Naci Karadağ-tr724.com
Üç kadından bahsedeceğim size bugün.
Üç Türk kadını, üçü de Müslüman, üçü de anne…
Önce kahramandan başlayayım…
İsmi Şerife Boz. 51 yaşında…
Torun sahibi. Eşi hafriyatçı, bir AS 950 kamyonları var…
Havuz medyası onu, “Darbecilere karşı kamyonuyla halkı taşıyan kamyoncu abla” diye tanıttı.
Kamyonda direksiyon başında oturan çarşaflı bir kadın görseli süslüyordu bu haberleri.
4 Levent’te ikamet ediyordu… Öncesi çok önemli değil ama 15 Temmuz Şerife Hanım ve Boz ailesi için bir kırılma noktası oldu.
Birbiri üstüne röportaj talepleri geldi. Kamyonlarına çıkıp poz üstüne poz verdiler. Gururla duruyordu kamyon direksiyonunda Şerife Bacı…
Ardından bir belgesel çekti Diyanet TV… Biraz yuvarlak konuşuyordu ama Anadolu kadınından belagat beklemezdi elbette kimse.
Sonra konferanslar başladı.
Büyük illerden en ücra ilçe belediyelerine kadar istisnasız hepsi davet etti Şerife Boz’u…
Soru tekti: O geceyi anlat…
Biraz bulanık hatırlıyor, bir dediği bazen diğerini tutmuyordu ama bunun çok fazla önemi yoktu. Elinde kapı gibi darbe gecesi çekildiği söylenen bir fotoğraf vardı.
Adına geceler düzenlendi…
Gazi maaşı bağlandı doğal olarak. İstanbul Belediyesi kamyonunu iyi paraya satın aldı..
Müze yapıldı kamyon.
Sergilendi şehir şehir. Direksiyonda Şerife Bacı’nın, kamyon damperinde vatandaşların heykelleri vardı.
Özel şoförler yollanıyordu kamyonuyla köprüye, darbeye karşı halkı taşıyan bu kahraman kadın için. Belli bir ücret karşılığı gidiyordu konferanslara. Aldığı hediyelerin, plaketlerin haddi hesabı yoktu.
“Arabam parçalansın devletim için bayrağım için önemi yok” diyordu konferanslarında.
Bir konuşmasında, “İlk gece kamyonsuz gittim” filan diyecekti ki, uyarıldı ve artık öyle konuşmadı.
Belgeselde ise eşinin namazdan gelip dışarı fırladığını bunun üzerine kendisinin de kamyonu aldığını söylüyordu nedense!
Yandaşlar yere göre sığdıramıyorlardı. Bir abartmadır, köpürtmedir alıp başını gidiyor ve Şerife Hanım her geçen gün daha bir kahraman hissediyordu kendini..
Gittiği her yerde çelenklerle heyetlerle karşılanıyordu.
“Tekbir, salavat getirerek araca bindim. Sokağa çıktığımda ekmek almaya giden, kuyruğa giren insanları gördüm ve kızdım. Onlara, ‘Ekmeksiz yaşanır ama vatansız yaşanmaz’ dedim. Bir anda aracın kasası ve her yeri doldu” demişti bir gazeteciye.
Hatta hızını alamıyor ve şu lafları da söylüyordu konferans ve basın röportajlarında: “Allah beterlerinden korusun. O rütbeli askerler benim kadar azimli olamazdı. Savaş da olsa hazırım, göğsümü gere gere yine giderim.”
Nene Hatun sanki bu çağda dirilmiş Şerife Hanım diye görünmüştü!
Gaziler iftarında Şerife Hanım’ı yanına çağırıyordu Cumhurbaşkanı Erdoğan. “O gece cesaretin neydi öyle?” diyerek Boz’u gösterdiği cesaretten dolayı kutluyordu. Şerife Boz da, “Allah’ım herkese o gece cesaret verdi. Korkuyu içimizden aldı, o zalimlere verdi. Geleceğimiz için, özgür bir Türkiye’de yaşamak için vatanımıza sahip çıkmaya çalıştık” yanıtını veriyordu.
Konferanslar, söyleşiler, her gittiği yerde büyük ilgi görüyordu. “Ünlü olmak hoşuma gitti” diyordu Habertürk’e verdiği röportajda…
Temsili darbe meydanına kamyonla halk taşıma programları yapılıyordu artık.
AS-950 bulamayanlar Massey Ferguson Traktöre doluşup boğaz köprüsü niyetine şehrin taş köprüsüne gidiyorlar, alçak vatan hainlerini püskürtüyorlardı Şerife Bacı’nın önderliğinde!
Hakan Şükür gibi hainlerin (!) isimlerini tabeladan söken iktidarımız Şerife Hanım’ın ismini resmi kurumlarına veriyordu artık. Kız öğrenci yurtları, okullar filan Şerife Bacı isimlerini alıyordu.
İsmi bir anda “kamyonuyla tankı durdurmaya giden abla” olarak kazınmıştı!
Ve Erdoğan erken seçim kararını açıklayınca film koptu.
Bu pespembe rüya Şerife Hanım için adeta kabusa dönmeye başladı ne yazık ki.
Alınan erken seçim kararı sonrasında, bunu da fırsata dönüştürmeyi düşündü Boz ailesi. Şerife Hanım milletvekilliği için adaylığını açıkladı ve başvurdu. Aslında anasının ak sütü gibi helaldi ona vekillik!
Eğitimi yok ama neyi eksik ki diğer aday adaylarından?
Kahramanlık onda, iman onda, cesaret onda.
Tayyip Bey başta olmak üzere tüm devlet erkanıyla beraber hatıra fotoları vardı.
Medyada yer alan haberlerini toplasak bir damperli kamyona zor sığardı.
‘O olmasın da ben mi olayım yani?’, denilebilecek bir durumdu Şerife Boz’unki!
Ancak siyasetin farklı ve acımasız bir dünyası vardı.
Çok zalim bir alem siyaset alemi ve namaz kılmak günde beş kere farz kılınmışken müminlere, yalan söylememek 24 saat farzdı..
Şerife Hanım’ın aday adayı olmasına bile tahammül edememişti bazıları ve çatlak sesler çoğalmaya başladı.
Birisi “ehliyeti yok, ehliyetini göstersin” dedi mesela. Ama cumhurbaşkanının diploma meselesini çok iyi bilenler için ehliyetin ne önemi olurdu ki?
Röportajlarını inceleyen birileri, saat kaçta çıktığından tutun da, hangi gece çıktığına kadar düzinelerce tutarsızlık çıkardı kendi söylemlerinden.
Bir fotoğraf veriyordu basına. Flu ve nerede çekildiği belli olmayan. İddiasına göre burası köprüydü. Ne deniz vardı, ne köprü görüntüsü ama yalan söyleyecek değildi Şerife Bacı!
