ENES CANSEVER-HAFTANIN YORUMU
Bugün Rahmetli Turgut Özal’ın
vefatının 25.yılı.
Özal, 17 Nisan 1993’de aramızdan ayrıldı.
Çeyrek asra rağmen, o karanlık ellerin arkasındaki sır aydınlatıl(a)madı.
Nisan ayında, aynı ifadelere yakın
cümleleri ve benzer temennileri sıralıyoruz.
Özal’la ilgili yazılanlar, Ana Britannica Ansiklopedisi’nin fasikülleri kadar kalın.
Türkiye’nin bugünkü tablosu karşısında, Özal’ı sadece rahmetle
değil elbet, aynı zamanda minnetle anıyoruz?
Bu karanlık tabloya mukabil, onun hangi
kıymetlere haiz bulunduğunu anlayabiliyoruz.
Anadolu insanı, Turgut Özal tipi
siyasetçiyi sevdi, sevgisini hiç esirgemedi.
Çünkü onun en önemli özelliği, ‘sivil, demokrat
ve dindar’ bir siyasetçi olmasıydı.
Dini siyasete, siyaseti de dine alet eden bir
politikacı değildi.
Bugünküler gibi; inanç ve değerleri hoyratça hiç kullanmadı,
kullandırmadı.
Demirel’in sert muhalefetini tebessümle,
karikatürlerini çizenleri ise hoşgörüyle karşıladı.
Dindar ama kindar değildi.
Muhafazakardı ama Mesut Yılmaz gibi liberalleri bakan ve ülke başbakanı yaptı, beraber çalıştı.
Hasbi ama asla asabi değildi.
Yapıcıydı asla yıkıcı olmadı.
Özal, bugünküler gibi, her
kesimi zapt-u rapt altına almak isteyen kindar bir Res-i Cumhur asla olmadı.
Yurtdışındaki insanlarına hep ufuk çizdi.
Devletin sıcak ve ”baba” ilgisini hiç esirgemedi. İşadamlarını ve yatırımcıları
hep yurtdışına teşvik etti.
Dünyaya
açılan eğitimcileri bilhassa teşvik etti, yabancı devlet başkanlarına
tavsiye etti, referans oldu.
Öğretmenleri kucakladı, eğitim kurumlarına
kol-kanat oldu.
Gammazlamadı, derdest ettirmedi dahilde ve hariçte.
İş dünyasını önemsedi.
Doğuya bakarak, batıya yürüdü.
Kendi tabiriyle, sağ elinde Kur’an sol elinde ise fen bilimleri, teknoloji ve batı ilimleri vardı.
Geniş vizyon ve önemli bir
misyona sahipti Özal.
Köşkte arabesk dinler, Red Kit okur, kaçamak
yaparak vatandaşların arasına dalardı.
Hasılı, çocukların ‘tonton
amcasıydı’ 8. Cumhurbaşkanı Özal.
Maalesef 1993 yılı, Turgut
Özal’ın ölümünün de yer aldığı, karanlık ellerin kol gezdiği, cinayetler, saldırılar, şüpheli
trafik ve uçak kazalarının çokça gerçekleştiği bir dönemde kaybetti.
Kanın ve gözyaşının çok aktığı bir yıl.
Aslında değişmeyen, hatta daha da vahşileşen bir
siyasi, sosyal ve karanlık tabloyla karşı karşıyayız bugün.
Geçmişte bunun ismi sağ-sol, Türk-Kürt’ü. Dün
“irtica” idi, bugün ise; Hizmet Hareketi mensupları günah keçisi yapıldı.
Onun için, 1993’ü karanlığa boğan gizem
aydınlığa kavuşmuş olsaydı, toplum ders çıkarabilseydi, bugünkü zalimlikler
yaşanmaz, yaşananlara sesiz kalınmazdı.
Lafı uzatmadan “Yeni
Türkiye” nin penceresinden, 25 yıl önceki “Eski Türkiye”ye
beraber uzanalım.
1993’E DAMGASINI VURAN EN ÖNEMLİ OLAYLAR ŞÖYLE:
24 Ocak 1993: Gazeteci Uğur Mumcu öldürüldü. Uğur Mumcu’nun öldürülmesiyle olaylar adeta start aldı.
Cumhuriyet gazetesinin sayfalarında olayın arkasında daha ilk gün ‘İslamcı
terör’ olduğu vurgulanarak;”Mumcu değil, bin aydını öldürseler şeriatı
getiremezler” denmişti…
5 Şubat 1993: Kahveci’nin yeni yapılan
otobanda ters yola girerek kaza yapması, çeşitli şüphelerin ortaya atılmasına
sebep oldu. Kahveci ailesiyle
birlikte, Bolu Gerede’de ters yola girerek trafik kazasında hayatını kaybetti…
17 Şubat 1993: Jandarma Genel Komutanı Org. Eşref Bitlis’i, Ankara’dan Diyarbakır’a götüren askeri uçak
havalandıktan kısa bir süre sonra düştü ve Bitlis yaşamını yitirdi.
