karakoyun’un 2008 yılında yazdığı ve antaloji.com’da yayınlanan bir şiiriyle başlıyor. Şöyle diyor Karakoyun ‘Çanakkale Kahramanları’ şiirinde: Can…Canan… Nedir ki? / Senin yanında. Ey VATAN./ Binlerce, Yüzbinlerce Can ve Canan / Senin uğrunda fedadır…”
Ancak Vakkas Karakoyun, bu şiiri yazdıktan 13 yıl sonra, bir daha geri dönmemecesine vatanından ayrılıyor. Ardından Karakoyun’un hayatı anlatılıyor. İşte o haberden bazı bölümler:
“Şiir, şu anda 49 yaşında olan ve geçtiğimiz günlerde eşi ve beş çocuğuyla önce Almanya’ya, ardından da iltica etmek istediği Hollanda’ya giden eski KHK’lı Vakkas Karakoyun’a ait. Üstelik Karakoyun’un hikayesi şimdiye kadar duyduğumuz KHK’lılardan da farklı. Çünkü o hem mesleğine geri döndü hem emekli olmayı başardı hem de yeşil pasaportunu geri aldı. Ancak “Benim çektiklerimi beş çocuğum çekmesin” diye ahdetti ve yolu Antarktika’ya bile varsa bu ülkeden gitmeyi aklına koydu, en sonunda da gitti. Hem de haftada üç kez diyalize girmesine rağmen ölümü göze alarak. Almanya uçağından indiğinde diyaliz eksikliği nedeniyle vücudunda fazladan 7,5 kilo su vardı. Karakoyun’la görüştüğümüzde yaklaşık 10 gündür Türkiye’den ayrılmıştı ve bu 10 günde beş kez diyalize girmişti.
ÇOCUKLARIM HUKUKLA YÖNETİLEN BİR ÜLKEDE YAŞASIN
Vakkas Karakoyun’a Hollanda’da tutulduğu mülteci kampında ulaştık. Mülteci kampına konulmadan önce birkaç gün bir futbol sahasına yerleştirilen çadırlarda kalmış. Sözlerine şöyle başlıyor Karakoyun: “Şiirime baktım, kendime baktım ve kendime vatan hainliğini sıfatını yakıştıramadığım için bu hale geldim. Ben zaten yakında öleceğimi biliyorum ama çocuklarım hukukla yönetilen bir ülkede yaşasınlar istiyorum.”
1997 YILINDA ÖĞRETMENLİĞE BAŞLIYOR
Vakkas Karakoyun, aslen Gaziantep’in Araban ilçesinden. Tarih öğretmenliğine 1997 yılında başladı. İlk görev yeri Kilis’ti, bu kentte üç yıl çalıştıktan sonra mesleğine altı yıl boyunca Adıyaman’ın Besni ilçesinde devam etti. Ardından da Gaziantep’teki çeşitli okullarda görevine devam etti, ta ki 2016’da yayınlanan 672 No’lu Kanun Hükmünde Kararname’ye kadar. O KHK ile görevinden alındı ve daha önce sapasağlam olan Karakoyun tüm sağlığını kaybetti.

SIKINTILAR NEDENİYLE GÖZLERİNİ KAYBETTİ
Görevden alınınca tedavi imkanları da kalmayan Vakkas Karakoyun’un önce şeker hastalığı nedeniyle sağ gözünde yüzde 100, sol gözünde 95 görme kaybı oluştu. İki böbreği iflas etti, haftada üç kez diyalize girmeye başladı. Bu sırada muhtemelen üzüntü ve sıkıntıdan iki kez kalp krizi geçirdi, iki kez anjiyo olmak zorunda kaldı. En son anjiyoda kalbine stent takıldı. Bu arada iki ayağında şeker hastalığına bağlı yaralar oluştu, yürüyemez duruma geldi.
EMEKLİLİK HAKKI DA VERİLMEDİ
Bütün bunlar olurken Vakkas Karakoyun’un eşi de çalışmıyordu. Ve en büyüğü o zaman 21 yaşında, küçüğü 19, diğerleri de 15, 11 ve 7 yaşlarında olmak üzere bütün aile, okulu bırakıp inşaatlarda çalışmaya başlayan büyük oğlanın eline bakıyordu. Karakoyun KHK sonrası uzun süre göreve dönemediği ve emeklilik hakkı da verilmediği için en büyük oğlu, üniversiteye gitmemeyi tercih ederek, inşaatlar çalışmaya başlamıştı. Ancak inşaat sektöründe de her zaman iş bulamadığı için, eve bazı günler hiç para girmediği de oluyordu.
ÖLÜRSEM BENİ TÜRKİYE’DE GÖMMEYİN
Karakoyun o zamanları hatırladığında şöyle konuşuyor: “Tek isteğim Türkiye’den gitmekti, başka hiçbir şey istemiyordum. Çünkü ben bunları yaşadım, çocuklarımın yaşamasını istemedim. Neresi olursa Avustralya, Japonya, Yeni Zelanda, Kanada, hatta Alaska hukukun bulunduğu herhangi bir ülke sesimi duysa gitmeye hazırdım. Herhangi bir ülke beni çocuklarımla kabul etsin, dönmemek üzere gitmek istiyordum. Zaten çocuklarıma da vasiyet etmiştim, ölsem bile bu topraklara beni gömmeyin diye. Onlara, ‘Cesedimi götürebildiğiniz kadar uzağa götürün ve bir daha bu ülkeye dönmeyin’ demiştim.”









