Benim yaşımda olanlar bilir; eski tabirle nüfus kağıdınızı veya cüzdanınızı kaybettiğiniz zaman “zayiinden” kaydıyla yeniden çıkartmak için gazeteye ilan vermek zorundaydınız. Bir satırlık ilan şöyleydi: “Nüfus kağıdımı kaybettim, hükümsüzdür.” Bu yazıyı yazmak için bilgisayarın karşısına oturduğumda aklıma bu geldi. Vicdanım sızlasa da şöyle demek geliyor içimden: “İnsanlığımızı kaybettik, hükümsüzdür.” Ben insan olarak hepimizi birleştiren üst kimlik üzerinden bu ilanı yazdım. Siz alt kimliklerimizi nazara alarak, “Müslümanlığımızı kaybettik, hükümsüzdür. Ahlakımızı kaybettik, hükümsüzdür. Türklüğümüzü kaybettik, hükümsüzdür. Erkekliğimizi, yiğitliğimizi, mertliğimizi kaybettik hükümsüzdür. Kadınlığımızı, analığımızı, şefkatimizi kaybettik hükümsüzdür,” diyebilirsiniz.
Yeni bir dine inandığı, hayat tarzını o dinin gereklerine göre sil baştan düzenlemek istedikleri için, Mekke müşrikleri ana-baba, oğul, akraba dinlememiş eski inanç ve hayat tarzları üzerinde sabit kalmayan insanlara Mekke’yi dar etmişti. Onlar da işkencelerin artık tahammül edilemediği bir zeminde Efendimizin, “Şüphesiz ki Habeşistan topraklarında, yanında hiçbir kimsenin zulme uğramadığı bir kral vardır,” cümlesiyle anlattığı Ashame’nin yanına sığınmışlardı. Zulümden kaçıyorlardı. İstedikleri tek şey temel insan hak ve özgürlüklerine sahip olarak insan gibi yaşamaktı. Allah vermişti o hak ve özgürlükleri yarattığı andan itibaren. Hukuki dilde “negatif statü hakları” denen şey. Devletin, kralın, yönetim erkinin bu haklar üzerinde yapacağı tek bir şey vardır; gölge etmemek. Hani denir ya: “Gölge etme, başka ihsan istemem.” İşte buraya tam anlamıyla oturuyor bu deyim. Devlet, insanın yaratılıştan getirdiği bu haklara karışamaz, aksine karışmak isteyen zorbalar olursa onlara engel olur, korur, muhafaza eder.
Birbirinden ayrı iki konuyu ele alıyor gibi gözüken iki paragrafı birleştireyim şimdi; ders alınamamış olacak ki tarih tekerrür ediyor. Dün Mekke müşriklerinin Müslümanlara yaptığını bugün zalim sistemler, idareler, idareciler, siyaset bilimlerinin diliyle ifade edecek olursak “haydut devletler” vatandaşlarına yapıyor. Hatta bu zulümlerinde o kadar ileri gidiyorlar ki “haydut devlet” sınırlarını da aşıyor “terör devleti” nitelemesine hak kazanacak bir seviyesizliğe alçalıyor. Güzelim ülkemiz Türkiye de maalesef yıllardan beri bu çizgide ilerliyor ve gün geçtikçe seviye kaybedip alçaldıkça alçalıyor; düştükçe düşüyor. Bunun karşısında aidiyetleri ne olursa olsun sırf Erdoğan’ın adıyla anılan bu yeni rejimin destekçisi olmayan herkes o zulümlerden nasibini alıyor ve insan gibi yaşayabilecekleri zeminin arayışı içine giriyor. 14 asır öncesinin Habeşistan’ı sayılabilecek hak ve adaleti gözeten, mazlum insanlara kimlik sormadan sahip çıkan ülkelere hicret etmeye duruyor.
Herkes mi? Elbette hayır. Çok az bir kesim. İmkânı olanlar. Yeni bir hayata başlangıç yapmayı göze alabilenler. Gençler. Sağlık durumu itibariyle böylesi zorlu bir geleceği kaldırabilecekler. Geriye kalan büyük çoğunluk ise maalesef devletin bu zulmü karşısında sesini çıkarmayan insanlığını, Müslümanlığını, ahlakîliğini, erkekliğini, kadınlığını kaybetmiş insanların hâkim olduğu coğrafyada hayatlarını sürdürmeye devam ediyor. Kimisi bebek ve çocukları ile hapishanelerde, kimisi elektronik kelepçelerle evlerde, kimisi karakola imza vermek şartıyla dışarıda, kimisi de bavulunu hazırlayıp koridora koymuş ha bugün ha yarın diyerek her gün kapısını çalacak polis beklentileri ile evlerinde.


