Yazar Nihat Dağlı 200 günü aşkın süredir Silivri Cezaevi’nde… NT kitap mağazalarından alışveriş yapmak, Bank Asya’ya para yatırmak gibi suçlamalarla “terör örgütü üyesi şüphelisi” olarak yargılanıyor.
Sosyal medyaya yansıyan mektubunda yazar Nihat Dağlı böyle sesleniyor: “Orada kimse var mı?”
23 Mart 2018 tarihinde İzmir’de gözaltına alınıp tutuklanana denemeci ve editör Dağlı, Silivri Cezaevi’nde 36 kişilik bir koğuşta kalıyor. NT kitap mağazalarından alışveriş yapmak, Bank Asya’ya para yatırmak (bahsi geçen para 5 bin TL, hesapta bir hafta kalmış) gibi suçlamalarla “terör örgütü üyesi şüphelisi” olarak yargılanıyor. 2015 yılında yayımlanmış bir yazı önüne suç delili olarak çıkarılıyor.
Terör bahanesiyle cezaevine konan Nihat Dağlı, dokuz kitapta imzası olan; birçok gazete ve dergide yazıları yayınlanmış bir yazar. Bütün ömrü kitaplarla geçmiş, okuyarak ve yazarak rızkını temin etme talihine erişmiş bir kalem erbabı. Hayatını “Nihat Dağlı kimdir sorusuna hakikatli bir cevap olmak için yaşıyor” diye özetleyen Dağlı, 200 günü aşkın bir süredir özgürlüğünden, çok sevdiği İzmir’den, hasta annesinden ve kitaplarından uzakta, bütün ülkeyi esir alan karabasanın geçmesini ve hürriyetini bekliyor.
Nihat Dağlı’nın Silivri Cezaevi’nden yazdığı, sosyal medyada ve Gazete Duvar’da yayımlanan iki mektubundan bazı bölümleri paylaşıyoruz.
‘DAHA EZANLAR OKUNMAMIŞKEN GÖZALTINA ALINDIM’
“23 Mart’ın sabahında, daha ezanlar okunmamışken alınacağımı bilmezdim, beklemiyordum. Baharı bekliyordum ben, çiçeğe duran mevsimin güzel kahvaltılarını. Hem İzmir’in kitap fuarı yaklaşıyordu, 21 Nisan’da Hilmi Yavuz Hoca’yla programım vardı. Her cumartesi Z Kitap-Cafe’de ‘Başka Okumalar’ başlığı altında kitap söyleşilerim başlamıştı. 24 Mart’ta Zweig’in Satranç’ını konuşacaktım. Evet, ansızın oldu gözaltına alınmam; ölüm gibi yani, habersiz oldu. Suçun konusu olabilecek fiillerin faili değildim ki, beklediğim bir şey olsun. Ben, bilgisayarım ve cep telefonum alınıp polis merkezine götürüldüğümde tedirgin değil, şaşkındım. Evden ayrılırken hasta yatan annemin ellerinden dahi öpmedim, ifadeden sonra hemen geri dönecektim. Dönemedim ama…”
‘KAFKA’NIN DAVA’SINA KAHRAMAN OLARAK EKLENECEĞİMİ BİLMEZDİM’
“’36 kişiyle paylaştığım koğuşun kapalı görüşü salı günü gerçekleşiyor. Malum, benim aile, birinci dereceden akrabalar İzmir’de olduğu için kapalı görüşe çıkma imkânım olmuyor. İzmir-İstanbul arası mesafe, bunun ekonomik maliyeti… Aslında kimsenin gelmesini de istemiyorum. 20-25 dakika kadar, duvar ve cam ile bölünmüş bir mesafede telefon ahizesiyle konuşulabiliyor. Görüşe çıkmayınca, görüşebildiğim tek kişi avukatım oluyor. Kafka’nın Dava’sına kahraman olarak ekleneceğimi bilmiyor, beklemiyordum. Her gün yüzlerce insanın girip alışveriş yaptığı NT Kitap Mağazaları’ndan benim de alışveriş yapmam; editör/yazar olarak çalıştığım yayın grubunun yayın yönetmeniyle (11 yıl içinde) 63 kez telefon görüşmemin olması; maaşımın yatırıldığı Bank Asya’daki mevduat hesabıma ATM’den yatırdığım ve bir hafta kadar sonra çektiğim 5 bin lira gibi bir paranın görülmesi; yayın grubuna atanan kayyım heyetinde dahi yayınını sürdüren bir dergide, 2015 yılında yazımın yayınlanmış olması beni bir terör örgütü üyesi şüphelisi yapabiliyormuş. Bu halin, bu değerlendirmenin kudretini, imkanını, ruh durumunu anlamaya çalışırken; şık, kederli bir gülüşle yaralanıyorum. Kalbim acıyor.’ Ben böyle konuşunca avukatım gülmeye başladı. ‘Nihat Bey’ dedi, ‘Cumhuriyet Gazetesi’nin davasından buraya geliyorum. Bence kendinizi yormayınız; hukukun değil siyasetin konususunuz. En iyisi okumalarınızı sürdürün, yazmak için bir yere kapatıldığınızı düşünün.’”
‘TEK İHTİYACIM KİTAP!’
“Cezaevi burası, yoksulluğun yurdu, varsıllığın minimuma inmesi… Bilirsin, varsıl biri değilim, bütün sahipliklerden azadeyim. Eş yok, çocuk yok. Babadan yadigâr hasta bir annem, sonra kardeşler işte. Yok, kitaplarımı unutamam. Sahip olduğum tek şey onlar. Ama şimdi onlardan da yoksunum. Yanı başımdan ayırmadığım klasiklerimi evden isteyemem. İsteyemem çünkü hepsinin altı çizili. Altı çizili kitaplar cezaevine sokulamıyor, çıkarılamıyor da… He olduğu gibi tek ihtiyacım kitap! Ancak bunu istemiyor, beklemiyorum. Kitabı istemek, kitabın gelmesi epey masraflı ve çok zaman alıyor. Cezaevi kütüphanesinden bu ihtiyacı karşılamaya bakıyorum. Hem koğuş arkadaşlarımın bir kısmı ciddi kitap okuru. Edebiyat dergileri geliyor mesela. Burada kendi okurlarımla karşılaşmak da varmış… Bugünler geçecektir. Karamsar değilim; ülke kendi hikayesinden geçiyor. İçinden geçtiğimiz bu çok ilginç zamanlar içimizden de geçerek hakikati, asıl olanı gösteriyor. Üzgün değil, kederliyim. Var oluşumun esaslı, hakikatli mevsimi oldu bu yıllar; yıkarken inşa etti. Koyu ve derin bir yas havası içinde olsam da, kötü değilim. Dedim ya, telvesi bol bir kederim var sadece. Uzun bir gece bu. Dili olmayan, dile sığıp oturmayan bir gece.”









