Cemil Tokpınar-tr724.com
Çocuk masumiyetin ve saflığın sembolüdür.
Çocuk neşedir, huzurdur, mutluluktur.
Çocuk hayatın tadıdır, tuzudur, lezzetidir, güzelliğidir.
Çocuk melektir, melek gibi saf ve temizdir, günahsızdır.
Bu yüzden Allah, onları işlediklerinden mesul tutmaz, günah yazmaz.
Çocuk bütün milletlerde, bütün dinlerde, bütün kültürlerde sevilir, şefkat edilir, incitilmez, kavgada bile büyüklerden ayrı tutulur.
Ve çocuklar savaşta bile masumdur. Onlara dokunulmaz, ceza verilmez. Aksine muhtemel tehlikelere karşı korunur.
Hatta bazen çocukların hatırı için annesi babası affedilir, cezası ertelenir.

Bu yüzden 5275 sayılı Kanunun 16/4 maddesine göre, “Hapis cezasının infazı, gebe olan veya doğurduğu tarihten itibaren altı ay geçmemiş bulunan kadınlar hakkında geri bırakılır…”
Aynı Kanunun 116. maddesine göre, “ceza ertelemesi”, tutuklular hakkında da uygulanır. Buna göre, hamile ve altı aydan küçük bebeği olanların tutuklanması yanlıştır, yasaktır, suçtur, zulümdür.
Gelin görün ki, Anayasasında “hukuk devleti” yazan Türkiye’nin cezaevlerinde 17 bin kadın ve 700 çocuk çile ve ıstırap çekiyor.
Üstelik bunların büyük bir çoğunluğu, hükümlü değil, tutuklu.
İçlerinde hamileler, lohusalar olduğu gibi, henüz doğmadan bebeği vefat edenler, hatta bebeğiyle birlikte ömrünün baharında dünyaya veda eden hamileler var.
Şefkat kahramanı bir annenin kendisiyle birlikte ciğerparesinin de acı ve ıstırabına katlanması, ona yapılacak en büyük işkence değil midir?
Hepsi 7 yaşın altında

Cezaevlerinde 668 çocuk varken yaşlara göre dağılım şöyleydi:
149 çocuk: bir yaşın altında,
140 bir yaşında,
124 iki yaşında,
117 üç yaşında,
77 dört yaşında,
44 beş yaşında,
6 altı yaşında,
11 çocuğun yaşları hakkında bilgi mevcut değildir.
Allah aşkına, şu yaşlara bakın, içlerinde 7 yaşında bile çocuk yok! Bu çocukların ne işi var cezaevinde?
Çocukların yurdu yuvası hapishane değildir; evdir, okuldur, parktır, bahçedir.
Cezaevinin olumsuz şartlarına nasıl dayanır bu zayıf bedenler? Onların melek kadar temiz beyinleri, vicdanları, duyguları nasıl bir travma yaşıyor hayal edebiliyor muyuz?
Acaba kanuna rağmen çocukları hapse sokmakta beis görmeyenler, hangi usule, hangi kurala göre hareket ediyor?
Siz hangi dindensiniz?
35 yıl boyunca kanun dışı zulümlere uğrayan ve hep tahammül eden Bediüzzaman Hazretleri, kendi tamir ettirdiği bir mescitte arkadaşlarıyla namaz kılarken jandarmanın baskın yapmasına karşı sabrının tükendiğini belirterek çağının zalimlerine 80 yıl önce seslenirken, sanki bugünkü gaddarlara da hesap soruyor:
“Dünyada hükûmet süren, hükmeden her kavmin, hatta insan eti yiyen yamyamların, hatta vahşi canavar bir çete reisinin bir usûlü var, bir düstur ile hükmeder. Siz hangi usûlle bu acib tecavüzü yapıyorsunuz? Kanununuzu ibraz ediniz! Yoksa bazı alçak memurların keyiflerini, kanun mu kabul ediyorsunuz?” (29. Mektup, 6. Kısım)
Gerçekten insan merak ediyor: Beş yıldır kadın erkek, çoluk çocuk, genç ihtiyar, hasta yaralı, hamile, lohusa, ameliyatlı demeden zulmedenler, acaba hangi kurala, hangi usule göre hareket ediyorlar? Bu zulmü yapanların inandığı din, ahlâk, değer ölçüleri hangisidir? Çünkü hiçbir din, hiçbir ahlâk sistemi hamile ve lohusalara, yaşlı ve hastalara dokunulmasına müsaade etmezken, yeni doğum yapan bir kadının kapısında polisin nöbet tutması, ertesi gün alıp bebeğiyle birlikte cezaevine koyması nasıl bir vicdansızlıktır, nasıl bir namertliktir, nasıl bir alçaklıktır?









