Mahmut Akpınar / TR724.com
Siyaset bilimci Doç. Dr. Mahmut Akpınar, hizmet
hareketine mensup insanların bu dönemde bireysel olarak neler yapabileceğini
yazdı
Hizmet
insanları meşveretle hareket etmeye alışkın oldukları, bir şeyler denmesini
bekledikleri için bazı konularda inisiyatif almada sıkıntı yaşıyorlar. 15
Temmuz ve sonrası yaşanan baskı, hapis, zulüm, tehcir süreci insanların
organize olma kabiliyetini epeyce zayıflattı. Pek çok kişi bu zulüm sürecinde
bir şeyler yapmak, mağdurlara-mazlumlara el uzatmak istiyor; vicdan azabı
duyuyor ama neyi, kimlerle, nasıl yapacağını bilemiyor. Sanırım bu
belirsizlik-kararsızlık Cemaat olma, birlikte hareket etme gibi kavramların
yanlış yorumlanmasından da kaynaklanıyor. Zira cemaatlerin/tarikatların tepe
kadroları “Cemaatte bereket vardır” ilkesini bireyin becerilerini sınırlama,
yok sayma hatta öldürme şeklinde yorumlayabiliyorlar. Böyle olunca da
cemaat/tarikat kültürüne sahip insanlarda bireysel beceriler, inisiyatif alma
ve tek başına iş yapma kabiliyeti güdük kalıyor.
Kolektif
hareket güç ve tecrübenin, imkânların birleştirilmesi büyük işlerin hakkından
gelebilme, bazı işleri daha hızlı, daha kolay, yaygın ve etkin yapabilme adına
elbette önemlidir. Eğer yeterli işgücüne, imkâna sahipseniz bu imkânları bir
araya getirir barajlar-santraller kurar ve elektrik üreterek ülkeyi, kentleri
bir anda aydınlatabilirsiniz. Kurduğunuz barajlarla sellerin yıkımına engel
olur, insanlara ışık ve enerji kaynağı olursunuz. Ancak bazen de barajlarınız
yıkılır, imkânlarınız elinizden alınır; mühendisleriniz bir yerde, işçileriniz
başka bir mecrada kalabilir. Bir felaket yaşanır ve her şeyinizi yitirirsiniz.
Böylesi afet dönemlerinde insanların psikolojisi altüst olur. Bazı kişiler ağır
travma geçirir ve var olan imkanları/becerileri bile kullanamaz hale gelirler.
Bazılarında eylemsizlik, hedefsizlik hali görülebilir. Eski günlerin özlemiyle
miskinleşen, yeni duruma adapte olamayanlar çıkar.
YEREL ÇÖZÜMLER GELİŞTİRİLMELİ
Eğer
enterkonnekte sistem/altyapı çöktü, şebekeler elektrik/su vermez hale geldi ise
karanlığa rıza gösterip eylemsiz ve boş oturup ışığın kendiliğinden gelmesini
beklemek yerine 3-5 kişi bir araya gelip yerel çözümler geliştirmesini
bilmeliyiz. Lamba örneğinde olduğu gibi biri gazyağını, biri şişeyi, biri
fitili bulmalı ve şehri değilse de kendimizi aydınlatacak ışık kaynakları
oluşturmalıyız. Yılgınlık mümine yakışmaz. Birilerinin bize ışık kaynağı
olmasını beklemek ise tembellik ve sorumsuzluktur. Allah hepimize akıl, fikir,
kabiliyet ve ona paralel bir irade vermiş; verdiklerinin de hesabını soracak.Afet
ve felaket zamanlarında bireysel inisiyatif alma, küçük gruplar halinde çözüm
üretme hayati önem kazanır. Muktezayı hale mutabakat etmek, “Sağına soluna
bakmadan ben varım!” diyerek ortada kalmış işin bir ucundan tutup yapmak
böylesi anaforlardan çıkmakta hayatidir. Milli Mücadele döneminde ordular
terhis edilip tersaneler işgal edilince Anadolu insanı her yerde küçük küçük
ateşler yaktı. Herkes bu mücadeleye imkânları nispetinde katkıda bulundu.
Sonuçta düzensiz küçük birlikler düzenli orduyla dönüştü ve düşman Anadolu’dan
atıldı. Ama Milli Mücadelenin çekirdeği efeler, seymenler, yerel küçük birimler
oldu.
‘EĞER KÂĞITLARI VE MÜREKKEPLERİ YOK ETSELER…’
Barajlarınız
çöktü ise sellerin önüne bulduğumuz taşı, çalıyı koyup bentler oluşturmalı ve
kendimizi yeni afetlerden korumalıyız. Evlerimize gelen su şebekeleri tahrip
oldu ve susuz kaldı isek hemen bir artezyen kuyusu kazıp su çıkarabilmeliyiz.
Bu âb-ı hayatla canları sulamalı, çevremizi yeşertmeliyiz. Eli belinde
susuzluğa rıza göstermek ve birilerinin bize su getirmesini veya yeniden baraj
kurmasını beklemek problemi çözmez!








