ENES CANSEVER-SYDNEY
Türkiye’de tam anlamıyla bir soykırım yaşanıyor. Masum insanlar tek tek yok ediliyor.
Yetişmiş beyinler, kahırlarından ötürü türlü hastalıklara kaptırıyorlar yakalarını.
Hızla yayılan acı haberlerle dünyanın dört bir bucağındaki yaralı yürekler hüzne boğuluyor.
Zindanlarda ölüme sürüklendiler, yetmedi hasta halleriyle bir o yana bir bu yana götürülüp getirildiler. Ne Ramazan, ne bayram, ne Muharrem…
Şeytanların bile bağlı olduğu mevsimlerde, günün Yezitleri, Hüseyinlere kıymaya devam ediyor.
Ne acıdır ki Anadolu’nun her bir sokağı, caddesi, kasabası ve şehri Kerbela’ya dönmüş durumda.
Ateş sadece düştüğü yeri değil her yeri yakıyor. Yürekler yangın yerine dönüyor her bir haberle.
Belki de istenen bu, yangının büyüklüğü sevindiriyor nobranları, karanlık düşüncelileri.
Ayrılmak, ayrı düşmek, şu fani hayatta kader elbet, lakin böylesi ayrılıklar tahammül ötesi.
Şimdilerde, bir yas havası henüz dağılmamışken, gelen haberlerle yeni yaslara bürünüyoruz.
Adına soykırım veya kimlikkırım denen bu süreçte yaşananlar oldukça elem verici.
Kaç dostumuzu ve yol arkadaşımızı uğurladık ebediyete.
İşte bunlardan biri de meslektaşımız Gazeteci Mevlüt Öztaş’tı.
1971 yılının Mayıs ayında Afyon’un Çay ilçesi’nde dünyaya gözlerini açtı.
Üniversitede muhasebe eğitimi almış olmasına rağmen, gazetecilik mesleğine dair sevdaları hayatının seyrini değiştirdi.
Başkasının derdini dile getirme, başkalarının derdiyle dertlenme duyurma aşkıydı bu.
İçinde boy verdiği camianın kendisine aşıladığı bir aşktı bu. Afyon, Antalya, Denizli, Nazilli ve son olarak Uşak’ta Cihan Haber Ajansı’nın temsilcisi olarak haber izi sürdü, insan hikayelerine kulak kesildi.
Kıymetli Eşi Gülten Hanım; “Rahmetli Mevlüt, güzel olayları haberleştirerek, gazetede çıkan her bir haberi için çocuklar gibi seviniyordu.” diyor.
Gazeteci Mevlüt Öztaş henüz 49 yaşındaydı. 24 yıl muhabirlik yapıyordu.
Şubat 2018’de tutuklandı. Hapishanedeyken kasık fıtığı hastalığına yakalandı.
Kötü tedavi ve cezaevi şartları birleşince, bir de böbrek yetmezliği ve astım hastalığı ortaya çıktı.
Bu süreçte ayrıca hipertansiyon sorunu başgösterdi.
Cezaevi şartlarında diyet ile beslenmek zorunda kaldı. Böbrek ve karaciğer yetmezliği rahatsızlıkları da nüksederek ilerleme kaydetti.
KANSER OLMASI NEDENİYLE ‘CEZAEVİNDE KALAMAZ’ RAPORUNA RAĞMEN TAHLİYE EDİLMEDİ
Defalarca tahliyesini talep etti ancak mahkemeler onu içeride tutmaya devam etti.
Son olarak cezaevinde pankreas kanserine yakalandığı haberi geldi.
Kızı Büşra ve kardeşinin tüm çırpınışlarını görmezden geldiler, tüm feryatlarına kulak tıkadılar.
Kanser olmasına, “hapishanede kalamaz” raporuna rağmen rehin tuttular.
Adil olmayan mahkeme 3’e 2 oyla cezaevinde kalabilir dedi.
Vatanın has evlatlarını genç yaşlarda kara toprağın bağrına düşürmeye ant içmişti sanki bir grup nesepsiz.
Mevlüt Öztaş, sevenlerinin uzun uğraşları sonucu 23 Haziran’da tarihinde tahliye edildi.
Fakat maalesef artık çok geçti. Cezaevinden çıktıktan sonra, sadece 59 gün geçirebildi dışarıda.
Tecrit üstüne tecrit yaşatmışlardı Öztaş’a.
Son rampada pandemiden dolayı ailesine doyasıya sarılamadan aramazından ayrıldı.
Geride kolu kanadı kırık bir eş ve dört yetim bıraktı.Hasta yatağında ruhunu teslim ettiği son ana kadar, doyamadığı yavrusu Ali’nin adını sayıkladı.
Kendisine Ali’nin elbiseleri getirildiğinde sayıklamalarının azaldığını söylüyordu kızı Büşra.
Mevlut Öztaş, oğlu Ali’yi çok severdi.
ALİ YEKTA BABASINA, BABASI ALİ YEKTA’YA HASRET GİTTİ:
6 yaşındaki Ali Yekta babasına, babası evladına hasret gitti. Ali henüz 3 yaşındayken ayrılmıştı baba kucağından. Fakat Ali yaslanmak istiyordu babasına.
Zira, babalar evlatlarının yaslandığı bir dağ gibidir. Yaslanınca bin bir dertten emin olunan bir dağ.
Baba Mevlüt’e diş bileyenler, salya akıtanlar küçük Ali Yekta’nın baba hasretini kavramaktan fersah fersah uzaktılar elbette.
Öztaş’ın, oğlu Ali Yekta’ya gösterdiği ihtimamı, demir parmaklıklar arkasında yazdığı mektuplarından da anlamak mümkündü.
Öztaş, kızı Rabia’ya yazdığı dokunaklı bir mektupta şöyle diyordu: “Ali Yekta, geçen görüşümüzde ‘askerliğin ne zaman bitecek, ne zaman eve geleceksin baba’ demişti.Ben de çok kalmadı oğlum dedim. Çok sevindi garibim. Okula başlamış, onun yanında olamadığım için içim burkuluyor. Ali Yekta’yla ilgi alakanızı kesmeyin. Kendini ifade etmeyi, hakkını armayı öğretin. Sizler gibi saygılı ve terbiyeli büyüsün.”
Üç yıldır maruz kaldıkları zulüm parçalayıp ayırmıştı aile fertlerini. Sonra da ebedi yolculuk ayırdı.
Sosyal medyaya düşen fotoğrafta, baba ve oğul buluştuklarında birbirlerini hasret dolu bakışlarla süzüyor, bizler de gözyaşlarıyla seyrediyorduk bu anı.
Hastalığı yüzünden tahliye edildikten sonra cezaevini ziyaret edip, gardiyanlara, tedavi gördüğü hastanedeki doktorlara lokum ve tatlı ikram edecek kadar yufka yürekli ve mertti.
Bu süre zarfında dostları ve mesai arkadaşlarıyla ara ara görüşüyordu.
Onlarla olan sohbetlerinde oldukça masum ve pozitif bir üslubu vardı.Yaşadığı acılara sebep olanlar hakkında bile kötü bir şey söylemiyordu.
Kaderine teslim oluşu, tevekkülü ve metanetiyle etkiliyordu arkadaşlarını.
Tüm acılara ve gördüğü zulümlere rağmen mütebessimdi. Ruhen ve bedenen acılar çekmesine rağmen, fotoğraf karelerine hep gülücükler sığdırdı evlatlarıyla.
Mevlüt Öztaş bu duruşunu, evlatlarına gönderdiği mesajlarda sık sık dile getiriyordu. Kızı Büşra’ya söyledikleri bu duruşun resmi gibiydi.
Şöyle diyordu Öztaş: “Kızım, özgür olmadığımı düşünüp üzülüyorsun. Üzülme! Ben kedimi özgür hissediyorum. Üstad Bediüzzaman, ‘Hakiki imanı elde eden, zindanda olsa da saraydadır.’ diyor. Ben, hakiki imanı elde etmenin ve Allah’ın benden razı olmasının derdindeyim. Size helal rızık yedirmek ve eş dostun benden razı olması için bir hayat sürdürdüm. Kimseye zararım olmadığını düşünüyorum. Terörist olmadığımı ilk önce başta Allah biliyor, o bana yeter. Vekil olarak Allah’ı seçtim. İntikamımı Ya Müntakim Ya Allah diyerek ona havale ettim. O alsın intikamımı. Islahı mümkün olanları ıslah etsin, olmayanlarınsa dünya ve ahiretlerini başlarına yıksın.Kahr’u-perişan etsin. Olsun be kızım, yine Üstadımız, ‘Cennet ucuz değil, cehennem dahi lüzumsuz değil’ diyor. Onun için, almayın masumların ahını. Hep iyi insanlar olun. İyi insanlarla olun, rehberiniz Sünneti Seniyye olsun. Bir sabah kalkınca bana terörist deneceğini aklımın ucundan bile geçirmemiştim. Kim teröristse, kim vatana ve millete ihanet ediyorsa, Allah belasını versin.”
Tüm bu acılara ve zulümlere rağmen, iyilik meleği gibi hep güzellikler peşindeydi.
Cezaevinden çıktıktan sonra, son anlarında bile kimseye nefret duymayan, hatta tedavi gördüğü hastanedeki doktorlara ve tutukevindeki gardiyanlara bile hediyeler götüren bu masum insanın sonunu getirdiler.
Mevlüt Öztaş’ı “terörist” diye hapsettiler.
Suç isnat edemediler.Ailesine ve evlatlarına düşkündü.
Bedeni, yapılan zulümleri daha fazla kaldıramadı. Ailesinden habersiz ameliyat edildi.
Ring aracıyla Afyon’dan Ankara’ya götürüldü.
BİTAP DÜŞMÜŞ VÜCUDU RAĞMEN, KELEPÇELİ TEDAVİ EDİLDİ
Sedyede, tüm vücudunu bitap bırakmış kansere rağmen, kelepçeli zulme devam etti faşist anlayış.
Hem ona hem de ailesine cehennem ettiler dünyayı.
Yezidleşmiş düşünce, Öztaş’ın çektiği acı karşısında kin ve nefrete doymadı.



















