Babam ve annem tutuklandıktan sonra 9 ay boyunca bir tane akraba görmedi evimiz. Nasılsınız, ne yiyip ne içiyorsunuz, başınızın üzerinde bir çatı var mı.. Merak eden olmadı. Kapılarımıza Türk bayrağı asıldı. Alevilerin evlerinin işaretlendiği gibi işaretlendi kapılarımız…’
Sakarya gişelerinde bir GBT uygulaması vardı. Otobüsten indirildi. Polis bir elindeki kimliğe bir karşısındaki genç kıza baktı, “Abi bir daha kontrol etsene” dedi arkadaşına. Tekrar baktılar. “Yok valla, aranıyor, mecbur alacağız.” dedi polis. Sonra pek hatırlamadığı kısa bir konuşma geçti aralarında.
O gece, 25 Mart 2018’de gözaltına alındığında polisler “şüpheli” sıfatını bile yakıştıramamıştı üniversite öğrencisi Nihan Koç’a. Bir arkadaşı karşılamak için otogarda bekliyordu. Otobüsten inmeyince ailesine haber verdi hemen. Aile telaşla otobüs yazıhanesini aradı, “Kızınızı polisler indirdi, evden mi kaçmıştı?” sözleri karşısında şaşkına döndü. Kimse ihtimal veremedi suçlu olduğuna…
O gece baba Hüseyin Koç (50) koltuğun bir köşesine, anne Hacer Koç (43) diğer köşesine oturmuş ağlamışlardı sessizce. Çaresiz ve yapayalnızdılar… Kalkıp gelemiyorlar, kimseyi arayamıyorlardı.22 yaşındaki Nihan Koç’un ilk ifadesi tam dört buçuk saat sürmüş. 4 saat sadece anne ve babasını sormuşlar. Adreslerini istemişler. “Benim annem ev hanımı, yanlış yere çöp mü dökmüş de arıyorsunuz?” demiş Nihan kızgınlıkla. Sorguyu yapan polis de sinirlenmiş bu sefer. Kocaman bir dosya çıkarıp hırsla karıştırmaya başlamış. “Bekle göstereceğim sana…” demiş. Meğer sebep darbe iddiasıymış. Gülmüş sadece…
Savcı Nihan Koç için, “ikmalen ifadesini alıp bırakın” demiş. Fakat o ailesinin adresini bilmediğini söylediği için polis çok sinirlenip tekrar tekrar savcıyı aramış. “Ben bu kızı bırakmıyorum gözaltı kararı çıkarır mısınız?” diye ısrar etmiş.
GÖZALTI SEBEBİ CEVŞENDEKİ PARMAK İZİ
Değil 6 kişilik Koç ailesinde, bütün akrabalar içinde karakol yüzü gören ilk kişi olan Nihan Koç (23), günün sonunda çöpte bulunan bir Cevşen’in 2 sayfasında parmak izi bulunduğu gerekçesiyle bir gece gözaltında kalmış. Ertesi gün bu ‘çok önemli bilgi ve delil’ savcının ve hakimin önünden de geçtikten sonra haftada bir imza ve yurtdışı yasağı ile bırakılmış.
‘ONLARIN ÖNÜNDE AĞLAMAYACAĞIM!’
Olanlara hâlâ anlam veremeyen üniversiteli Nihan Koç, yaşadıklarını şöyle anlatıyor: “Henüz iktisat 4. Sınıf öğrencisiydim, sınav haftamdı. İkamet ayarla, imza adresi ayarla derken epey bir koşuşturmacam vardı. Ben bırakıldıktan 25 gün sonra 20 nisan akşamı annemleri aradım -ki telefona bakan olmadı. O sırada sekiz polis evimize girmiş, iki küçük kardeşimin (15, 9) gözleri önünde evi didik didik armışlar. Babamın haber vermesi ile eski komşumuz, aynı zamanda dershaneden de tanıdığımız bir kişi koşarak geliyor hemen çocukların yanına… Gece 01.00’e kadar süren aramadan sonra annemle babamı alıp götürüyorlar. Henüz ilkokula giden küçük kardeşim Elif binayı inletiyor, ‘Anne çiçek ektik onlar nasıl büyüyecek, onlara kim bakacak, sen gidemezsin anne!’ diye… Erkek kardeşime sarılmak istiyor annem vedalaşmak için. Eliyle durduruyor erkek kardeşim: ‘Anne sarılma, sarılırsan ağlarım, onların önünde ağlamayacağım!’ Hemen o gece 05.00 arabasına bindim, sabah 08.00’de kardeşlerimin yanındaydım. Bir kız kardeşim Sivas’taydı, onu da çağırdım. Akşam hep birlikte kardeşlerimi alan tanıdığımızın evindeydik. Derken bir telefon geldi. Ev sahibimiz annemlerin durumunu öğrenmiş. Evimi hemen boşaltsınlar diye haber göndermiş. 4 kardeşiz dördümüz de öğrenciyiz. Anne ve babam hâlâ gözaltında, belki de çıkıp gelecekler, bu kadar korku niye…”
OKUL TAKSİDİ TUTUKLANMA SEBEBİ
İlahiyatçı babasının ve ve işletme mezunu annesinin gözaltına alınmasının gerekçeleri de basit: “Babam Hocaefendi’nin evde bulunan bir fotoğrafı ve 10 sene önce sigortasının gözüktüğü şirketlerden, annemse Bank Asya’dan bana gönderdiği 1054 liralık okul ücretinden yargılanıyordu.”
‘AİLEMDEN GÜNLERCE HABER ALAMADIK’
Anne ve babası gözaltına alınmasından sonra dört gün boyunca hiçbir haber alamaşlar. Hiç bir şube kabul etmemiş orada olduklarını. Sonra bulmuşlar ama avukatla bile görüşmelerine izin verilmemiş. Nihan, sabah soluğu avukatla Vatan Emniyet’in önünde almış, akşam koşup kardeşlerini teselli etmiş. Bir yandan da ev bakmış. En sonunda avukat annesiyle görüşmüş.
Annesi bir kaç eşya istemiş. Eşofman takımı, havlu, sabun, seccade ve tülbent.. Nihan Koç, “Hemen bir çanta yaptım götürdüm. Polis almamakta çok diretti. Sadece havluyu ve seccadeyi kabul ettiremedim.” diyerek şöyle anlatıyor sonrasında cezaevi personeli ile tartşmasını:
“Yasak mı” diye sordum. “Ben sana yasak mı dedim” dedi. Yasak değilmiş bunu inkar etmedi ama orası otelde değilmiş. Rahat ettiremezmiş. Annem sadece gözaltında. Suçu ispat edilmemiş daha ifadesi bile alınmamış. Yasal hakkı olan bir havluyu ve seccadeyi de çok gördüler. Ne diyeyim ki; seccadeye zaten ihtiyaçları olmaz da bir havluya muhtaç kalırlar mutlaka.
Bunca kavga dövüş aldığı eşyaları da anneme vermemiş. Annemin haberi bile yok o çantadan. Vatana sonrasında da gittim. O çantayı bulamadık. O polis alıp çöpe mi attı, ne yaptı bilmiyorum.
Yaşatabileceği bütün mağduriyetleri yaşatıyor ve arkasına dönüp bakmıyor”
DOKTOR YÜZÜ GÖSTERMEDİLER
Anne ve babası yaşlı insanlar değil ama sağlık sorunları var. Gözaltı sürecinden önce tahlil yapılmış. Annesinin kolesterolü altı ayda tam iki katına çıkmış. Doktor, mutlaka kardiyolojiye gidin bu normal değil diye uyarmış. Kalp rahatsızlığı da vardı zaten… 20 Nisan 2018’de alınmışlar.
Nihan Koç, 1 Mayıs’tan önce, sadece Gülen Cemaati mensupları değil sol kesimlere ve Kürtlere yönelik de cadı avı başlatıldığını KCK, PKK, DHKP/C gerekçeleriyle farklı görüşten gençlerin nezarethanelerde olduğunu söylüyor. “Annem kendine değil, onlara üzülüyordu.” diyor ‘Annemin ifadeleri ile, “Hepsi çiçek gibiydi. Çok saygılılardı ve özverililerdi. Art niyetli birilerini gördüklerinde beni ikaz ediyorlardı. Benim daha rahat edebilmem için yardımcı oluyorlardı çünkü onların ilk tecrübesi değildi. Ben daha önce lafını duysam belki korkudan yolumu değiştirebilirdim ama PKK’lı diye suçlanan o gençler benim için mücadele veriyorlardı. Bir ara yutkunamamaya ve göğüs ağrısı çekmeye başladım. Onlardan biri hemşireydi ve ortalığı ayağa kaldırdı. “Bu kadın kalp krizi geçiriyor olabilir acil ambulans getireceksiniz!” diye. Demirleri yumruklamalar, duvarlara vurmalar… Polis elinde kesme şekerle gelmiş, şeker vermeyi teklif ederken o tehdit ediyordu: bu kadın ölürse hesabını ödersiniz. Acile götürüldüm, tetkikler yapıldı. Rahatlayınca geri getirilip apar topar ifadem alınıp tutuklandım.”
ÇOCUKLAR HEM ANNESİZ HEM BABASIZ KALDI
Gözaltındayken dışarıda annesiz ve babasız kalan 4 çocuğundan haber alamayınca iyice tetiklenmiş anne Hacer Koç’un rahatsızlıkları. Herhalde ölüp başımıza kalmasın diye tutuklayıp kurtulmuşlar!
Bu kez Hacer Koç’un cezaevinde şekeri nüksetmiş stresten. 300 civarında seyrederken üç hafta revire çıkarmamış, hastaneye götürmemişler. O günlerde sosyal medya aracılığı ile seslerini duyurmaya çalışsalar da sonuç alamamışlar.
Bir arkadaşı yaşadıklarını yazmasını istemiş. O zaman, “Ben çok bir şey yaşamadım ki” demiş Nihan Koç. “Sen yaz” ısrarı üzerine yazıp göndermiş. Günler sonra kendi mektubunu sosyal medyada ve internet yayınlarında görmüş. Şaşırmış elbette… “Mektup yazdığımdan ailemin haberi yoktu, babam ağlayarak okumuş.” diyor Nihan Koç: “Sanırım Rabbim hissettirmiyor, biz farkında değiliz yasarken ama insanlar duyunca sahipleniyorlar Allah razı olsun. Ama duyurabilmek kolay oluyor mu, kendi yağımızda kavruluyoruz. Sesimizi duyanlar yine bizim gibi insanlar oluyor. Ne hukuk ne mahkeme ne devlet… Yaşayabileceği bütün mağduriyetleri yaşatıyor ve arkasına dönüp bakmıyor.” diyor biraz da sitem ederek.
‘ELİF’İ BİR SAAT ADLİYE KORİDORUNDAN KALDIRAMADIM’
Koç ailesinin yaşadıklarını en çok küçük kardeşi Elif’in mahkeme salonundan atıldıktan sonra koridorda uzanarak gözyaşı dökerken çekilen o fotoğraf anlatıyor. O anı şöyle anlatıyor abla Nihan Koç:
“Babamla annem beraber mahkemeye çıkıyorlar. İkinci mahkemeleriydi. 25 Ekim’di yanlış hatırlamıyorsam. Mahkeme salonuna girdik. Avukat konuşmaya başlayınca Elif çok gerildi doğal olarak. 6 ayı geçti hem annesiz hem babasız. Gözünden bir damla yaş düştü. Ama sesi soluğu çıkmıyor öyle… Ben de elimle o bir damla yaşı sildim sadece. Hakim bizi izliyor olsa gerek bir bağırdı ki, ‘Çıkın çabuk dışarı, çıkın dışarıda bekleyin’ dedi. Bizi çıkardılar. Mahkeme 15 dakika sürdü zaten. Avukat ikisi için de ‘tutukluluk devam’ deyince, Elif’i bir saat boyunca kaldıramadım o adliye koridorundan. Sesi yedinci katta yankılandı da hakimin vicdanı duymadı.
Koç ailesi 15 Temmuz’dan önce sıradan bir aileydi. Anne, baba ve dört çocuk. Fakat hiç birlikte fotoğrafları olmadı. Hep bir eksik oldu, hep bir eksik kaldı…
Nihan Koç, başlıyor o günleri anlatmaya “Ben 14 yaşımda ayrıldım evden, yurtlarda kalmaya başladım.” diyer ve devam ediyor:
“Erkek kardeşim 7 yaşında, en küçüğümüz de 2 yaşındaydı. Erkek kardeşim 9 yaşına gelince hafızlığa başladı. Bir küçük kardeşim de üniversiteye başladı derken bir araya gelmemiz çok zor oluyordu. Beraber olunca da, “Hadi bir fotoğraf çekinelim, dünyanın dört bir yanına savrulacağız.” diye kimseni aklına gelmemiştir.. Dördümüz ya da beşimizin beraber olduğu fotoğraflar var ama hep beraber maalesef yok. Şimdi babam Silivri Cezaevi’nde. 20 Nisan’da tam bir senesi dolacak. Annem 21 Aralık’ta tahliye oldu çok şükür. Küçük kardeşimle beraber İstanbul’dalar. Ortanca kardeşlerimse.. Annemler tutuklandıktan iki ay sonra iddianameleri geldi. Benim adım da geçiyordu. Babamı da gözaltında kamerasız bir odaya çekip tehditler savurmuşlar. ‘Seni tutuklayacağım, karını tutuklayacağım, kızını da tutuklayacağım senin çocuklarına kim bakacak?’ demişler. Biz akrabalarımızdan çok bir destek göremedik bu süreçte. Dört kardeş yalnızdık hep. Bana da bir şey olsa çocuklar iyice yalnız kalacaktı. Benim yurtdışı yasağım vardı. Zaten ben de gitsem annem ve babama bakan, ‘bir ihtiyacın var mı?’ diye soran olmazdı. Annem dedi ki ‘çocuklar zaten burada da Allah’a emanetsiniz, bari gidin daha insani ve medeni şartlarda yaşayın.’ Çünkü burada hayat bizim için asla eskisi gibi olmayacaktı.

















