AHMET DÖNMEZ-tr724.com
Ben Uğur Abdürrezzak!
Buradayım!
Meriç’in altında bir yerlerde…
Biricik eşim, canım yavrularım yoklar.
‘Yeni şarkılar söyleyen yeni insanların adımları’ ile çıktığımız bir yolda, bu dünyada bir daha kavuşmamak üzere ayrıldı yollarımız.
****
Unuttunuz mu?
Hani bir Şubat sabahı Meriç’te boğulan öğretmen Ayşe Abdürrezzak vardı, onun hala cesedine ulaşılamamış eşiyim ben.
Annesi ile yan yana yatan canım Abdülkadir Enes’in babası…
Ben Uğur Abdürrezzak.
Buradayım. Meriç’te bir yerlerde…
****
2 yaşındaki Halil Münir’imizin cesedi 4.5 ay sonra bir kum ocağının pompasına takılı bulundu.
Eşimin, “Çocuğumu kurtarın! Çocuğumu kurtarın!” feryatları hala bir nehir uğultusu gibi kulaklarımda.
Kurtaramadım çocuklarımı!
Kurtaramadık!
Ah Münir’im, nasıl da kayıp gittin avuçlarımdan…

****
Her gelen yeni ölüden sorarım haberlerini.
Ben Uğur Abdürrezzak!
Bu serin suların altında, nice yarım kalmış hikayenin, nice yarım kalmış kahramanı ile bir arada yatıyorum.
“Kırılan dalgaların dövdüğü bir kıyının
Haykırışları içinde duruyorum”
Buradayım.
Yüz üstü, sırtım dönük.
Küskünüm.
‘Yazgım, kendi mezarımda seyretmekmiş kırgın aksimi.’
Her gelen yeni ölüden sorarım haberlerini.
****
Burası bir yanardağ mı, nehir mi?
Çocuklarım için “Oh oldu, bunlar da büyük terörist olacaktı, öldükleri iyi oldu, 2 kişi 2 kişidir” demiş kimileri.
Ki, şu avucumda sıktığım balçık kadar ölüdür kendileri. Balçıktan yaratılmış olsalar da insan diyemem ki…
Ayşe’mle Abdülkadir’imin cenaze namazlarını kıldırmak istememiş imam. “Bunlar haindir” diyerek…
Diğer beldeden gelip namazı kıldıran genç imam ise defin yapılırken uzak bir yere geçip içli içli ağlamış.
****
Ağlıyorum…
Yüzümü hiç ıslatmadan.
Bilemezsiniz gürül gürül akarken Meriç, ne kadarı kendisinden ne kadarı benden.
Ki bilirim nehirdir, denizdir, ateştir, mahşerdir.
Her gelen yeni ölüden alırım haberlerini.
Ama kimse bilmez 2 yaşındaki Münir’imin cenazesini.
Kimler baktı melek yüzüne, kimler tuttu ellerini son kez bilmiyorum. Yeterince kucaklayabildiler mi, sıkı sıkı sarılabildiler mi toprağa vermezden evvel? Doyamazcasına öpüp öpüp tanınmaz hale gelmiş alnını, yüzünü, severek veda edebildiler mi? Biricik meleğime yokluğumuzu hissettirdiler mi?
****
Ben Uğur Abdürrezzak.
37 yaşındayım.
Henüz ortasında iken ömrün.
‘Bir gençlik ölümü saklı’ değil bende. Öldüm bir genç olarak. Evet.
Lakin ölmedim ‘beni leylak büklümlerinin içten ve dışardan sarmaladığı günlerde…’
Öldüm bir yanardağ gibi gürül gürül lav denizinde.
Yangınımı söndürmedi benim su.
Bir su kasidesi de ben mi yazayım Ey Fuzuli: Kim bu denlü dutuşan odlara kılmaz çâre su!…
****
Tarihlerden 13 Şubat 2018.
Sabah beş sıralarında çıktık yola. İki aileydik. Ben, eşim Ayşe, oğullarım Abdülkadir, Münir, Fahrettin Doğan isimli bir başka genç arkadaş, onun eşi Aslı Hanım, küçük çocukları İbrahim Selim ve bir de Fatih diye bir başka genç…
Toplam 8 kişiydik. Yol arkadaşlarıydık.
Sağanak yağmur vardı. Hava soğuktu. Nehrin seviyesi yükselmiş, debisi hızlanmıştı.
Bot hepimizi taşıyamaya yetecek kadar büyük değildi. Kaçakçılara iki kerede geçelim dedik ama dinlemediler.
Beni tanıyanlar bilir; mantık insanıydım. Her şeyi etraflıca hesap eder, öyle adım atardım. Körü körüne iş yapmazdım. Normalde o botun bizi taşımasının riskli olduğunu görmüşsem kesinlikle binmezdim.
Ama hesap edin, nasıl bir cehennemden kaçıyorduk.
Nasıl bir memleket ağrısıdır….
****
Kastamonuluyum. Bir ailenin tek evladıyım. Babam fakirdi, eşim gibi ben de çok zorluklarla okudum.
İngilizce öğretmeni oldum. Kasımoğlu Coşkun Koleji’nde görev yaptım. Evlatlarımın ardından ‘oh olsun’ diyecek nice ailenin evlatları için gecemi gündüzüme kattım.
Eşimle de bu okulda tanıştık. 2005 yılında evlendik. İkimiz de idealisttik. Eşim neredeyse 7 gün 24 saat öğrencileriyle yaşıyor, sürekli daha fazla ne yapabileceğini düşünüyordu.
Bense İngilizce dışında web site yapımından bilgisayar programcılığına kadar bir çok alanda kendimi var etmeye çalışıyordum. Dolu dolu bir öğretmenlik hayatımız vardı. Koşturuyorduk.
Kendi çocuklarımızı bile ihmal ettik malesef. Eşim, Münir’i doğru dürüst emziremedi bile. Sütünü sağar, çocuğun kreşine bırakırdı. Münir biberonla beslendi.
Bir yandan şiir ve tiyatroyla da ilgileniyor, öğrencilerini ‘doyuruyordu’…
Kendi evlatlarını, kendi analarını öldürdü bu memleket.
‘Timsah kısmı çünkü yavrusunu yer…’
****
Ben bir süre sonra Milli Eğitim’e geçtim. 2012 yılında eşim de MEB’e geçiş yaptı. Kartepe’de görev yapıyorduk.
15 Temmuz’un ardından onbinlerce öğretmen gibi bizim hayatımız da alt üst oldu. Ben hemen ihraç edildim. Bir süre sonra da gözaltına alındım ve tutuklandım. 11 ay cezaevinde kaldım.
Eşim de benden bir buçuk ay sonra ihraç edildi. Onun hakkında da 2 ayrı dava açıldı. Gözaltına alındı ve tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı. Paramız olmadığı için avukat bile tutamadık. Borçlarımız vardı. Anne babam Kastamonu’daki evi satıp Kartepe’ye yerleştiler. Ben hapisteyken ailemle onlar ilgilendi. Babam o yaştan sonra fırında çalışıp bize destek oldu. Eşimse çanta ve eşarp alıp satarak çocukların rızkını çıkarmaya çalıştı. Bir arabamız vardı, onu sattık.








