15 Temmuz planlı darbe kurgusunun üzerinden tam 10 yıl geçti.
Dile kolay 10 yıl…
Bir ülkenin kaderini değiştirmeye yetecek kadar uzun bir zaman.
Bu organize darbe tiyatrosu sahneyi işgale devam ediyor.
Binlerce insan, bu kaypak ve kahpe darbe tiyatrosuyla aşından, işinden, mesleğinden, özgürlüğünden, en önemlisi hayatından oldu.
Nesepsiz ve nasipsiz bir rejimin iki ortağı, devletin bütün imkânlarını kullanarak; çoluk çocuk, genç yaşlı, kadın erkek, hasta, engelli demeden zulmün her çeşidini uyguluyor.
90’a merdiven dayamış yaşlılardan kundaktaki bebeklere, hamile kadınlardan ağır hastalara kadar herkese musallat olmuş bir zulüm çarkı.
On yıldır aynı dil konuşuluyor.
Aynı nefret üretiliyor.
Masumlara yapılmadık iftira, atılmadık çamur kalmadı.
Aynı propaganda tekrar ediliyor.
Devletin tüm kurum ve imkânları bu propagandanın hizmetine sunuldu.
Bu nesepsiz rejimin mucitleri, tam 10 yıldır aralıksız aynı iftirayı sürdürüyor.
Şimdi ise bu kirli propagandanın 10. yıl gösterisi için dünyanın dört bir yanını dolaşıyorlar.
AKP Genel Başkan Yardımcısı Zafer Sırakaya‘nın Sydney ve Melbourne kadar gelmesi de bunun son örneği.
Türkiye’de camileri siyasetin arka bahçesine çevirmek yetmemiş olacak ki, şimdi 10 yıllık kirli propagandayı Avustralya’daki camilere taşımaya çalışıyorlar.
Partinin emrindeki diplomat ve konsoloslarla birlikte cami cami dolaşıyor, ibadethaneleri siyasi propagandanın mekânına dönüştürüyorlar.
Masum insanları “terörist”, hırsızları ve arsızları ise “makbul vatandaş” gösterme derdindeieler.
Oysa bu düzenin gasp, hukuksuzluk ve korku üzerine kurulduğunu artık sadece muhalifler değil, tüm dünya bunu görüyor.
Tehdit ve baskılarla parti değiştiren CHP’li kadın belediye başkanlarına rozetlerin “başörtülü” AKP’li kadınlar tarafından takılması…
Baskı, tehdit ve şantajla partilerine kattıkları CHP’li siyasetçilere rozetlerin başörtülü kadınlar tarafından taktırılması, aslında dinî değerlerin kirli siyasete alet edilişinin en hazin fotoğraflarından biri.
Onun için insanlar sokak röportajlarında,
“Bunlar Müslümansa zinhar ben değilim.” deme noktasına geldi.
Bu rejim içeride halkın iradesini gasp ederken, dışarıda da aynı ahlaksızlığı yıllardır sürdürüyor.
Hizmet Hareketi mensuplarının okullarını, eğitim yuvalarını talana çevirdiler.
“Turkish Maarif Foundation and the Global Attack on Gülen Schools” raporuna göre;
2016’dan bu yana, 29 ülkede en az 162 eğitim kurumu kapatıldı, el konuldu veya devredildi.
Bunların 131’i doğrudan Maarif Vakfı’na devredildi.
Yaklaşık 7 bin 800 eğitim çalışanı işinden edildi; pasaportlarına el konuldu ve dünyanın farklı ülkelerinde mülteci hayatına mahkûm edildi.
Solidarity With OTHERS tarafından yayımlanan yeni rapor, operasyonların özellikle Afrika, Asya ve Latin Amerika’daki ekonomik olarak kırılgan ülkelerde yoğun diplomatik baskılar ve tehditlerle gerçekleştirildiğini ortaya koyuyor.
Peki kimseye hayat hakkı tanımayan, sandığın iradesine saygı göstermeyen, kul hakkını hiçe sayan bu rejim, Türkiye’yi on yılda nereye taşıdı?
Cevabı için uzun analizlere gerek yok.
Sadece cezaevlerine, üniversitelere, mahkemelere, spora, sanata, basına ve uluslararası endekslere bakmak yeterli.
Bugün 427 bin 525 kişi Türkiye cezaevlerinde bulunuyor.
Resmî kapasite ise 304 bin 956.
Doluluk oranı yüzde 140.
2002 yılında yaklaşık 59 bin olan cezaevi nüfusunun bugün 427 bine ulaşması, sadece bir istatistik değildir.
