“Gönül ister ki tüm malımızı ve mülkümüzü Allah yolunda bağışlayalım. Fakat maalesef ancak para olarak 50 dolar bağışlayabiliyorum. Aşağıdan birkaç yeni kıyafet ve aksesuarı Allah rızası için bağışlıyorum. Bağışlamış olduğum siyah yün hırka 40 dolar, siyah ceket 60 dolar, takı 120 dolar…”
Sarıya çalmış bir kâğıdın üzerinde, kendi elleriyle yazılmış birkaç satır…
Ne büyük sözler var ne de yaptığı fedakârlığı büyüten gösterişli cümleler.
Tam aksine; mahcup, hasbî ve samimi bir insanın iç dünyası var bu satırlarda.
“Beni bağışlayın” diye başlıyor.
50 dolar verebildiği için adeta özür diliyor.
Sonra elindekileri sıralıyor; sırtındaki hırkayı, ceketini, kolundaki takıyı…
Bugünden geriye baktığınızda bu bağışın ve mektubun ne büyük anlam taşıdığını; bu emanetler ve gönüllerle kurulan kurumların hoyratça gasp edilişinin, sararmış kâğıda yazılı o satırları ve emanetleri hem dünya hem ukba açısından çok daha değerli kıldığını görüyorsunuz.
Bu kâğıt, aslında Avustralya’daki Hizmet gönüllülerinin eğitim yolculuğunun en kıymetli belgelerinden biri olmakla birlikte, dünyanın dört bir yanında kurulan her bir kurumun da hikâyesidir.
Bu kıymetli bir emanettir.
Zira şimdiki Amity Koleji’nin, ilk yıllarında Şule adıyla filizlenen o eğitim kurumunun temeline harç dökülmedi.
Birilerinin harçlığıyla…
Birilerinin sırtındaki hırkayla…
Bir annenin kolundaki bilezikle…
Ve hepsinden önemlisi helal kazançla, alın teriyle, samimi duygularla ve gözyaşlarıyla kuruldu bu kurumlar.
Bu yalnızca Sydney’deki okulun hikâyesi değil aslında.
Türkiye’den Orta Asya’ya…
Balkanlar’dan Afrika’ya…
Avrupa’dan Amerika’ya Avustralya‘ya…
Kısacası Yakutistan’dan Yeni Zelanda ve Papua Yeni Gine’ye uzanan Eğitim Gönüllülerinin hemen her birinin ayrı bir hikâyesi, ayrı bir kahramanlık türküsü var.
Her okulun kendi hatırası…
Her müssesenin görünmeyen kahramanları…
Her sınıfın duvarında bir alın terinin izi…
Bazen aylarca maaş almadan çalışan bir öğretmendir hikâyesi.
Bazen hafta sonunu okulun duvarını boyayarak geçiren bir esnafın, zor şartlar altında kazancından yaptığı himmetin hikâyesidir.
Salih‘in,
Erhan‘ın,
İsmail‘in,
Abdullah‘ın,
Mehmet‘in,
Sukan‘ın
Müjgan’ın,
Emre‘nin
Bülent‘in,
Ve nice meçhul ve ismini bilmedğimiz gönülünün.
Çoğu zaman da bu mektuptaki gibi 50 dolarını, hırkasını, ceketini ve takısını bırakan isimsiz bir gönüllünün civanmertliğinin hikâyesi…
Harcındaki maddi desteğin ötesinde fedakârlık, binadan önce insan vardır.
Uzun yıllardır Sydney’de sağlık hizmeti veren doktor bir dostumun Şule, yani Amity için söylediği bir cümleyi yıllardır unutmuyorum.
Hizmet Camiası’yla aynı dünya görüşüne sahip olmayan ama vicdanlı dostun tespiti şuydu:
“Cemaat okulu Sydney’de açılmadan önce uyuşturucu kullanan Türklerin çocuklarının oranı yüzde 77 civarındaydı. Okul açıldıktan sonra bu oran yüzde 22’lere kadar düştü. Onun için eğitim hizmetini takdirle ediyorum.”
Bu, masa başında hazırlanmış akademik bir araştırma değildi.
Yıllarca kendi kliniğinde, çevresinde ve hastaları arasında birebir gözlemlediği bir sosyal değişim, bir hekemin uzun yıllara dayanan şahsi gözlemiydi.
Kollej açma fikirinin öncülerinden ilk kıvılcımı ateşleyen kıymetli Doç.Dr. Salih Yücel Hocamız, yıllar önce bize verdiği bir röportajda çok çarpıcı bir hatırasını anlatmıştı.
