TARIK TOROS-TR724
Seçimin en çarpıcı sonucu, “muhalefet terör örgütleriyle işbirliği içinde” söyleminin nasıl etkili olduğunun anlaşılması oldu.
Bunu muhalefet de seçimden sonra anladı.
Oysa, rejimin münasip gördüğü “terör örgütleri” ve “onlarla iltisaklı” grup ya da partilerle arasına mesafe koyarak bunu hallettiğini düşünüyordu.
Muhalefet, iktidarın “bunlar terörist” ithamının altında kıvranırken…
İktidar gitti buz gibi terörle iltisaklı partiyle işbirliği yaptı, sol gösterip sağ çaktı.
**
Şunu seçim ertesine bırakmanın lüzumu yok:
Doğru strateji, kimin ne diyeceğine bakmadan insan hakları ve hukuku esas almak, tüm mağdurların sesi soluğu olacağını cümle aleme ilan etmekti.
İktidar gene aynı propagandayı yapacak, bugün aldığından farklı bir netice almayacaktı nasılsa.
KHK’lıları, Kürt seçmeni, kayyım kisvesi altında politik ve ekonomik gaspı, içerideki emzikli kadınları, siyasi tutukluları… Kısaca ve özetle, tüm ezilenleri “insan hakları ve hukuk” şemsiyesi altında toplamak çok kolaydı.
Yapmadı bunu.
Bırakın onu, “Demirtaş ve Kavala hakkında AİHM kararları uygulansın” bile diyemedi.
Ortak mutabakat metninde bu konuda soyut bir cümle var sadece, başka yok.
**
KHK’lılara bir parantez açayım:
Sözüm ona destek veriyor gibi görünürken, “yargıda beraat etmiş olanları görevlerine iade edeceğiz” tuhaflığına imza attılar.
Tüm muhalefet liderleri böyle dedi.
Rejim yargısının kararıyla iş tutulur mu?
Yüzde yüz eminim: Bırakın tutsakları, onların dışarıdaki yakınlarına yardım ediyor diye tutuklananları görüyor ve bunu onaylamıyorlar.
“Aman üzerimize bir şey sıçramasın da suhuletle şu tüneli geçelim.”
Duyguları buydu, halen de öyle.
O tünel, 14 Mayıs’ta başlarına çöktü.
Şimdi yolu açabilecekler mi, izleyip göreceğiz.
**
Seçimin mühim bir sonucu da toplumun en az yarısının iktidardan nefret ettiği ve kurtulmak istediği gerçeği.
Devlet gücüyle ağır propaganda ve tüm bürokratik araçlarla şiddetli baskıya rağmen seçmenin yarısının “düş babam artık düş yakamızdan” kertesine gelmesi, mayanın tutmadığı manasına gelir.
