Cemil Tokpınar- TR724.COM
Üç yıl önce Anadolu’nun güzel bir şehrinde programlarımız vardı. Bize rehberlik yapan genç bir kardeşimiz, kendisine yurt dışından gelen bir mesajı bana da okudu.
Mesajı gönderen, Pensilvanya’daki kampta Hocaefendi’den ders alan bir talebeydi. Bir hizmet için odasına giren genç talebe Hocaefendinin ağlamaktan gözlerinin şiştiğini ve kızardığını görür. Buna çok üzülür ve sebebinin sorar. Hocaefendi cevap vermez ve tekrar ağlamaya başlar. Talebesi de ağlayarak eşlik eder. Sakinleştiklerinde talebe tekrar niçin ağladığını sorar. Hocaefendi, birkaç yıldır cemaatin uğradığı haksızlıkların bitmesi için yaptığı dualarda yalnız kaldığını ve arkadaşlarından gerektiği desteği göremediğini belirterek tekrar ağlamaya başlar.
Daha uzun olan hatıranın özeti bu şekildeydi. O gün çok hüzünlendim ve kafamda sayısız soru dolaştı durdu.
Acaba onu hayal kırıklığına uğratan arkadaşları kimlerdi?
Bizim hayal bile edemediğimiz zulümleri sanki önceden bilip görür gibi beş yıldan beri “Günde üç saat bile dua etsek azdır” diyerek her sohbetinde duaya, evrad ve ezkara teşvik eden Hocaefendi’ye yardım etmeyenler kimlerdi?
Sen, ben, hepimiz değil miyiz?
Hizmet ehlinin üzerine karabasan gibi çöken bela ve musibet sarmalının açılıp sulh ve sükûna ermemiz için gerekli “dua okyanusu”na her gün su taşımayan bizlerin ne mazereti var Allah aşkına?
Şimdilerde yine yeniden ısrarla teheccüde, duaya, hacet namazına davet ediyor o dertli insan. Belli ki hizmetimiz, ülkemiz ve bütün müminler için yeni tuzaklar hazırlanıyor, yeni imtihanlar planlanıyor.
Belki de ülkemiz ve İslâm âlemi için umumî bir afet ihtimali giderek artıyor.
Acaba ne olabilir? Savaş mı, terör mü, deprem mi, kaos mu, bilmiyoruz. Neredeyse bu yaşadığımız gaflet, dalalet, hıyanet ve zulümden sonra ne olsa sürpriz olmayacak gibi.
Ama biz günümüz müminleri, her şeye müstehak da olsak yine Erhamürrâhimîn olan Rabbimize yalvarıyoruz:
“Ya Rabbi, celâlinden cemaline, gazabından rahmetine, kahrından lütfuna, azabından ikram ve ihsanına, Cehenneminden Cennetine sığınıyoruz. Ne olur, bize müstahak olduğumuzu değil, sana yakışan ikram ve ihsanı lütfeyle!”
Evet, bizim akıl ve tecrübe gözüyle gördüğümüzü, ehlullah kalp gözüyle görür, mana âlemlerinde keşif ve müşahedelerde bulunur.
Hususan Hocaefendi gibi velâyet-i kübra makamındaki bir Allah dostu, kim bilir öyle hakikatlere vakıf olur ki, onda ne uyku bırakır, ne iştah, ne gülmeye mecali kalır, ne yaşamaya. Ama öyle tahmin ediyorum ki, yine vazife ve mesuliyet şuurunun ağırlığı, iman ve Kur’an hizmetinin aşk ve şevki yaşama ve hizmet etme azmi verir.
Hocaefendi’nin bizlere tavsiye ettiği duayı ne kadar yapıyoruz?
İsterseniz, bu konuda genel bir harita çıkaralım. Tabiî ki tespitlerimiz ilmî bir anket ve araştırmaya dayanmayacak. Sadece birkaç yıldır yaptığım gözlemler sonucunda bende oluşan bilgi ve kanaati paylaşacağım.
Duanın hakkını verenler
Dua edenler birkaç gruba ayrılıyor. Birincisi duanın hakkını veren kardeşlerimiz. Her gün düzenli olarak dua, evrad ve ezkarına dört elle sarılan kardeşlerimiz var. Bunlar duayı birkaç saniyelik istek cümlelerinden ibaret görmeyip her gün her türlü yalvarıp yakarmayla rahmet kapısının tokmağına sürekli dokunuyorlar. Beş vakit cemaatle namazı, uzun tesbihatı ve duayı; teheccüd, hacet, evvabin, kuşluk namazlarını; Kur’an, Cevşen, Kulübü’d-Dâria, salavat ve diğer evradlarını asla ihmal etmiyorlar. O kadar ki, düzenli Kur’an hatimleri, tefsir, hadis ve Risale okumaları yapıyorlar.
Bu grubun büyük bir çoğunluğunu hapisteki kardeşlerimiz meydana getiriyor. Bundan iki yıl önce hapisteki bir bacımız ailesine yazdığı mektupta, her gün tesbih namazı kıldıklarını belirtiyor, hatta 4444 salavattan oluşan Tefriciye hatmini tek başına yaptığını ve dilinin yorulduğunu anlatıyordu.
14 ay hapiste kaldıktan sonra tahliye olan bir ağabeyimiz, hapiste yattığı süre boyunca teheccüd kıldığını ve sadece bir kere kaçırdığını söylemişti.
Duanın hakkını verenler içinde farklı oranlarda, gaybubette bulunanlar, işini ve mesleğini kaybedenler, parçalanmış aileler, muhacirler, ensarlık yapanlar, malları gasp edilen kardeşlerimiz var.
Bu arada zulme uğrayan kardeşlerimiz arasında birkaç musibeti bir arada yaşayanlar da bulunuyor. Bu süreçte şu gerçeği apaçık bir şekilde görüyoruz: Kimin derdi ıstırabı fazlaysa, kimin yürek yangını her yanını sarmışsa, kim acılar içinde kıvranıyorsa daha fazla dua ediyor, daha çok Allah’a yalvarıp rahmet ve inayetini istiyor.








