MANSUR TURGUT-
Alvarlı Efe
“Bu gün mah-ı Muharremdir, muhibb-i hanedan ağlar.
Bu gün eyyam-ı matemdir, bu gün ab-ı revan ağlar.” der, ağlıyoruz…
“Gitti gül, gitti bülbül” ağlıyoruz…
“Evet, tenime değil, gözyaşım bugün,
Rûhuma, cânıma damlar.
Bir ben değil bugün, âsumân ağlar…” diyerek, ağlıyoruz…
Evet ağlıyoruz, Hocaefendi vefât etti, ruhunun ufkuna yürüdü…
Bu güne nasıl geldik? Müsaade buyurursanız süreci sizin için biraz anlatmak istiyorum…
Türkiye’de yaşanan baskılar ve Hocaefendi’nin sağlık problemleri O’nun 1999 martında açıkcası cebri olarak hicretini gerektirir.
Hocamız Pensilvanya, Saylorsburg’daki Chestnut kampa yerleşir…
Necdet İçel Hocamızın aktardığına göre Amerika’daki o ilk günlerde gerçekleşen bir ziyaret esnasında Hocaefendi “burada 25 sene kalırız” diye keşf ve ifade buyururlar…
Adını ne koyarsanız koyun, keşif, keramet ya da hiss-i kable’l-vuku bu öngörü hayat ve ölümün bütün gerçekliğiyle karşımıza çıktı, hem de bizi dağidâr ederek.
Maalesef 25. yılda çok kıymetli Hocamız, Dava-i Nübüvvet yolundaki rehberimiz ruhunun ufkuna yürüdü…
Hastalık süreci;
Biliyorsunuz Hocaefendi yıllarca diyabet, kalp sorunları, mide rahatsızlığı gibi kronik hastalıklarla mücadele etti…
Objektif bulmayabilirsiniz fakat alem-i İslam’ın derdi mana aleminden maddi aleme girip “bir paratoner gibi” olan O’na isabet ederek fiziki rahatsızlıklar veriyordu…
Hocamızın son yıllarda sindirim sistemi merkezli sorunları ve rahatsızlıkları çok artmıştı.
Yaşının da tesiriyle bazen mutat kontrolleri bazen de hızlı müdahaleler için hastaneye gidip geliyordu.
Vefat günü:
Son seferinde Hocaefendi Pensilvanya’daki St. Luke Hastanesinde 4 gün kaldı, pazar günü akşamı manevi çile ve ızdırabına madden yetişemeyen böbrek faaliyetlerinin tetiklemesi ile, içinde “herkese oturacak bir iskemle bulunduran o narin kalp” durdu.
Hastaneden yapılan açıklamaya göre “çoklu organ yetmezliği teşhisi ile” hazan vaktinde gelen o hazin vefat haberi Herkül.org üzerinden ilan edildi;
“Ömrünün her anını din-i mübin-i islam’ a
ve insanlığa hizmet için sarfeden
Muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi
bugün (20 Ekim 2024) ruhunun ufkuna yürümüştür.”
Eve yeni gelmiştim, çayımı yudumlarken gelen bu mesaj ile beynimden vurulmuşa döndüm, afalladım.
Haber doğru muydu? Nitekim teknolojik hırsızlıkla her şeyi yapmak, algı operatörlüğü, spekülasyon, manipülasyon herşey mümkündü…
Hemen Hocamızdan uzun yıllardır ders okuyan yakın bir arkadaşımı aradım, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu…
Evet, sevenlerinin kendisi için hayatlarından hayat, canlarından can vermek istediği Hocaefendi vefat etmişti…
Tarih 20 Ekim 2024 saat ise 21.20’yi gösteriyordu…
İşte o an, bir süre için akıp giden herşey ve hayat dondu, idrakim buz kesti, kalakaldım…
Bütün kardeşlerim gibi benim de kalbimi bir hüzn-ü hazin istila etti…
Aklıma o sevgilinin Hüzünlü Gurbet şiiri geldi…
Sarmış buğulu hüzün dört bir yanı,
Kalbim annemin kalbi gibi hisli;
Her hâlim garipliğime emâre…
Kulaklarımda bir gurbet şiiri,
Nağmelerimde poyraz serinliği..
Düşüncem ‘vedâ’ diyor bu yerlere.
“Düşüncem veda, elveda diyor bu yerlere” diyordu ve bizler yetim kalmıştık !
Metanetli Cemaat;
Malumunuz Nur Üstadımız “şahıslar fâni, davalar bakidir” der, son yıllarda katmer katmer, katar katar üstümüze üstümüze gelen, yığılan keder ve acılara rağmen, yapılan cenaze merasimi ve kılınan namaz Hizmet Hareketi gönüllülerinin bu esasa ne kadar adapte olduğunu ayan beyan gösterdi.
Açıkçası ben bu kadar metanetli durabileceğimi düşünmüyor, cemaatten de bu kadar metanet ve sükunet beklemiyordum…
Şakirdler delice sevdiğimiz Hocamızın gidişi karşısında dengelerini asla bozmadılar, büyük bir kayba rağmen vefat ve cenaze merasimi süreci çok büyük bir sükunetle atlatıldı, adeta Cemaat’in üzerine sekîne indi.
Her belde ve her renkten olan insanlar aynı duyguda birleşmişlerdi, sevgi…
Gerçekten de Cemaat tek beden, müttefik kalpler ve ruhlar ile çığlığını içine gömdü “sükutun çığlıkları” fırtınalı içimizde çılgınca gezerken kardeşlerimiz dönüp, nâdânlara sadece “selam” dediler..
Defin;
“Ne köyüme, ne şehrime ne de ülkeme taşınmak istemem. Çünkü aslında biz yeryüzünün varisleriyiz. Her yer bizimdir…”
