Fehmi Acat-
Hizmetin yetim kalan alanlarından bir tanesi yazılı tarihinin olmaması..
Bu alanda kalem oynatan ve bunları tarihe nakş eden az sayıda insan var. Bu isimlerin en önemlisi de Ahmet Kurucan.
Merakla beklediğim ve zevkle okuduğum “Hatırdan Satıra” kitabını nihayet bitirdim.
Hizmet tevellüd ettiği andan itibaren kadar hep bir yoğunluk içinde nesle ulaşma ve sonrasında imanı kamâle ermesi noktasında aksiyon içinde yaşandığı ve bu aksiyon içinde bir şeyleri yazma tarihe kaydetme fırsatı bulamaması makul bir gerekçe.
Ancak Cenab-ı Hakk’ın lütfuyla katlanarak büyüyen hizmetimizde yeni neslin bu hatıraları mutlak surette okuması ve onları bir fener gibi yolunu aydınlatan ışık kaynağı olarak değerlendirmesi gerekiğini önemli bir gündem olarak önümüze koydu.
Bu noktada önemli adımlar atan Ahmet Kurucan’a min ğayri haddin şimdiden teşekkürlerimi iletip kitaptan istifade ettiğim konulara geçiyorum.
Ahmet Hoca, “Bir Şakirt” ile bir dönem birlikte geçirmiş olduğu hayatından daha önce birçok insanın duymadığı anekdotlar paylaşmış.
Zevkle okudum.
Okuduğum dönemde bile bazılarını arkadaşlarımla heyecanla paylaştım.
Kitabın en önemli özelliği hayatın içinden bir doğallık sergilemesi. “Bir Şakirt” Fethullah Gülen Hocaefendi’nin kendi kendini tanımlaması. O hayatın içinden birisi. O’da bizim gibi bir insan, biir Şakirt.
Hayatını normal yataklarda değil de yere sermiş olduğu battaniye kalınlığında hasırın üzerinde uyuyup dinlenerek geçiren “bir şakirt” İlgilendiği talebelerine sofra serince hepsini tabağında aynı şeyler mi var diye bakan, tabakları boşalınca takviye yapan, doydunuz mu diye soran “bir Şakirt”
Bir medrese havasında işletmiş olduğu okulun 5 katında aynı zamanda talebelerin ruh dünyasını inşa ederken askeri disiplinden asla taviz vermeyen, derslerini öğrencilerini hiç beklemedikleri anlarda bir harflik (“Mersed’i, Mürsed okuma gibi) bir hata bile olsa muhakkak ve çok ciddi seviyede düzelten “bir Şakirt”
Bütün bu disiplin deryası içinde dertlerini paylaşacak kadar samimi ve insani duygularını ifade edebilecek kadar gönülden yapan “bir Şakirt”
Yeri geldiğinde öfkelenen, öfkesini hissettiren, yeri geldiğinde sabahlara kadar nesli için inleyen ve dua dua yalvaran ” bir Şakirt”
Yeri geldiğinde onlar için gece vakti mayınlı tarlada yürüyecek kadar cesur, hayatını ortaya koyabilecek kadar fedakar, herhangi bir sıkıntılarını hissettiğinde hemen yanlarında olacak kadar samimi, onlarla birlikte olmaktan onları ziyaret etmekten zevk alan bir hayatının en değerli anlarını arkadaşlarıyla geçirdiği anlar olarak tanımlayacak kadar içten, muhataplarından hiçbir beklentiye girmeyecek kadar hasbi, tahta kulubelerde geçirmiş olduğu ömründe kendi kardeşleri dahil hiç kimsenin evinde misafir olmadan, ziyaret ettiği yerlerde öğrenci evleri veya dershanelerde misafir olarak sonraki nesle örnek olacak kadar rehber “bir Şakirt”.
Mana aleminde olabildiğince seyahat eden yukarılardan daha yukarılara ulaşabilmek için her anı değerlendiren bir insan olmanın yanında gazozun içine aspirin atıp içecek kadar sebeplere de riayet eden “bir Şakirt”
Yıllar yılı Cami vaazlarında kürsülerinde, hiç aksatmadan yazdığı ve her biri için çok ciddi zaman ayırdığı ve sevenleri ile bir irtibat köprüsü olarak gördüğünü başyazılarda, bam tellerinde ifade etmiş olduğu ideal nesil ve gençliği bir dantela gibi kendi hayatında örgüleyen “bir Şakirt”.
