6 ay önce Manisa’da tutuklanan gazeteci Zafer Özcan’dan bayram mektubu var. Akhisar Süleymanlı Cezaevi’nde tutuklu bulunan Özcan’ın mektubunu kızı Ebrar Beyza Özcan bloğunda paylaştı.
Kapatılan Bugün gazetesi yazarı, eski Zaman ve Aksiyon muhabiri Zafer Özcan cezaevinden bir mektup yazdı.Avrupa Birliği çalışmaları ve kitaplarıyla yanınan Özcan mektubunda “Koğuş dünyasının en zor ve çekilmez amanları, o gürültülerin en aza indiği, kapının sadece yemek dağıtımı için açılıp kapandığı tatil zamanlarıdır. Dışardakilerin heyecanla beklediği, hayalini kurduğu, üzerine planlar yaptığı o uzun bayram tatilleri, ekstra verilen açık görüşleri saymazsak, şüphesiz koğuşun en çekilmez zamanlarıdır. Hafta sonları artık kanıksanmıştır lakin o dokuz günlük tatiller yok mu… O anların yalnızlığı ile baş etmek hiç de kolay değildir bu mekanda.” dedi.
Zafer Özcan, eşi Sema Özcan ve çocukları Ebrar Beyza, Emir ve Eren ile birlikte.Ebrar Beyza Özcan’ın Hercümerç adlı blogunda ‘Babamdan Mektup Var’ başlığı ile paylaştığı mektup şöyle:
“Biliyor musun Ebrar, pek çok şeyin yanında şehrin kendine has sesini ve uğultusunu da özlüyorum bu mekanda. Seslerin giderek aynılaştığı ve tek düzeleştiği bir ortamda şehrin karmaşası bile sevimli görünüyor gözüme. İçimde bir yerlerde İstanbul diye fısıldayan biri var ve peşimi hiç bırakmıyor. Bu fısıltının eşliğinde odaklanıyorum koğuşun seslerine. Kulaklarımı kapatıp o sesleri bir kez de yüreğimle dinlemeye koyuluyorum. Sana şimdi yüreğime nakşettiğim o sesleri duyurmak istiyorum. Ranzada bu satırları yazarken “abiler yemek” diye sesleniyor alt kattan biri. Koğuş dünyasında istinasız her gün en az iki kez yankılanır bu ses. Karavana ile gelen öğle ve akşam yemeklerini herkesin tabağına eşit şekilde dağıtma işlemini bitiren arkadaşımızın sesidir duyduğumuz.Hayatın dayattığı bütün hiyerarşilerden uzakta, mutlak eşitlik fikriyle yaşanan koğuş dünyasında, o eşitlik anlayışının en güzel sonuçlarından biridir yemek dağıtımı. Tabakların hepsine yemekler eşit dağıtılmadan kimse sofraya oturmaz, yemeğe başlamaz. Bazen yemek dağıtımını yapan kişi tabakların eşitliğinden emin olamazsa diğerlerinden yardım ister. Tabaklar hazır hale geldiğinde o güven verici ses duyulur: “Abiler yemek! ”
Zafer Özcan ve kızı Ebrar Beyza Özcan.
KOĞUŞ SESLERİ
Böylesine sıkıntılı ve tahammülü zor bir hayat tecrübesini bile az da olsa normalleştiren, katlanılabilir hale getiren kendine özgü daha pek çok sesi vardır koğuş dünyasının. “Çay hazır!” onlardan biridir mesela. Bu hüzünlü ve kalabalık içindeki yalnız hayatın sakin tesellilerinden biri olmasından mıdır acaba, gün içinde en fazla duyduğumu sesin çay anonsları olması… “Çay çeyrek kala…”, “çay on geçe…”, “çay demleyelim mi?”, “çayı büyük demliyorum.”










