artıgercek.com’un yazarı Ahmet Nesin, Afrin’i yazdı. nesin; “Benim elimde ‘Zeytin Dalı’ vardı ve o başkanlık diyordu. Yasayı çıkardı ama seçimi kaybedeceğini anladı. Şimdi seçimle kazanamayacağını anladı ya, Suriye Kürtlerine savaş açtı.”
Tam kafamda başlığı netleştirdim, yazmaya başlayacağım, eşim Hilal “Sende Peygamber sabrına şaşırıyorum” dedi. Haklıydı da, televizyondan başbakan Binali Yıldırım’ı dinliyordum. “Canım, önemli bişey söyler de yazıya eklerim, ondan dinliyorum” dedim ama sanırım pek inandırıcı gelmedi, gülümseyerek gitti. Diyeceksiniz ki, yazarken aynı anda Yıldırım dinlenir mi? Dinlemiyorum ki, alkış olunca dikkat kesiliyorum sadece, çünkü en fazla saçmaladıklarında “Bu söylediğinde bir keramet vardır” diye alkışlıyorlar. Dikkat edin, Erdoğan da, Yıldırım da ne zaman çok alkışlansa, en saçmaladıkları an’dır o an. Nedeni çok basit, birincisi dinleyenlerin bir kısmı da saçma insanlar, bir kısmı da anlamayınca daha çok alkışlamak gerektiğine inananlar.
Neyse, gelelim yazıya, “Zeytin Dalı Barış Harekatı”na. Eskilere gittim, barış için zeytin dalını ne zaman kafama yerleştirdim, ne zaman elime aldım ve kendime göre hiç düşürmedim, onu bulmaya çalıştım. Yaşım gereği, kendi inisiyatifim dışında yaşadığım, çocukluğumda karşılaştığım anti-gomonist hakaret ve tehditleri saymayacağım, bilinçlenmeye başladığımdan itibaren yaşadıklarıma gideceğim.
Sanırım ilk zeytin dalını 12 Mart 1971 darbesiyle beraber hissettim. Babam içeri alınmıştı ve edebiyat öğretmeni Gültekin Tarı sınıfa girip, bana ve Oktay Kurtböke’nin yeğenine, aynı bugün Erdoğan’ın baktığı gibi bakıp “Hapsedilenlerin hepsi asılmalı” demişti. Yanımda geçtiğimiz yıllarda kaybettiğim Celal Turantekin vardı ve zor zaptetmişti beni Sabri’yle beraber. Ne ilginçtir ki, Celal’le hiç aynı siyasi çizgide olmadık ama bunu 1 kez bile tartışmadan öldüğü güne kadar çok yakın arkadaş olarak kaldık. Çünkü Celal’in de, benim de elimde “Zeytin Dalı” vardı ama bana hakaret eden edebiyatçı, barışın öldürülerek geleceğine inanıyordu.
Aradan aylar geçti, benim hiç öğretmenim olmamış bir İngilizceci “Babası memleketin, oğlu da okulun içine ediyor” demiş benim eski sınıfımda arkadaşlarıma. Eski sınıfım, çünkü ben 1 yıl tökezlemiştim. İşte o kadını zor aldılar elimden, resim öğretmenim Ferruh bey girdi devreye, kendisi Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun öğrencisiydi ve elinde “Zeytin Dalı” vardı benimki gibi.
Bu olaylarla 13,5 yaşımda İngiltere’ye gittim, elimde bir “Zeytin Dalı” vardı, bir de Denizleri idam eden faşizmin, oligarşinin beni ailemden kopardığı yaşantım.
6 yıl kaldıktan sonra, elimde “Zeytin Dalı”yla 6 bin kişilik bir okulun yönetimine girdim ve Britanya kongresinde bir barış konuşması yaptım yabancı öğrencilere yapılan baskıdan dolayı. Okuluma döndüğümde, 2 gün sonra İngiltere’den sınır dışı edildiğime dair belge çıktı posta kutusundan. Hem de sadece 48 saat vermişlerdi terk etmem için ama bilet alacak param yoktu ve 15 gün sonra terk ettim. Havaalanında pasaportu versem hapse gireceğim 6 ay, ben de “Zeytin Dalı”nı uzattım polise, anlayışla gülümsedi ve pasaportuma mühür vurup gönderdi beni.








