Siyaset bilimci Prof. Dr. Mümtaz’er Türköne, AKP rejiminin 14 Mayıs’ta kaybetmesi durumunda ‘gidip gitmeyeceği’ yönündeki soruya cevap aradı: “Arkalarına bakmadan giderler.
Mahkeme kadıya mülk değil. İnsanlar gibi iktidarlar da ölümlü. Gitmeyip de ne yapacaklar?(…) Ayrıca kendilerini “halka ve sandığa rağmen” iktidarda tutacak polis gibi asker gibi bir silahlı güce sahip değiller. O kadar efsaneye rağmen paramiliter bir örgütlenmenin sesi de duyulmuyor.”
Mümtaz’er Türköne’nin freeturkishpress.com’da yayınlanan ‘Giderler mi?’ başlıklı yazısının tamamı şöyle:
Böyle bir sorunun seçim denklemine dahil olması, bu soruya verilecek muhtemel cevaplardan daha önemli.
Çünkü cevap son derece basit: “Arkalarına bakmadan giderler.”
Hatta Ahmet Kaya’nın şarkısındaki gibi “yakıp yıkarak”, “kafalarına sıkarak” değil, “tıpış tıpış” giderler.
Değişmez kural her devir için geçerli: “Mahkeme kadıya mülk değil.”
İnsanlar gibi iktidarlar da ölümlü. Gitmeyip de ne yapacaklar?
Mesele bu sorunun geç kalmış Mayıs güneşi gibi seçim gündeminde yükselmesi ve Cumhur İttifakı oylarını eritmesi. İçinde kof bir tehdidin yer aldığı bu sorunun telaffuz edilmesi ve tartışılması iktidar için ciddi bir zaaf belirtisi ve yükselen muhalefetin yelkenlerini dolduran kuvvetli bir rüzgâr gibi. İstanbul’da tekrarlanan belediye başkanlığı seçiminde ilave 800 bin oyun gerekçesini hatırlayın.
İktidar “giderler mi?” sorusunun yaktığı kazana “darbe” laflarıyla odun taşıyarak kendi aleyhine çalışıyor, muhalefet tedirginliğini ifşa ederek bastığı zemini tesviye ediyor.
İkisi de irade dışı görünüyor.
Peki bu soru neden soruluyor?
İlk sebep “bilme” ile “inanma” arasındaki derin farktan kaynaklanıyor. Hepimiz öleceğimizi biliyoruz ama hiç kimse öleceğine inanmıyor.
Demokrasi sayılar rejimi. İktidarı tepetaklak edecek sayı birikmiş durumda, biliyoruz ki gidecekler. 21 yıllık alışkanlıklara, süren şaşaalı saltanata, bütün görgüsüzlüğü ile gözümüze sokulan iktidar kibrine bakarak gideceklerine inanamıyoruz.
Gideceklerini biliyoruz ama inanmıyoruz.
İkinci sebep yaklaşık 35 yıl önce Cezayir’de İslâmî Selamet Cephesi (FIS)’in ezici çoğunlukla seçim kazanmasıyla tartışılmaya başlanan demokrasi paradoksunun 14 Mayıs’taki karşılığı: “Demokratik yoldan iktidara gelen İslâmcı partiler, demokratik yoldan gitmeyi kabul etmezlerse ne olur?”
1990’da Batı demokrasileri bu paradoksu İslâmcı iktidara karşı dikta yönetimlerine destek vererek çözmüşlerdi. Türkiye’de aynı paradoks güya fiilen 14 Mayıs’ta karşılığını bulacak.
Gönlünüz ferah olsun, bizim böyle bir açmazımız yok. Demokrasi tecrübemiz, iktidarı sandıkla göndermek için yeterli. Daha ötesi mevcut iktidarın “İslâmcı” vasfı bile kalmadı. O kadar kişisel bir iktidar mimarisi oluştu ki, ideolojiler eklektik bir dizilim içinde bile bu mimaride kendine yer bulamıyor.
