Çalıştığı Şifa Üniversitesi KHK ile gaspedilence, yurtdışına çıkmak zorunda kalan Münih Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Zekeriya Aktürk, bugün geriye dönüp baktığımda acı ve öfke duyduğundu belirterek; “Yaşananlara karşı öfkeliyim ama o öfkeyi doğru yere yönlendirmek lazım. Ben öfkemi çalışmaya, üretmeye ve başarılı olmaya dönüştürdüm. İntikamla değil, başarıyla cevap vermeyi tercih ettim.”dedi.
Enes CANSEVER-ZAMAN Avustralya
Gazeteci-yazar Bülent Korucu’nun hazırlayıp sunduğu Apolitik Youtube Kanal’ına konuşan, KHK ile kapatılan Şifa Üniversitesi’nin öğretim üyelerinden Prof. Dr. Aktürk; çocukluk hatıralarını, ailesini, 15 Temmuz sonrası yaşadığı cezaevi sürecini ve sürgün yıllarını detaylarıyla paylaştı.Zaman zaman duygusal anların yaşandığı röportajda, Türkiye’deki süreçten dolayı yurtdışına çıkmak zorunda kalanlara önemli tavsiyelerde de bulunan Prof. Dr. Aktürk, Gazeteci Bülent Korucu’nun sorularını şöyle cevaplandırdı:
Hocam Trabzon’un bir dağ köyünden Almanya’ya uzanan bir hikâyenizi sizden dinleyerek başlayalım.
ZA: Teşekkür ederim iltifatınız için teşekkür ederim. Evet dediğiniz gibi; Türkiye’de son herhalde 30-40 yılda yetişebilen, tutunabilen, sivrilebilen birçok insan gibi ben de şerefle söyleyebilirim ki Anadolu’nun ücra bir köyünden geliyorum. Trabzon’un Yomra ilçesinin en yukarı köylerinden birisidir köyüm. Rakım 600-650 metre falan. Karadeniz’de arazi dar olduğu için insanlar geçim sıkıntısından dolayı göç etmek zorunda kalmış. Bizim köyde de hemen her aileden birileri Almanya’ya gitmişti.
Henüz küçük yaşta önemli bir kırılma yaşıyorsunuz.
Annem 1979’da trafik kazasında hayatını kaybetti. O zaman 4. sınıfı daha yeni bitirmiştim. Köy yolunda bir akrabamızın arabasında kaza yaptık. Bizler hafif yaralar aldık ama anneciğim orada vefat etti. Bu benim hayatımın en büyük kırılma noktası oldu. Annem çok çalışkan, çok öğretici bir insandı. Yolda yürürken bile bize bir şeyler öğretirdi, hikâyeler anlatırdı, Kur’an ezberletirdi. Dürüstlüğü çok önemserdi.
ANNEM KÜÇÜK YAŞTA ÖĞRETTİĞİ DÜRÜSTLÜK HAYATIM BOYUNCA BENİMLE KALDI
Bu değerler hayatınızı nasıl etkiledi?
AK: Çok derinden etkiledi. Mesela küçükken yerde para bulmuştum.Çok sevinmiştim ama annem bana o parayı geri götürmemi söyledi. O gün öğrendiğim dürüstlük hayatım boyunca benimle kaldı. İnsan karakteri çocuklukta şekilleniyor.
Almanya’ya gidiş süreciniz nasıl oldu?
Cevap: Annemin vefatından sonra köyde kalırsam okuyamayacaktım. Abim ve yengem beni Almanya’ya götürdü. Yengem beni kendi çocuğu gibi sahiplendi. O benim ikinci annemdir.
Almanya’daki ilk yıllarınız nasıldı, neyle karışlandınız?
AK: Çok zordu. Dil bilmiyordum. Bir yıl hazırlık sınıfına gittim. Uyum sağlamak için çok çalıştım. Bir öğretmenim vardı, bana “Başarabilirsin” dedi. O motivasyon benim hayatımda dönüm noktası oldu. Barbara Hardcock öğretmenim Zolingen’de yaşıyor. Şimdi de zaman zaman ziyaret ediyorum.
Gurbette sosyal hayat nasıldı?
ZA: Okul arkadaşlarım vardı ama komşularla çok ilişki kuramadık. Yıllar sonra abime; “Neden Alman komşularla iletişim kurmadık?” diye sormuştum. Biz de bilmiyorduk dedi. Bu bir kültür meselesiymiş.
ÜLKEYE GERİ DÖNDÜĞÜMDE TÜRKÇEM ZAYIFTI ÇABALADIM TIP FAKÜLTESİNİ KAZANDIM
Aradan yıllar sonra Türkiye’ye döndünüz, neyle karşılaştınız?
ZA: Evet, Türkçem bile zayıflamıştı. “Teker” yerine “tekir” diyordum, arkadaşlarım gülüyordu. Ama çok çalıştım. Dershaneye gittim ve eksiklerimi kapattım. Sonunda Tıp Fakültesini kazandım.
Branş seçiminiz nasıl oldu?
ZA: Aile hekimliği uzmanıyım. Bu biraz nasip oldu. O dönemde aile hekimliğinin ne olduğunu bile bilmiyorduk. Merhum Turgut Özal ile aile Hekimliği branşı başladı. TUS sonucuna göre yerleştim.
Hizmet Gönüllülernin emeğiyle kurulan Şifa Üniversitesi Erdoğan rejimince önce KHK ile kapatıldı sonra gaspedilerek, AKP İzmir il teşkilatına çevrildi.
ŞİFA, TÜRKİYE’NİN DEĞİL, DÜNYANIN EN PARLAK ÜNİVERSİTESİYDİ HEBA EDİLDİ
15 Temmuz sonrası hayatınız adeta alt üst oldu, tamamen değişti. Neler yaşadınız?
ZA: Maalesef milyonlarca insan gibi ben de mağdur oldum. İzmir Şifa Üniversitesi’nde çalışıyordum. Şifa Üniversitesi, Türkiye’nin değil dünyanın en parlak üniversitelerindendi. Bu Üniversite çok mükemmel, öğrencileri çok çalışkan, zeki ve parlak insanlardan oluşuyordu. Rektörümüz Prof. Dr. Mehmet Ateş çok iyi bir kalp cerrahıydı. Dünyanın her yerinden hastalar geliyordu. Ama ne yazık ki, KHK ile kapatıldı ve işsiz kaldım.
Sonrasında işsiz kalınca ne yaptınız?
ZA: Arabistan’da yüksek rakamla iş buldum; 16 bin dolar. Hayatımın en iyi sözleşmesini yapmıştım. Ama havaalanında beni durdurdular. “Sen bu tarafa” dediler. Orada başladı süreç. Gözaltına alındım, cezaevine konuldum.14 ay cezaevinde kaldım. Sonra dediler ki “suçu ispat edilemediği için serbest bırakılmasına…”
Ama bu yeterli değil. Hâkime dedim ki, beni serbest bırakmanız yetmez, pasaportumu verin, ben bu ülkeden gitmek istiyorum.
Cezaevi sürecinde en zor olan neydi? O acı süreci yaşayanlar gibi sizin de mutlaka unutamadığınız olaylar olmuştur.
ZA: Evet, ağır bir ameliyat geçirdim. Yoğun bakımdaydım ve yatağa kelepçeliydim. Düşünebiliyor musunuz? Hareket edemiyorsunuz ama kelepçelisiniz. Kaçma ihtimali zaten yok ama buna rağmen böyle bir muamele yapıldı. Ama asıl doktor ve hemşirelerin tavrıydı. Korkudan selam vermemeleri, yüzünüze bakmamaları çok acıydı. Bu çok ağır bir şey. İnsan kendini yok sayılmış hissediyor.
YATAĞA KELEPÇEYLE BAĞLEYENE ASKERİN İTİRAZINA, KÜÇÜK BOYLU HEMŞİRE HANIM BAKIŞLARIYLA SUSTURDU
Bu durum gerçekten yaşandı mı? Çünkü bazen yatağa kelepçelenme olayı abartılı bulunuyor.
ZA: Evet, birebir yaşadım. Bir kolum kelepçeliydi. Dönmek bile zor. İnsan sürekli aynı pozisyonda yatamaz ama mecbursunuz. Yoğun bakımda kelepçeliydim. Çok ağır bir ameliyat geçirmiştim. Hareket edemiyordum. Ama bir hemşire geldi ve bana “Sizin durumunuza üzülüyorum” dedi. Bu cümle bile insanı ayağa kaldırıyor. Bir gün başımızda bekleyen rütbeli asker benimle konuştuğu için ona çıkıştı. Ama kısa boylu hemşire sadece bakışıyla ona öyle bir baktı ki, o rütbeli asker yatağın başından uzaklaştı ve susturdu. O an insanlığın hâlâ ölmediğini gördüm.
O an ne hissettiniz?
ZA: Dedim ki bu küçük kadın, bakışıyla koca adamı yendi. O an hem duygulandım hem umutlandım. İnsanlığın ölmediğini gördüm.
Cezaevinden çıktıktan sonra nasıl toparladınız, hayatınıza nasıl devam ettiniz?
ZA: Cezaevinden çıkınca seçenekleriniz çok olmuyor. Doktor olmanıza rağmen çalışabileceğiniz yerler sınırlı. Hatta bazı yerler açıkça KHK’lı çalıştırmıyoruz diyordu. Bana da bazı teklifler geldi ama kabul etmedim. Çünkü sistemin işleyişi bana etik gelmedi.
İŞSİZ KALINCA BATMANLI BİR İŞ İNSANI ARAZİSİNİ BANA AÇTI ÇEFTÇİLİK YAPTIM BUNU HUÇ UNUTAMAYACAĞMI
Ne yaptınız peki?
ZA: Evimin balkonunun bir köşesini ofise çevirdim. Danışmanlık yapmaya başladım. Aynı zamanda kendimi toparlamak için farklı yollar arıyordum. O sırada Batmanlı bir iş insanı bana arazisini karşılıksız olarak verdi. “Gel burada ne yapmak istiyorsan yap” dedi. Bu benim için çok kıymetliydi. Çiftçilik yaptım. Tavuk baktım, üretim yaptım. Hatta solucan üretimi bile yaptım. Bu benim için bir geçimden çok bir iyileşme süreciydi. Kendimi tedavi etmek için yaptım.
Bu travmaların etkisi nasıl geçer?
ZA:Kolay geçmez. Bu çok ağır bir süreç. Ama çalışarak, üreterek ve hayata tutunarak aşılabilir.
Yurt dışına geldikten sonra neler yaptınız?
ZA: Almanya’ya geldim. Münih Üniversitesi’nde yüksek lisans yaptım. Kendime dedim ki “Ben hâlâ ayaktayım.” Yeni bir hayat kurdum.
Bu süreçten geçen insanlara ne tavsiye edersiniz?
ZA: Çalışmak…Başka yolu yok. Dil öğrenecekler, çalışacaklar ve bulundukları yere adapte olacaklar.
Türkiye’ye dönme düşünceniz var mı?
ZA: Hayır. Ben kendi adıma karar verdim. Burada yaşayacağım. Hatta burada öleceğim. İnsan bu kararı vermezse iki arada kalır ve ilerleyemez.
ÖFKEMİ BAŞARILIYLA CEVAP VERMEYİ TERCİH ETTİM:YIKILMADIM HALA AYAKTAYIM
İçinizde öfke var mı?
Cevap: Var tabii… Ama o öfkeyi doğru yere yönlendirmek lazım. Ben öfkemi çalışmaya, üretmeye ve başarılı olmaya dönüştürdüm. İntikamla değil, başarıyla cevap vermeyi tercih ettim.
Bugün geriye dönüp baktığınızda ne hissediyorsunuz?
ZA: Acı, öfke… ama aynı zamanda direnç. Yaşananlar kolay şeyler değil. İnsan unutamıyor. Ama bir yandan da şunu diyebiliyorum: “Ben yıkılmadım, hâlâ ayaktayım.”
Bu süreç size hayatla ilgili ne öğretti?
ZA: İnsan zor zamanlarda kendini yeniden inşa edebilir. Ama bunun için bir şeylerle meşgul olması gerekir. Boş kalırsa toparlanamaz.Eskiden sahip olduklarımı doğal görüyordum. Şimdi her şeyin kıymetini daha iyi anlıyorum. İnsan her şeyini kaybedebilir ama karakterini kaybetmediği sürece yeniden ayağa kalkabilir.
HERŞEYİNİ KAYBEDENLER KARKTERİNİ KAYBETMEZE YENİDEN AYAĞA KALKABİLİR
Kendinizi bugün nasıl tanımlıyorsunuz?
ZA: Direnen biri olarak tanımlarım. Başına gelenlere rağmen pes etmeyen, yeniden ayağa kalkan biri. Yıkılmadım, hâlâ ayaktayım ve üretmeye devam ediyorum.
Sizi hayata bağlayan en önemli şey ne oldu?
ZA: İnanç ve çalışmak. İnsan çalıştıkça toparlanıyor, ürettikçe iyileşiyor.
Benzer süreçlerden geçen insanlara son mesajınız ne olur?
ZA: Yaşadıkları acılar onları bitirmek zorunda değil. Çalışarak, üreterek yeniden ayağa kalkabilirler. Çalışacaklar, dil öğrenecekler ve bulundukları yere adapte olacaklar. Sürekli geçmişle yaşarlarsa ilerleyemezler. Bu yaşadıklarınız sizi bitirmek zorunda değil. Aksine sizi daha güçlü yapabilir. Ama bunun için çalışmak, vazgeçmemek ve yeni bir hayat kurmak gerekiyor.
Hayata bakışınız nasıl değişti?
ZA: Artık her şeyin kıymetini daha iyi biliyorum. İnsan her şeyini kaybedebilir ama karakterini kaybetmezse yeniden ayağa kalkabilir.
