”Dava arkadaşları hapishane koridorlarında, tuvalet önlerinde, buz gibi demir ranzalarda nöbetleşe yatarken, villa beğenmeyenler… Kardeşleri, bir zalim el tarafından kör kuyulara atılırken, kan deryalarında yüzerken, yüzme havuzu olmadığı için villa değiştirenler… Bebekler, hapishane koğuşlarında yürümeyi öğrenmek için tekerlekli sandalye bulamazken, araba beğenmeyenler….”
HARUN TOKAK-SHABER
İskandinavya’da sonbahar şöleni. Dalından kopan her bir yaprak kendine has raksıyla düşüyor yere. Bağlar, bahçeler yazın bittiğini haykırıyor.
Uzaklardan bir kumru sesi geliyor.
Ne de güzel ötüyor. Bir sonraki bahara kadar özlemle bekleyeceğiz bu sesleri diye düşünüyorum.
O ses beni çocukluğuma alıp götürüyor…
Anam kumrulara “Yusufçuk” derdi.
Köyde sabah namazlarını camide kılmayı severdim.
Her seher, sokağın başındaki Ülkü Bacıların evini döndüğümde köyün mütevazı mabedinin ışıkları çoktan yanmış olurdu.
Camiye giden yolda yürürken, gecenin içinde dönüp dolaşan görünmez güçlerin varlığını hisseden kalbim, kendi olduğundan daha büyük hale gelir, kabına sığmaz, taşardı.
Gecenin yüreğinde gizlediği aydınlığın, sabaha aktığı bu saatlerde yavaş yavaş ruhaniyet dolu bir atmosfere girdiğimi hissederdim.
Köy meydanındaki ulu çamların dallarında binlerce kuş bu vakitlerde dağıtılan bereketten pay alma yarışıyla cıvıldaşırdı.
O dakikalarda gecenin karanlığını yırta yırta, sabahın aydınlığını devşire devşire, uzak yakın komşu köylerden yükselen ve seherin bereketini bir birine haykırırcasına derin bir sükûna bürünmüş göklerde buluşan ezanların tadı doyumsuz olurdu.
Aşinası olduğum camiye vardığımda birkaç müdavimi ya diz çökmüş ya da bağdaş kurmuş düşünceye dalmış kumrular gibi başlarını öne eğmiş öylece otururlarken bulurdum.
Namaz bitiminde camiden dışarı çıktığımızda tatlı bir aydınlığın sardığı köyümüzü uykusuna kanmamış küçük bir çocuk gibi gözlerini ovuştururken görmenin hazzı bambaşka olurdu.
Karşı dağların, derelerin güneşin doğuşu öncesi tatlı bir aydınlık denizinde yüzdüğü bu vakitlerde, tenha sokaklardan geçerek toprak evimize gelir ve bahçedeki asmanın altındaki peykelerden birine oturup köyün sabah seslerini dinlerdim.
Dallardaki kuşların tatlı cıvıltıları, köyün orasından burasından kesik kesik öten horozlar yeni bir doğuşu müjdelerlerdi.
Hele kumrular ah o kumrular! Seslerinde bin anlam yüklü o kumrular ne de güzel öterlerdi.
Anam, oğlum bak, “Yusufçuk, Yusufçuk “diye ötüyorlar” derdi.
“Kardeşleri Yusuf peygamberin kanlı gömleği ile babasına gelip “ Yusuf’u kurt yedi” dediklerinde, Kenan’ın bütün kurtları Yakub peygambere gelip “biz yemedik” demişler.
Kurtlar alınlarına sürülen bu lekeyi bir türlü hazmedememişler, günler geceler boyunca uluyup durmuşlar.
Yakub peygamber bir ağacın gövdesine sırtını dayayıp ‘Yusufum, Yusufum!” diye ağlarken, kumrular da ağacın dallarına konarak “Yusufçuk Yusufçuk!” diye öterlermiş. O gün bu gün bu kuşların adı “Yusufçuk” olmuş. Gözlerine aklar ininceye kadar, Yusuf’un kokusu ruhuna değinceye kadar ağlamış Yakub peygamber.
İskandinavya’da gün batıyor.
Uzaklardan anamın Yusufçuğunun sesi geliyor.
Bu günlerde bir kitap sürekli masamın üzerinde duruyor.
“Allah Yolunda Bir Ömür”
Ömrü Allah yolunda yitenlerin başına gelmeyen mi kalıyor?
Bir ömür harp meydanlarında, sürgünlerde, hapislerde, gurbetlerde geçiyor.
1971 Muhtırası’nda tutuklanan Hocaefendi’nin ziyaretine bir gün babası Ramiz Efendi geliyor.
Ramiz Hoca’nın, “Siz bana Yakub’un oğulları gibi oldunuz” dediği günler.
Hocaefendi demir parmaklıkların arasından soruyor…
-“Baba nasılsın, anam nasıl?”
