ENES CANSEVER-HAFTANIN YORUMU
Bosna Hersek, Sırp ateşiyle kavrulurken, Merhum Aliya İzzetbegoviç, Müslüman ülkelerin sessizliğine şöyle isyan etmişti:“Ve her şey bittiğinde, hatırlayacağımız tek şey; düşmanların sözleri değil, dostlarımızın sessizliği olacaktır!..”
Bu anlamlı söz, sanki bugünler için de ifade edilmiş.
Yıllarca ‘Adriyatik’ten Çin seddine‘ lakırdısını yapanlar “Milliyetçi ve mukaddesatçılar!” Uygurların çığlığına sessiz.
Orta Asya çöllerine kadar gidip uluyanlar, Aladağlar’ın ötesindeki Uygurların çığlığını duyamıyorlar.
Çin, Uygurlara her türlü insanlık dışı muameleyi sürdürtüyor.
Komünist ülke, Müslümanlara her türlü acıyı çektiriyor.
Tuvalete dönüşen camiyi, kadın-erkek levhalarını bile asarak kullanmaya başlamışlar.
Kadınların ırzı payimal, asimile son hız…
Cami ve mabetler umuma açık helaya dönüştürüldü ama ‘Ümmet‘ten çıt yok!.
Bu faşizme karşı 39 ecnebi ülkeler (Bosna Hersek hariç), Çin yönetimine ortak bir mektup gönderdi.
Toplama kamplarında inim, inim inleyen Uygurların derhal serbest bırakılması çağrısı yapıldı.
Almanya misyonunun kaleme aldığı mektupta, Doğu Türkistan’da bir milyondan fazla insanın kamplarda gözaltında olduğuna dikkat çekiliyor. Pekin’in, orantısız şekilde baskı yaptığını, Uygurların zorla kısırlaştırıldıkları ve zorunlu doğum kontrolü yaptırıldığına dikkat çekiliyor.
Çağrı mektubunda 39 ülke arasında ne yazık ki bir tek Müslüman ülke var: Bosna Hersek.
Yani, yeryüzünde bulunan 1.6 milyar Müslümanın şerefini, 3.5 milyonluk Bosnalılar kurtarıyor.
Ar, namus kalmayınca şereften bahsedilebilir mi?
İslam Dünyası’nın çıkarlarını korumak için oluşturulan, İslam İşbirliği Teşkilatı’na (İİT) üye 57 ülkeden tık yok.
“Ümmete ümit” olduğu savıyla yola çıkanlar, şimdilik ülkelerinde, inananlara soykırıma tabi tutmakla meşgul. Yani Çinli yoldaşlarıyla benzerı işi görüyorlar.
Müminlere tuzak hazırlama meşgalesindeler. Çin’deki çığlığı duyma bir yana, Uygurları Çin yönetimine teslim ediyor, iadelerde bulunuyorlar.
HA BOSNA, HA SİNCAN, HA ANKARA!
Efsanevi Lider Aliya İzzetbegoviç’in ülkesi.
Uygurların çektiğini çeyrek asır önce Bosnalılar çekmişti.
‘Sırp kasabı’ Ratko Mladiç, Hollandalı General Karremans’ın gözleri önünde kadınları ve 11 yaşına kadarki çocukları ayırıp 8 bin Boşnak Müslüman’ı hunharca öldürmüştü, cani. Miloseviç, hapishanede ölmüş, Maldiv’se, 16 yıl kaçtıktan sonra yakalanıp soykırım suçundan Lahey’deki mahkemede mahkûm edilmişti.
Bilge lider İzzetbegoviç şöyle diyordu yıllar önce başta Müslümanlara, sonra dünyaya: “Zalimleri affedip affetmemekte serbestsiniz. Ne yaparsanız yapın, ama soykırımı unutmayın. Çünkü unutulan soykırım tekrarlanır”.
Ruhu şad olsun.
Bilge’nin hakkını teslim etmek lazım tabii ki…
Her söz altın değerinde.
Aman anlayana tabi ki..
Sırplar’ın, Bosnalı kadınlara çektirdiği acı, yapılan iğrençlikler bugün Çin’de ve dünyanın pek çok noktasında yaşanıyor. Ülkemizde insanlar bir cemaate mensup diye, kitlesel kıyıma tabi tutuluyorlar.
Bırakın Çin’i, Müslümanın Müslümana reva gördükleri mide bulandırıcı, tiksindirici.
Yok etmeye, yok saymaya kilitlenince, zalimin gözü dönüyor, hiçbir şey göremez hale geliyor.
Bosna’da Doğu Türkistan’da, Türkiye’de…
Srebrenitsa ve Sincan soykırımı ile Ankara’nın göbeğindeki “TEM Toplama Merkezinde” yapılan insanlık dışı taciz, tecavüz ve işkenceler arasında hiçbir fark yok.
Varsa bir fark, Sırplar ile Çinliler gayri Müslim, bizdekiler ise…
Sözde Müslüman!
Ne acı…
İslam ülkeleri darmadağın, bu yok saymalar karşısında.
Liderlerin her biri ayrı bir fırıldağın peşinde.
Ahireti unutunca zalimleştikçe zalimleşiyor, güç sahipleri.













