OHAL dönemi işkencelerinin en
yoğun olduğu illerden biri de Zonguldak’tı. Özellikle Zonguldak Emniyet
Müdürlüğü’nde yaşananlar pek çok işkence mağdurunun yakını tarafından
paylaşıldı.
Bugün bizzat Zongulak Emniyet Müdürlüğü’nün işkence
merkezinden geçmiş birinin ifadelerine yer veriyoruz.Mağdurun anlattıklarına
göre, Emniyet’te avukatsız sorgulamalar günlerce devam ediyor ve ailelere
durumlarıyla ilgili bilgi verilmiyor. Avukatına ulaşamayan, yakınlarıyla
görüşemeyen kişide “kayıp” hissi oluşuyor ve ardından işkenceye geçiliyor.
Kişide gözaltında öldürülüp yok olacağı hissi uyandırılıyor. İşkence
görüp direnci kırılan gözaltındakiler son olarak eşlerine aynısı yapılmakla
tehdit ediliyor ve hazır ifadeleri imzalayacakları kabul edildikten sonra
avukatları çağrılıyor.
İŞTE BİR ŞAHİDİN GÖZÜNDEN ZONGULDAK EMNİYETİ
İŞKENCELERİ
“Nezarethaneye konduktan sonra avukatımla ya da
ailemle hiç görüşemedim. Herkes aynı durumdaydı. İlk gittiğim gün, dikkatimi
çeken herkesin bir an önce tutuklanmak istemesiydi. Nezarethanedeki
işkencelerden ancak tutuklanarak kurtulabileceklerini düşünüyorlardı. İlk
gün lavaboya giderken Öğretmen S.D.’yi gördüm. Gözaltındaki 25. günüydü.
Kollarında yara izleri vardı. Sonradan bunların muştuyla vurdukları için
olduğunu öğrendim. Gömleğini sıyırdı, sağ tarafında iki büyük morluk
vardı.
İşkencenin varlığını ilk o an gördüm. Sonra
benimle aynı hücrede tutulan E.Y.’yi sorguya götürdüler. Geldiğinde perişan
haldeydi. Bir saat kadar konuşmak istemedi. Muştalarla darp etmişlerdi. Onunla
bana da selam göndermişlerdi, yakında beni de sorguya alacaklarını
söylemişlerdi. Korku salmak istiyorlardı. Nezarette tanıştığım bir diğer
isim A.A. isimli arkadaştı. O da ağır işkence görmüştü. Anlattıkları hepimizi
yıkmıştı.
TACİZLE İSİM İSTEDİLER
A.A.’nın yüzüne, omzuna muştalarla vurmuşlardı.
Pantolonunu sıyırıp jopla anüs tacizi yaparak, tecavüzle tehdit ederek isim
istemişlerdi. Zaten sorgularda tek gündem buydu. Sürekli isim istiyorlardı.
A.A.’yı duvardan duvara vurmuşlardı her yanında sıyrıklar ve morluklar vardı.
Yüz kısmı tokatlanmaktan kan kırmızısı haldeydi. İşkenceden geldiğinde
uzun saatler kimseyle konuşmadı. Çok yıpranmış, aşağılanmıştı. Sadece uzandı.
Başına gelenleri ancak toparlandıktan sonra anlatabildi.
Polisler kendilerince bir yasak koymuşlardı.
“Bilmiyorum” demek yasaktı. Sordukları soruya muhakkak bir cevap vermeniz
gerekiyordu. İlk sorgular tokatlama, sonra muştayla darp, sonra elbiseleri
soyma, ardından jopla tacizle devam ediyordu.
ALEYHİMİZE HİÇBİR DELİLDEN SÖZ EDEMEDİLER
Sorgu boyunca aleyhimize tek bir delilden soru
gelmedi. Ellerinde suç işlediğimize ilişkin hiçbir kanıt yoktu. İşkenceyle bize
söyletmeye çalışıyorlardı. Öylesine bir hale geliyordunuz ki, onların kabul
edebileceği bir suç hikayesi uydurup anlatırsam tutuklanıp kurtulur muyum
nezaretten diye düşünüyordum.Ellerinde hiçbir bilgi yoktu ve ellerinde olmayan
bilgileri bizden işkenceyle elde edebilecekleri gibi bir mantıkları vardı
polislerin. Ve bu mantık karşısında suçsuzsanız, anlatacağınız bir şey yoksa 30
gün işkence görmeniz mukadderdi. Birkaç saat önce işkence görmüş, büyük
bir travma yaşamış olanlar, birkaç saatte kendini toparlayıp; işkenceden yeni
gelenleri teselliye çalışıyordu. Zonguldak Emniyeti nezarethaneleri vahim
haldeydi.
TUVALET İŞKENCE ARACINA DÖNÜŞTÜRÜLDÜ
Gözaltındayken aşırı stresten çok sık tuvalete
gitme ihtiyacı oluşuyordu. Tuvalet ve banyoya götürmekte çok yavaş
davranıyorlar, aralıkları mümkün olduğunca seyrekleştiriyorlardı. Kahvaltıda
bayat poaça, meyve suyu, bazen de su veriliyordu. Ne kahvaltı ne akşam yemeği
doyacak miktarda değildi. Omuz omuza değecek şekilde yerde yatıyorduk.
Nezarethane sürekli kalabalıktı.









