Onbinlerce insan, bitmek tükenmek bilmeyen nefretle dolu bir kişiyi tatmin etmek için tutuklandı.. Bunlardan biri de Bülent Korucu’yu almaya giden polislerin, kendisini bulamadıkları için eşini gözaltına aldıkları Hacer Korucu…
Nezarette geçen ve dizanteri olunan dokuz gün..!Yemeklerini yiyor, ibadetlerini yapıyor, öğretmen evinde bir odada rahatı yerinde diye oğlu Burak’a yalan söylenen; dokuz gün..! Aç, susuz, hain muamelesi ile bir türlü geçmek bilmeyen tam dokuz acı gün..!
Baskının zirve yaptığı, yalnızlığın nutkunun tutulduğu, ötekileştirmenin bile itibarsızlaştırıldığı günler. Özellikle de kadın polislerin psikolojik baskısına maruz kaldığı nezaret günleri..!
Hacer’in sadece namaz vakitlerini takip edebildiği, dili döndüğünce de; “Rabbimiz, her işimizde senin rızanı ve hoşnutluğunu kazanmayı hedefledik, onu elde etmeye çalıştık. Hep rahmetini ümit ettik, azabından da korktuk” diye yalvararak zulmün üstesinden gelmeye çalıştığı günler..!
Neden bu kadar yıpratılmıştı, çile çektirilmişti? Hacer’in gözaltına alınma gerekçesi neydi?
Bank Asya’ya para yatırmak mı? Çocuklarım için en iyisi olsun deyip koleje göndermek mi? Eşi ile birlikte çıktığı yurt dışı gezileri mi? Annesinin evinde eşine ait köşe yazılarının bulunması mı? Fedakârlık yemi, sadakat suyu mu? Hacer Korucu’nun gerçekten suçu neydi? Hakkında ne şikayet vardı?
Neden dokuz gün boyunca Erzurum’da Gürcükapı polis karakolunda nezarete alınmış ve ötekileştirilmişti? Nezaretten çıktığında avukat’ın ifadesiyle “on yaş daha yaşlanacak ne yapmıştı?”
Bu baskı nedendi?
Sanırım, bunların cevabını savcıdan, hakimden, karakol amirinden daha iyi bilen kimsecikler yoktu! Evet, biz de bilmek istiyoruz Hacer hanım’ın suçu neydi?
Suçu; Türkiye’nin yetiştirdiği kıymetli gazeteciden biri olan Bülent KORUCU’nun eşi olmak mıydı?
Cezası; ”gül nedir ki solup gider, gün nedir ki gelip geçer; ama sana olan sevgim, saygım sonsuzdur, bitmez..!” dediği kişiye zevce olduğu için mi verilecekti? Eşini bulamadıkları için gözaltına alınmıştı. Adaletin küçüldüğü ülkelerde, suçsuz günahsız olmanız kurtuluş için yeterli değil miydi?
Avukat’ı gelinceye kadar çile çeken Hacer; Avukatının ben geldim demesi ile bir nebze olsun rahatlamış, moral bulmuştu. Beni nasıl buldunuz avukat bey diye sorduğunda;
Avukat: Tarık twitter’dan “Annem, babam bulunamadığı için bir haftadır tutuklu ve Erzurum’da annemi savunacak hiç bir avukat bulamadık. Bir çok tanıdığımızın avukatlığını yapan Gündüz GÜNEŞ ve Hasan Timurhan GÜR bile insanları itirafçı olmaya zorluyordu. Hiç bir avukat bizim teklifimizi kabul etmiyor. Annemi savunacak vicdan sahibi bir avukat yok mu? ” diye tweet atmıştı.
Türkiye’de ve bilhassa dünya’da bu tweet çok etkili oldu. Ben de dostun yardım çığlığı namaza çağıran ezan gibidir, dedim. İstanbul’dan kalkıp buraya geldim. Ne dersiniz, İyi yapmış mıyım? dediğinde Hacer hanım zoraki de olsa tebessüm etmişti.
Hacer: Bu ızdırap hiç bitmeyecek diye düşünüyordum, ümitsizdim. Karanlıkta bir ışık oldunuz, imdadımıza yetiştiniz ne diyebilirim ki! Allah razı olsun diyebilmişti.
Hacer, dokuz gün üzerine nezaretten çıkarılmış, o gün içinde ifadesi alınıp savcılığa sevk edilmişti. Savcılıktan serbest bırakılacağına olan inancı tamdı. Söyleyeceklerini iyice etüt ederek savcı’nın karşısına çıkmıştı. Savcı, görevine yeni başladığı her halinden belli olan, insanlara tepeden bakan genç bir delikanlıydı. Önündeki dosyanın üstündeki isme göz ucuyla bakmakla yetinenlerdendi. Belli ki önceden dosyayla ilgili geniş bir malumat almıştı. Alaycı, müstehzi bir ifadeyle karşısında ki insanı süzdükten sonra konuşmaya başlamıştı.
Savcı: Dokuz gün nezarette kalmışsın ama..! Bize hiç bilgi vermemişsin, hiç konuşmamışsın! Bize hiç yardımcı olmamışsın? Hep susmuşsun, neden?
Hacer: Anlamadım efendim! Konuşmak ve yardımcı olmaktan kastınız nedir? bilemedim.
Savcı: Sorularımıza hiç doğru dürüst cevap vermemişsiniz..! Bülent’in yerini bildiğin halde bilmiyorum demişsin. Bülent Türkiye’nin kara kutusu gibi, onu istiyorum. Yerini söylersen bu akşam çıkar gidersin ve çocuklarınla beraber olursun. Aksi halde..!
Hacer: Aksi halde..! Ne olur efendim. Ben bildiklerimi avukatımın nezaretinde anlattım. Suçsuzum, bakmakla yükümlü olduğum çocuklarım var.
Savcı: Eminim! Bülent’in de bize anlatacağı çok şeyler vardır.
Hacer: Bayram tatili için ailecek Erzurum’a geldik. O, meşum olaydan sonra eşim İstanbul’a işinin başına gitti. Gazetesi kapatıldı, hakkında yakalama kararı çıkartıldı. O günden beri eşimle hiç görüşmedim. Nerede olduğunu da bilmiyorum..!
Savcı: Dokuz günden beri eşinizi korudunuz ve hâlâ korumaya da devam ediyorsunuz. Eşiniz gelmeden sizi bırakamayız, size de buradan çıkış olmaz. Ya eşiniz teslim olacak, ya da teslim olacak..! Bu bedeli ben öderim diyebiliyor musunuz?
Hacer: Bedel..! Bedelden kastınız nedir anlayamadım efendim. Ben bildiklerimi avukatımın nezaretinde anlattım. Suçsuzum, çocuklarımı altmış dört yaşında ki anneme emanet ettim. Bakmakla yükümlü olduğum küçük kızlarım var.
Hacer’in nutku tutulmuştu, bu nasıl bir imtihandı. Suçu sadece o’nun eşi olmak mıydı? O’nun eşi olduğu için tutuklanmak mıydı? Özgürlük ümitlerinin tükendiğini, ülkesindeki adaletin küçülmesinden anlamıştı. Ne desem bilmem ki Bülent; İstanbul sesimi duyar mı? Bu haksızlığı anlatsam dünya dinIer mi? HüzünIüyüm, nâçâreyim desem kim çare oIur? Evet, biliyorum desem hükümet tüm polislerini salar mı peşine..! Hayır, desem avukatlar ilgilenir mi benimle, savcı yine yardım eder mi içeri girmeme? Evet yerini biliyorum desem, İbrahimî bakışlarınla yine korur musun beni? Ne desem bilmem ki Bülent? Evet mi..! desem, yoksa hayır mı..!
Ortamdaki sukünet, savcının ses tonunun yükselmesi ile bozulmuştu. “Evet Hacer! Seni gözaltına aldıran benim. Seni kelepçelettirip, karakola götürün emrini veren de benim. Eşi yok dediklerinde o zaman Hacer’i tutuklayın diyen de bendim. Şâyet; eşinle ilgili malumatın yoksa seni tutuklatan da ben olacağım. Bu benim için hiç de zor olmaz!”









