[MAHMUT AKPINAR-TR724.COM]
Darbeyi kimin yaptığı konusunda ciddi kafa karışıklığı var. Darbe 15 Temmuz’da mı yapıldı yoksa sonrasında asıl darbeyi AKP mi yaptı? AKP “Darbe” üzerinden propagandayı, onun oluşturduğu ortamın fırsatlarını kullanmayı çok iyi biliyor ama 15 Temmuz’da neler olduğu konusunu aydınlatmaya yanaşmıyor.
Sorgulamaların, gerçeklerin şamata içinde örtbas edilmesini, boğulmasını tercih ediyor. Bu nedenle Darbeyi Araştırma Komisyonu çalışmaları Erdoğan’ın “Yeter bu kadar!” demesi üzerine esas aktörler dinlenmeden bitirildi. Darbe duruşmalarında ilk ifadeleri işkencelerle alınan askerlerin savunmaları bütün karartmaya rağmen iktidarı tedirgin etti. Yargılamaların şeffaf olması taleplerine kulak tıkandığı gibi duruşmalar ertelendi.
Yıllarca Türk siyasi hayatında darbeleri okuttum. Ama böyle absürt bir darbe teşebbüsü görmedim. Medyanın kalmadığı, gazetecilerin, aydınların, akademisyenlerin hapiste olduğu, herkesin gölgesinden çekindiği bir ülkede 15 Temmuz’u açıklığa kavuşturmak mümkün değil. Hukuk geri döner, ülke normalleşir, gazeteciler hapisten çıkar ve soru sormaya başlarsa vaka netleşmeye başlar. Sosyal medyadaki tartışmalar iktidar senaryolarının sorgulanmasına neden oluyorsa da toplumun yüzde 90’ı hala AKP kontrolündeki konvansiyonel medyadan bilgileniyor.
Türkiye’de 15 Temmuz’u sorgulayanlar anında “hain”, “terörist” damgası yiyor. İçerde konuyu irdelemenin imkânı sınırlı. Yurt dışında yapılan araştırmalar, yayınlar ise anında erişime kapatılıyor. Erdoğan’ın tezlerinin dünyada alıcısı yok. Erdoğan’ın ülkesini içe kapattığı ve uçuruma yuvarladığı konusunda yaygın kanaat var. Ama devletler diplomatik davranıyor ve alacakları tavizlerle ilgileniyor; ilişkilerini koparmak istemiyorlar.
DARBE TÜRKİYE’YE YAPILDI
Darbeyi kimin yaptığını netleştirmek pek mümkün değil. Ama darbenin kime yapıldığını açık ve net görmek mümkün. “Darbe” Erdoğan’a, AKP’ye değil, Türkiye’ye yapıldı. Türkiye her alanda telafisi zor, tamiri uzun yıllar alacak tahribata, yıkıma maruz kaldı.
Darbe, 80 milyona, Türkiye’nin geleceğine, milli çıkarlarına, toplumsal bütünlüğüne yapıldı. Erdoğan’ın güç toplamasına ve her şeyi kontrol etmesine paralel son 3-5 yıl içinde, ama özellikle 15 Temmuz ve sonrası ülkenin Demokrasisi, ekonomisi, siyaseti, eğitimi, tarımı, diplomasisi, ordusu, yargısı, medyası, akademisi, turizmi, güvenliği büyük bir çöküş ve çözülüş sürecine girdi. Bütün veriler hızla baş aşağıya gitmeye başladı. Dini, milli, kültürel değerler Erdoğan ve ailesinin ikbaline, koltuğuna malzeme yapılır oldu. Toplumu bir arada tutan ortak duygular, semboller balyozlandı. Bir kişi putlaştırılıp fetişleştirilirken O’nun sorgulanmaması için millet lime lime ayrıştırıldı ve düşmanlaştırıldı.
Bir kişinin damatları, çocukları ve beslediği haramiler rahat edebilsin diye ülkenin düşünen, üreten, yazan insan kaynakları darbelendi. Cerrahından, profesörüne, öğretmeninden gazetecisine yüzbinlerce eğitimli, nitelikli beyin hapislere tıkıldı, âtıl hale getirildi. En verimli dönemlerinde yetişmiş beşerî sermaye hapislerde çürütülüyor veya ülkesini terk etmek zorunda bırakılıyor. Hiçbir darbe dönemiyle kıyaslanmayacak kadar ağır beyin göçü ve aydın kıyımı yaşıyor Türkiye.
İşadamlarına yapılan operasyonlar, baskılar nedeniyle ekonomi ağır yara aldı. El konan, çökülen binlerce şirket var. Artık Türkiye’de sermayesi, şirketi, üretimi olanlar güvenli ülkelere çıkarmanın yollarını arıyor. Öte yandan kara para girişi hariç dış dünyadan yatırımlar kesildi. Hem sermaye hem de beyinler kendine emin ülke arayışında.
15 Temmuz’un en büyük zararlarından birisi TSK’ya oldu. Türk tarihinde ordu ve devlet hep iç içe olmuştur. Ordusu zayıflayan Türk devletlerinin uzun yaşadığına şahit olmayız. Türklerde orduyu çökertir, bitirirseniz devleti çökertmek, toplumu bitirmek zor olmaz. Erdoğan kendisine muhalif olma potansiyelindeki son kurum TSK’yı iyi bir senaryo ile darmadağın etti.
DİNDARLAR YAĞLI URGANIN FARKINDA DEĞİLLER
Son 4-5 yılda tahrip edilen, içi boşaltılan ve istismar edilen kurumlar, değerler saymakla bitmez. Bu yönüyle asıl “Darbe” her kesimiyle Türk toplumuna yapıldı. Fakat münhasıran ve özellikle muhafazakâr, dindar Anadolu insanına yapıldı. Ne var ki “dini hizmetler yürütme” iddiasındaki cemaat önderleri, cemaatler, tarikatlar bu darbenin kendilerine yapıldığının farkında bile değiller. Aksine yapılan darbenin kitlesel destekçisi, oy deposu, meşrulaştırıcısı oldular. Yağlı urgan kendi boğazlarına geçmiş ama hissetmiyorlar. İdam sehpasında sallanan kendi bedenleri ama idrakten uzaklar. Hayranlık-korku karışımı destekledikleri Zorba gerçekte cellatları. Celladın kılıcı kendi uzuvlarına, hatta kafalarına iniyor ama sıcaklığıyla akan kanın kendi kanları olduğunu hissedemiyorlar. Öz evlatlarını hipnozu altına girdikleri bir büyücüye kurban ediyorlar ve bunu göremiyorlar.








