MAHMUT AKPINAR -TR724.COM
Dünyada siyasi liderlikte kaht-ı rical (nitelikli insan sıkıntısı) yaşanıyor. Justin Trudeau, Angela Merkel, Yeni Zelanda başbakanı Jacinda Ardern gibi sınırlı sayıda siyasiyi çıkarırsanız dünyada son 10-15 yılda dürüst, kaliteli, ufuk sahibi lider bulmak zor. Demokratik ülkelerde de liderlik problemi var. Popülist, otoriter eğilimli, mafyatik tarafları öne çıkan, yalan söyleyen liderler öne çıkıyor.
Türkiye’de ise kaht-ı ricalin yanında Tek Adam’ın her alanı kontrol etmesi mevzu bahis. Erdoğan’ın ilkesizliğine, çelişkilerine rağmen hala en etkili siyasetçi olmayı sürdürmesi, gündem belirlemesi önemli oranda muhaliflerin başarısızlığından, etkisizliğinden kaynaklanıyor. Bu kadar çok malzeme veren bir lidere muhalefet etmek için karizma gerekmiyor. Ama muhalefet söylem geliştiremiyor, gündem oluşturamıyor.
Suç sadece muhalefette mi?
Muhalefetin beceriksizliği, toplumun hissiyatını yakalayamaması, ülkenin ihtiyaçlarını görmemesi elbette etkili. Partiden sık sık halkın inançlarını, değerlerini aşağılayan açıklamalar gelmesi önemli kesimin CHP’ye peşinen mesafeli durmasına neden oluyor. Ama son 20 yılda siyasette tıkanmanın başka önemli bir sebebi daha var: Erdoğan’ın gerek parti içinde, gerek diğer partilerde kendisine alternatif olabilecek kişileri bir şekilde elimine etmesi.
1980 darbesinden sonra bile Erdal İnönü, Tansu Çiller, Turgut Özal, Mesut Yılmaz, Murat Karayalçın, Muhsin Yazıcıoğlu gibi siyasetçiler çıkmıştı. Ama ilginç şekilde Erdoğan iktidara geldikten sonra ona alternatif olabilecekler satın alındı veya elimine edildi (Muhsin Yazıcıoğlu gibi). Bazıları ise itibarsızlaştırıldı. Erdoğan AKP içini zaten kontrol ediyor. “Kardeşim Abdullah!”, “Bülent abi!” dahil kimsenin kendisini dengeleyecek kadar etkili olmasına müsaade etmedi. Eskileri kulvar dışına itti, ama gençlerin de önünü açmadı. AKP’nin 289 milletvekili arasında militanlık yapma, Erdoğan goygoyculuğu ile öne çıkma dışında, “ülke için gerekli ve yararlı” dediğiniz bir siyasetçi aklınıza geliyor mu?
Son on yıldır AKP’ye, son beş yıldır devlete tek adam hakim ve bu adam çevresinde ot bitirmiyor. En yüksek oyu almış Davutoğlu’nu itibarsızca (bir rivayete göre dövdürüp kolunu da kırdırarak) biçti. “Prens” olarak düşünülen damadını önce dövdürdü, sonra siyasetin dışına itti. 1.5 ay oldu damat nerde bilen, gören yok! Belki de hayatın dışına atıldı?
Dünyada farklı sebepler olabilir ama Türkiye’de siyasetin lider üretememesinin nedenlerinin başında Erdoğan’ın satın alma veya yok etme stratejisi geliyor. Bunu sanki tek başına da yapmıyor. Baştan bu tarafa görünmez ellerin umulmadık zamanlarda Erdoğan’a destek olduğu, önündeki engelleri kaldırdığı herkesin malumu.
Demirtaş’ın hapiste olması tamamen Erdoğan’ın siyaset tarzıyla ilgili. Eğer Demirtaş silik, sadece etnik Kürt siyaseti yapan bir lider olsaydı Erdoğan’ı bu kadar germezdi. Ama Demirtaş her tür seçmenden sempati topladı, oy aldı. Etkili liderlik sergiledi. Erdoğan’ı rahatsız eden söylemler geliştirdi. HDP, Türkiye partisi gibi hareket etmeye, Kürtlerin hakları yanında Türkiye’nin sorunlarına eğilmeye başladı. Demirtaş’ın ve arkadaşlarının liderliği HDP’yi etnik siyaset alanından kurtardı. Demirtaş, Erdoğan’ın kimyasını bozan, karizmasını çizen, 15 Temmuz’daki karanlık noktaları sorgulayan söylemler geliştirdi. HDP, Kürt kökenli olmayan, değerli, önemli pek çok insanı milletvekili yaptı ve TBMM’ye soktu. Ömer Faruk Gergerlioğlu, Hüda Kaya gibi insanlar hukuksuzluklar, insan hakları ihlalleri karşısında vicdanlara hitap ettiler. Yaygın zulme, talana, adaletsizliğe karşı çıktılar.








