Tutuklu eski Ankara Temsilcisi Mustafa Ünal, Silivri Cezaevi’nden yazdı: Ülkem, zavallı gözleri nemli memleketim ileriye doğru gideceğine geriye doğru yüzüyor. Ama geçici bir hal bu. Yoksa tarih özgürlüklere ve demokrasiye doğru akıyor.
KHK ile kapatılan Zaman Gazetesi’nin eski Ankara Temsilcisi Mustafa Ünal, tutulduğu Silivri Cezaevi’nde başladığı “Doğmamış torunuma mektuplar…” başlıklı yazılarına devam ediyor. 31 Ocak 2020 Cuma kaleme aldığı mektubunda Ünal, yazar Ahmet Altan’la aynı avluda yaptıkları sporu anlatıyor, “Bu avluda haftada 4-5 kez oynadığımız top oyununu sonra anlatacağım sana. Zemin öylesine sert, oyun öylesine hareketli ki en sağlam ayakkabılar 4 ay dayanıyor.” diyerek cezaevi atmosferini en ince detaylarına kadar tasvir ediyor.
İşte oğlu Enes Ünal’ın sosyal medya hesabında paylaştığı Mustafa Ünal’ın mektubu:
[Doğmamış torunuma mektuplar…]
Sevgili Can torunum!
Tarihin mazi derelerinden, dudaklarımı uzatarak gözlerinden, yanaklarından öperim. Sana bu satırları Ocak ayının son günü gecenin yarısına doğru Silivri hapishanesinden yazıyorum. Kapılar üzerime kapanalı saatler oldu. Gün batarken memurlar, büyük gürültüyle demir kapıları kilitleyip, arkadan süngülüyorlar. Küçücük avlu duvarların ardında kalıyor. Bu minik avlu dışarıya açılan tek mekanımız. Derin bir kuyuyu andırıyor. Yüksek duvarlarla örülü dört tarafı. Gözlerimin gördüğü en uzun mesafe 15-20 metre var-yok… Ufku yitireli yıllar oldu. Ne güneşin doğuşuna ne de batışına tanık olabiliyorum. Yaz aylarında güneş ışınları birkaç saatliğine ancak düşüyor avluya. Akşamın olduğunu, günün ortasını ve ikindiye evrildiğini güneşe bakarak değil saatle anlayabiliyorum. Zaman kavramı güneşle anlam kazanır. Burada güneş yok, saat var. “Hapishaneye güneş doğmuyor” diyen şair haklı. Her kan tahlilinde rakamlara yansıyan D vitamini eksikliğinin sebebi bu.
İlk geldiğimde avlunun üzeri açıktı. Bir avuç da olsa gökyüzünü görmek mümkündü. Bu tabir Çetin Altan’a ait. Büyük yazar. Ben oğullarıyla birlikte kaldım. Mehmet Altan karşı hücredeydi. Sık sık selamlaşırdık. Gür sesiyle ‘’Hayat senden korkmuyorum’’ diye bağırır, moral verirdi. Tahliye oldu. Abisi Ahmet Altan içeride kaldı. Onunla aynı koridordayız. Bir kaç koğuş ötede. Cuma sabahları birlikte spora çıkıyoruz. Romanına yoğunlaştığı için sporu aksatıyor. Kış aylarında hava şartları her zaman uygun olmuyor. Küçük bir halı sahaya gidiyoruz, üstü açık. Yağıştan koruyacak bir saçak altı yok. Spor ve Ahmet Altan’ı daha sonra ayrıca anlatacağım sana. Onun şu cümlesini unutma: ‘’Dışarıda haksızlığın suç ortağı olmaktansa içeride, hapiste haksızlığın kurbanı olmayı yeğlerim’’. İşte Ahmet Altan bu. Bu cümlesi, bu asil duruşu dünya durdukça hatırlanacak. Bir sabah kalktık ki çatıda adamlar dolaşıyor. Bir baktık avlunun üzerindeki bir avuçluk açıklık demir tellerle kapatılıyor. Tam bir kafes. Bir avuç gökyüzünü de çok gördüler. Kendimi kafese tıkılmış ve zincire vurulmuş bir aslan gibi hissettim. Madem zincire vurdunuz, kafese ne gerek var? Kafese koydunuz ayrıca niye zincirliyorsunuz? Çifte hapis… Hapis içine hapis… Maksat zulüm olsun.









