Üstad Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri ahir zaman hizmetinin zorluğuna vurgu yaparken sebeplerden biri olarak, devrin “Enaniyet Asrı” olduğunu söylemektedir.
Insanlar taştan, helvadan yapmış oldukları putçuklarını terk etmiş ve fakat kendi tunçtan mamül benlik, ene heykellerine tapınmaktadır.
Emirdağ Lâhikası’nda ise “Bu zamanda terbiye-i İslâmiyenin noksaniyetiyle ve ubudiyetin zaafiyetiyle, benlik ve enaniyet kuvvet bulmuş” diyerek, enaniyetin hükümranlığını İslâmî terbiye noksanlığı ve kulluğun zayıf olmasına bağlar…
Yine Hakikat Çekirdekleri’nde “Gaye-i hayal olmazsa, nisyan veya tenâsi edilse; ezhân enelere dönüp etrafında gezerler.” deyip, ülküsü, amacı olmayan yahut bunları unutan insanların enelerine kul köle olacağını ifade eder.
Ego, ene, enaniyet ; Nefsin, Nefsâniyet’in zirve yapmış, firavunlaşmış katı halidir…
Gurur, ucub, kibir enaniyeti, enaniyet de onları besler. Anlayacağınız enaniyet kör bir kuyu, bu kuyuya düşenin kurtulması alabildiğine zor.
Kişilik bozukluklarıyla ortaya çıkan bu kötü gidişatı şöyle de sıralayabiliriz ; Bazıları kendilerini dünyanın merkezi görür, işte kendini her şeyin merkezinde gören bu zatlara “egosantrik” diyoruz. Egosantrizm zaman içerisinde Megalomanya’ya döner.
Megalomani ; Büyüklük hezeyanı ya da büyüklük kuruntusu, kişinin kendisine gerçekle uyuşmayan üstün nitelikler yakıştırmasıdır.
Maalesef megaloman, bir süre sonra iç içe geçmiş olan gurur ve ucub ile egosunun mahkumu olup tam bir narsist, tam bir “kibir abidesi” zâlime evrilir…
Ben bugünlerde kendimden çok korkarak megalomanyası hızla yükselen zatları ibretle izliyorum. Kendinde biraz bir şeyler vehmeden zevâtın derhal şakülü kayıp, feleği şaşıyor.
Dünya, devir ve memleketin havasından mı bilinmez, gerçekten ilginç tipler ortaya çıkıyor.
Biraz okuyup, üfleyince, biraz medyada, sosyal medyada, ortalıkta görününce hepimizde bir megalomani hâli görünürlük kazanıyor.
Gel gör ki, insanlar kendilerini büyük görüp, büyüklenmek, etraflarını küçümsemekle büyük olmuyor, aksine çevrelerinde tepki ve nefret uyarıyorlar.
Bizler insanları iki tane cafcaflı laf, üç beş duyulmamış yabancı kelime kullanıyorlar, hitâbetleri güzel diye değil, Hakk’a, hakikate, Kur’an’a, Sünnet’e, insanlığa bağlılar diye takip ediyor, peşlerinden gitmeyi tercih ediyoruz…
Hele bir de bu zevat-ı muhteremler toplum nezdinde kıymeti harbiyesi, karşılığı olan beyin yapıcılara iki okkalı laf salladı mı meydan şakşaktan, goygoydan geçilmiyor…
Aslına bakarsanız önden giden o güzel insanların dört saatte elde ettikleri varidatı, ürünü kırk yıl çalışsalar kazanamazlar…
Bilirsiniz kargadan kılavuz olmaz, eğer kargayı kılavuz edinirseniz burnunuz lağımdan çıkmaz. Dolayısıyla sineğe sinek kadar, kargaya karga kadar değer vermek lazım.
Bir sinek ne kadar kartal görünebilir ki ?
Evet, enteresan bir dünyada yaşıyoruz, artık müritler şeyhi değil, kötürüm şeyh kendi kendini uçuruyor…
Bildiğimiz hakikatin rağmına heyhât !
Uçan uçana, kaçan kaçana…
Aslında söylenecek çok söz var fakat kendi hâlime bakınca şu an susmak, isme, cisme girmemek bana daha hayırlı görünüyor çünkü haddimi aşıp, mü’min kardeşlerime karşı şeytana yardımcı olmak istemiyorum.
Fakat diğer taraftan gördüğünüz, bildiğiniz halde susarsanız, bu nev zuhur zevâtın anlattıkları, söyledikleri doğru kabul ediliyor. Susmasanız, boşu boşuna cedelleşip, haybeye kürek çekip, enerji kaybediyorsunuz.
“Ben bilirim” diyene hiçbir şey anlatamazsınız…
Halbuki Efendiler Efendisi’nin (asv) işâretiyle “Kim ki ben alimim der, o cahildir”
Bununla beraber hem iç, hem dış bünyeyi bir kurt gibi kemiren bu nevi şahısların vereceği zarar önceden kestirilip, dikkat çekilip, uzak durulmazsa, zarar alabildiğine büyüyeceği için mesuliyet hissediyorsunuz…
