2011 yılında Zaman Üniversitesi’nin açılış töreni için Kamboçya’ya gitmiştik…
Açılışta kurdeleyi kesen Bülent Arınç’ın oradaki genel müdürümüze “Aman Ali Ağabey yukarı, Ali Ağabey aşağı” diye nasıl saygı ile hitap ettiğini hâlâ görüyor gibiyim.
Kamboçya halkı şüphesiz dünyanın en fakir ve en mazlum halklarından.
Öyle ki, ülkede yoksulluğun dibi yok diyebilirsiniz.
Seksenli yıllara kadar haber bültenlerinde bol bol gözümüze çarpardı Kızıl Kmerler “Katliam yaptılar, onlarca insan öldürdüler” bu haberler hergün okuduğunuz, dinlediğimiz sıradan şeylerdi.
Ülkenin zalim mi zalim iktidar sahibi Pol Pot o yıllarda (1975-1979) 9 milyon olan ülke nüfusunun 3 milyonunu diğerlerine kırdırır.
Gözlük kullanmak, diş yaptırmış olmak “Elit” olduğunuzun delilidir, elitler halkın düşmanıdır ve elit sayılmanız öldürülmeniz için yeterlidir…
Evlatlar ana babalarını, ana babalar ise çocuklarını öldürürler.
Ölüm Tarlaları adı verilen işkence alanlarında insanlar çok değişik işkencelere maruz bırakılarak, acımadan tek tek öldürülür.
Şimdilerde bir müze alanı olarak korunan Ölüm Tarlasını ziyaret ettiğimizde, kurşun harcamamak için kafalarına çivi çakılarak öldürülen insanların kafataslarını, kırılan kemiklerini, canlı canlı gömüldükleri yerleri ve en acısı küçük çocukların bedenlerinin ve kafalarının vurula vurula parçalandığı ağacı görmüştük…
Orada içime doğru çok gözyaşı döktüm…
Maalesef kafataslarından yapılmış bir kule ile karşılaştık, bir devletin koruması gereken kendi insanının kafatasları üzerinde yükselen kahrolası bir güç, bir diktatör kulesi.
Aslına bakılırsa insanlığın utanç tablosu bir kule.
Pol Pot ve Kızıl Kmerler dünya zulüm tarihine şüphesiz birkaç level atlatmıştır…
Göz önündeki gerçek ise şu ; Habil ve Kabil’den beri insanoğlu birbirine karşı kıskanç, acımasız ve zalimdir.
Güç sahipleri güçsüzleri bütün dünya tarihi boyunca ezmiş onlara akıl almaz işkenceler yapmıştır.
Özür dileyerek ifade etmeliyim ki her milletin kendine ait bir işkence kültürü dahi oluşmuştur ve batılı ya da doğulu hiçbir milleti bu durumdan istisna edemezsiniz…
Engizisyon Avrupası’nda olanlar, Nazilerin yaptıkları, daha dün Ebu Gureyb’de yaşananlar, Guantanamo ve benzerleri zihinlerimizde taptaze.
Dünya biraz aydınmaya başlayıp, insanlar biraz medenileşince işin çığırından çıktığını gören topluluklar işkenceye karşı ciddi kararlar almış ve tüm dünyada üzerine giderek yasaklamışlardır…
Fakat bu aşkın rezâlet dur-durak bilmemektedir.
İşkence bugün tüm insanlığın, tüm devletlerin kabulüyle İnsanlık Suçu’dur ve insanlığa karşı işlendiğinden ötürü, üzerinden asla zamanaşımı geçmemektedir, işkenceci nerede olursa olsun yakalandığında suçunun cezâsını en sonuna kadar, en ağır şekilde ödeyecektir ve ödemektedir…
Türk Cezâ Kanunu’nda dahi (herşeye rağmen) işkence suçu işlenmiştir…
5237 Sayılı TCK’da İnsanlığa Karşı Suçlar ; Madde 77
Aşağıdaki fiillerin, siyasal, felsefi, ırki veya dini saiklerle toplumun bir kesimine karşı bir plan doğrultusunda sistemli olarak işlenmesi, insanlığa karşı suç oluşturur:
a) Kasten öldürme.
b) Kasten yaralama.
c) İşkence, eziyet veya köleleştirme.
İşkence Suçu sâdece dünyevî hayatı ilgilendirmemekte, iskencecilerin uhrevi hayatının da berbat ve bedbaht olacağı muhakkaktır.
Maalesef Türkiye’de de işkence hiçbir zaman son bulmadı, belli dönemlerde azalsa dahi sonra tekrar ivme kazanıp hızlandırıldı.
Bugün yaşananlara neredeyse bir devlet politikası diyebilirsiniz, evet zâlim ve derîn bir devletin yıldırma politikası…
Nezarethânelerde, işkencehânelerde, hapishânelerde yapılanların asla bitmediğini hepimiz biliyoruz…
Elhamdülillah, bu lânetlik fiillerin sahipleri isim isim tespit edilmiş durumda İnşâallah hesabını verecekler.
Fakat ne yazık ki devlet ve toplum neredeyse işkenceye ve işkencecilere sahip çıkıyor…
Baksanıza daha yeni Ankara’da yapılan işkencelere karşı tavır almaya çalışıp İnsan Hakları Komisyonu ile işkenceyi tespit eden Ankara Barosu raporunu açıklayamadı ve bazı üyeleri bu durumdan ötürü istifâ etmek zorunda kaldı…
Yoğun baskının altında ezilen Baro hâlâ tespit ettiği işkenceyi, tuttuğu raporu açıklayabilmiş değil, herkes iktidarın sınırsız görünen gücü karşısında pusmuş, sinmiş durumda.
Yıllarca Anadolu’da Azınlıklar’a, Kürtler’e, Aleviler’e, aydın bir kısım Türklere ve Şuurlu Müslümanlar’a eziyet edilip işkence yapıldı, devam ediyorlar…
Rejim karşısına aldığını inim inim inletiyor.
Ve bugün Anadolu topraklarında Hizmet Gönüllüleri’ne yapılanlar tarihe geçmek üzere…
28 Şubat’ın postmodern darbecileri Soğuk Şubat’ın 1000 yıl süreceğini söylemişlerdi, bugün AKP ve Erdoğan eliyle sürdürüyorlar.
