Anayasa Mahkemesi’nin kişisel başvurusunu görüşmesi arefesinde, 17 aydır
tutuklu Şahin Alpay’ın Silivri’den 5. mektubunu yazdı. İşte, P24’ün yayımladığı
mektup.
Üç dört yıl önce Zaman’da çıkan 7 yazım sadece başlıklarıyla delil
gösterilerek, darbecilik ve terör örgütü üyeliği iddiasıyla tutukluyum.
Hakkımda üç kez ağırlaştırılmış müebbet artı 15 yıl hapis cezası isteniyor.
8 Aralık 2017’de yapılan ikinci duruşmada da tahliye çıkmadı. Dava 5
Nisan 2018’e ertelendi. 19 Eylül 2017’deki ilk duruşmada kronik hastalıklarım
nedeniyle hapiste kalıp kalamayacağıma karar verilmesi için, mahkeme heyeti
Adlî Tıp Kurumu’na sevkimi istedi. Üç buçuk ay oldu, henüz gerekli rapor
tamamlanamadı; kardiyoloğun öngördüğü anjiyo da yapılmayı bekliyor.
Tutsaklığım 17 ayı buldu. Hapishanede hayatımın ironileri, çelişkileri
üzerine düşünmek için bol vakit buluyorum. Hayatımın temel ironisi nerede?
Gençliğimden itibaren iki aşkım oldu. Birinci aşkımın konusu olan Fatma’yla
evlenmeyi başardım; onunla kurduğum aile, hayatımın en büyük başarısı oldu.
Sonra sıra ikinci “aşkıma” geldi; yani hayatıma bir anlam vermeye.
Lisede “ünlü bir romancı” olmalıyım diye düşünüyordum. Bu karakter ve
yeteneklerime en uygun proje olarak görünüyordu. Ama bunun çeşitli engelleri
vardı; her şeyden önce hayatımı kazanmak zorundaydım. Robert Lisesi’nden mezun
olduktan sonra diplomat olur, bir yandan da yazarım diyerek Columbia’nın tam
bursunu kullanıp New York’a gitmek yerine, Ankara’ya Mülkiye’ye gittim. Ne
büyük bir kontrasttı bu!
Orada akıntıya kapıldım; solcu, “Marxist, Leninist, hattâ Maocu” oldum.
Çok geçmeden bundan büyük bir hayal kırıklığına uğradım. 12 Mart darbesinden
sonra İsveç’e sığındım. Stockholm Üniversitesi’nde siyaset bilimi doktorası
yaptım. Büyük bir fikrî dönüşüm yaşadım: siyasi özgürlük olmadan hiçbir şey
başarılamayacağına, liberal sosyal demokrasinin en iyi çözüm olduğuna karar
kıldım. Artık hayatımın anlamı, bu ideallere hizmet olacaktı.
Yurda dönüp akademik kariyere devam ederim, dedim; ne yazık ki bu proje
12 Eylül 1980 darbesiyle engellendi. Zorunlu olarak basına yöneldim.
Mülkiye’den dostum Hasan Cemal bana Cumhuriyet’te yer verdi. Sonra İsveç’ten
dostum Zülfü Livaneli’nin delaletiyle Sabah’ta; daha sonra Cumhuriyet’ten
dostum rahmetli Ufuk Güldemir’in davetiyle Milliyet’te editörlük ve yazarlık
yaptım. Artık bütün fikrî çabam Türkiye’de AB standartlarında özgürlükçü ve
çoğulcu demokrasinin yerleşmesi için kalem oynatmak, dil dökmek olmuştu.
Gençliğimde yaptığım yanlışları tamir de vicdanî bir borçtu.
2011 finans krizinde Milliyet’teki işime son verilince, dostum Eser
Karakaş’ın önerisiyle Bahçeşehir Üniversitesi’nde öğretim görevlisi üyesi
olarak çalışmaya başladım. Derken dostum Etyen Mahçupyan’ın da teşvikiyle
2002’den itibaren Zaman’da dışarıdan köşe yazıları yazmaya başladım.









