[AKİF UMUT AVAZ-TR725.COM]
Yıllar önceydi… Bir grup gazeteci arkadaşla yolumuz Tanzanya’ya düşmüştü. Hazır oralara kadar gitmişken Tanzanya’yı oluşturan Tanganyika ve Zanzibar’daki bazı Türk okullarını ziyaret etmiştik.
Başkent Dar-üs Selam’daki bir okulu ziyaret sırasında Afrika ve Tanzanya koşullarına göre oldukça modern sayılabilecek okul ve sosyal tesislerinden etkilenmiştik. Doğrusu, gördüklerimiz o günlerde Hizmet Hareketi nefretiyle oturup kalkan ya da kıskançlık ve hasetten kuduran kesimlerde popüler olan “bu değirmenin suyu nereden geliyor?” sorusunu akla getirebilecek kaliteydi.
Aynı kampüs içerisinde, okul binasının hemen yakınında devam eden bir inşaat da dikkatimizi çekmişti. Aslında dikkatimizi çeken inşaatın kendisinden ziyade bir insan boyuna ancak varan duvarlarında örülü tuğlaların birkaç karışta bir renginin farklılaşması idi. İnşa halindeki yarım duvarın üst kısımları bildiğiniz tuğla rengindeyken aşağı doğru inildikçe kademeli hatlar şeklinde tuğlaların renginin gittikçe solması, silikleşmesiydi.
ALACA BULACA TUĞLALAR VE DEĞİRMENİN SUYU
Üşenmedik sorduk okul müdürü arkadaşa. O da “Bu değirmenin suyu nereden geliyor?” sorusunu soranları utandıracak bir açıklamada bulundu. Aklımda kaldığı kadarıyla, o yıllarda Tanzanya’da Hizmet Hareketi’nin eğitim faaliyetleri İzmir’li bir grup işadamı tarafından destekleniyormuş. Destek derken atla deve değil, topu topu ayda 9 bin dolar kadar bir yardım… Okul ise, öğrencilerinden aldığı düşük ücrete rağmen artık yavaş yavaş kendisini döndürür hale gelmiş. Okul idaresi ise ücretler ve bağışlardan kalan gelir fazlasıyla kendi düşük maaşlarını iyileştirmektense öğrencilere yeni bir eğitim tesisi daha kazandırmaya karar vermiş.
Eldeki kısıtlı imkânlarla inşaat işine girişilmiş. Para buldukça yapılan karış karış eklemelerden dolayıdır ki Afrika’nın aşırı kuru havası ve kavurucu güneşi altında üzerinden aylar yıllar geçen sıvasız tuğlaların rengi solmuş. Duvara en önce konulan tuğlalar neredeyse toz-toprak rengini alırken, en son konulanlar aslı rengine yakın olduğu için duvar o görüp sebebini merak ettiğimiz hale gelmiş.
O gün, bu okullar hakkında “değirmenin suyu nereden geliyor?” diyenler ortada değirmenin suyu değil, damla damla bağışlarla ve oluk oluk fedakârlıklarla bu eserlerin meydana geldiğini belki bilmiyorlardı. Anlatılsa da belki kendi dünya görüşleri çerçevesinde bu fedakârlıkları anlamlandıramıyorlardı. Bugün ise, bu okullara imkânları ölçeğinde bağışta bulunan işadamları, İslam kültüründe önemli bir yeri olan “himmet” müessesesi siyasal İslamcı haramiler tarafından kriminalize edilerek tek tek tutuklanıyor, hapse atılıyor. Dün değirmenin suyunu merak edenler, bugün o değirmenin fedakarlıkla dönen çarkları hoyratça kırılırken olan biteni onaylayıcı bir sessizlikle izlemekle yetiniyor.
Elbette ki, Hizmet Hareketi’ne yakın insanların işlettiği tüm okulların inşa ve açılış hikâyesi aynı değil. Bazıları idarecilerinin ve öğretmenlerinin de işçi kıyafetleri giyerek inşaatlarda çalışmaları neticesinde meydana geldi. Bazıları ise eğitimin önemine, kültürlerarası etkileşim ve diyalogun faydasına inanmış insanlığa kalıcı bir iyilik peşindeki hayırsever işadamlarının yüklü bağışlarıyla daha kolay vücut buldu. İnşa süreçleri ve hikâyeleri farklı farklı olsa da tüm bu okullara bugün musallat olanlar aynı hasid haramiler.
MEĞER HASEDLERİNİ BİR ZEHİR GİBİ İÇLERİNDE BÜYÜTMÜŞLER
Yıllarca çekememezliklerini fitne-fücur yuvası sinelerinde saklayıp hasetlerini zehir gibi içlerinde büyütenlerin, dünyanın dört bir tarafında barış ve huzur adacıkları olan bu okullara dair niyetleri, fırsatını bulduklarında ortalığa saçıldı, ete kemiğe büründü. 17 Haziran 2016 tarihli ve 6751 sayılı kanunla kurulan Maarif Vakfı, ismindeki her kelimeyi utandıracak adi bir haramilik örgütü gibi faaliyete geçirildi. Tüzüğünde ve yasasında kuruluş amacına dair onlarca göz kamaştırıcı madde sayılan Maarif Vakfı, arkasına aldığı devasa devlet gücüne rağmen, bugüne kadar sadece farklı ülkelerde gerçekleştirdiği haramiliklerle, gasplarla veya bu yöndeki ahlaksız girişimleriyle dikkatleri çekti.
Maarif Vakfı, sadece Türkiye’nin kamu bütçesinden değil, Erdoğan ve çevresi için başka ülkelerden, ulusal çıkarlardan taviz vererek hukuksuz menfaat sağlama karşılığı, rüşvet alma aracına dönüşen TÜRGEV ve benzeri yapılardaki yasadışılığı tekrarlamamak için olsa gerek, tüzüğü ve yasası Erdoğan’ın siyasal İslamcı hedeflerini menfaatine gören ülkelerin bağışlarına da açık olacak şekilde yapıldı. Buna rağmen, bütçeden peşinen aktarılan 1 Milyon TL’lik fonla yola çıkan Maarif Vakfı’nın ihtiyacı olan yüklü finansmanın asıl yükünü yine halk çekecek.
NİYETLERİ HAYIR DEĞİL Kİ AKIBETLERİ DE HAYIR OLSUN!
Niyeti hayır olmadığı için akıbetinin de pek hayır olamayacağını şimdiden tahmin edebileceğimiz Maarif Vakfı’nın zengin imkânlarına rağmen bugüne kadar sadece Gürcistan’da faaliyete geçirdiği bir okul dışında başka bir faaliyeti olmadı. O okulun da Gürcistan’da ne tür tartışmalara yol açtığını merak eden araştırıp öğrensin. Maarif Vakfı’nın yasada yer alan diğer faaliyetleri ise “-eceğiz, -acağız” şeklindeki boş vaatlerden ibaret kaldı. Tıpkı Suriye’nin Cerablus kasabasında kuracağını söylediği üç okul vaadinde olduğu gibi. Savaş ortamındaki Cerablus’un kaderi ne kadar kesinse, herhalde Maarif Vakfı’nın vaat ettiği üç okulun gerçekleşmesi de o kadar kesindir, deyip geçelim.
Her çalışanının ve istihdam edeceği her Türk vatandaşının Türkiye’nin diplomatik temsilciliklerindeki müşavirler kadar maaş alacağı Maarif Vakfı’nın oluşturacağı mali yükü tahmin etmek için allame olmaya gerek yok sanırım. Aynı kifayetsiz kadronun kullandığı devasa mali imkânlara rağmen Türkiye’nin eğitim kalitesi yerlerde sürünürken vatandaşlardan toplanan vergilerin yurtdışında kanalize edilmesinin saçmalığı ise izahtan varestedir.








