27 Mayıs günü bu yıl Ramazan’ın ilk gününe denk geliyor. 27 Mayıs deyince tüylerimiz diken diken oluyor, bedenimizin her azası sızlıyor… Mayıs kirazların çiçek açtığı, güzelliklerin de dal budak boy attığı bir ay. 29 Mayıs’ta Fatih Sultan Mehmet, İstanbul’u fethetti. 27 Mayıs günü ise askeri darbeye imzanın atıldığı gün aynı zamanda…
Dünyaya hükmeden imparatorluğun Mayıs ayının bir gününe armağan ettiği güzellik ile genç cumhuriyetin, adeta lanetli bir güne dönüştürüldüğünün bir zaman dilimidir. Yani, Mayıs’ın 29’u sevinç, 27si ise hüznün gözyaşları ile ıslanmışlığına şahittir.
29 Mayıs günü koca bir tarihi aydınlatıyor, 27 Mayıs günü ise Cumhuriyet döneminin önünü tıkayan kara bir dönemdir.
İsterseniz her iki olayı karşılıklı olarak ele alalım…
Çünkü biri Osmanlı Devleti’nin yükselişini diğeri ise; Cumhuriyet döneminin önünü, inişe sürüklediği bir süreçtir.
Fethin 29 Mayıs’ı anılırken, 563 yıl geçmesine rağmen büyük bir heyecan ve sevgi dalgası meydana geliyor.
Öteki ise sürekli bir kartopu misali büyüyen bir nefreti biriktiriyor.
Fetih günü milli ve manevi azmimizi kamçılarken, darbe günü Anadolu halkının tüm değerlerini yok sayarak ümitsizliği ve tükenmişliği temsil ediyor.
Biri yaşatırken, diğeri tahrip ediyor, öldürüyor.
Biri kurtarırken, diğeri asıyor.
Birisi hala insanların duasına muhatap oluyor.
Diğeri ise bedduanın temel taşı oluyor.
DÜNKÜ DARBECİLER İLE BUGÜNKÜ BASKICILAR KUCAK KUCAĞA
Geçmişinden ders almayanın, geleceğinden söz etmesi mümkün değildir.
27 Mayıs, hukuku çiğnemekle kalmadı milli birliğimizin bozulmasına, halkın polarize olmasına yol açtı.
Yani 1960’ın, 27 Mayıs’ı hatırlaması yönü ile sevinip övüneceğimiz, hasretle anacağımız bir yıldönümü değil.
Peki ders çıkarıldı mı?
Ne yazık ki hayır!
Zira 29 Mayıs’ı gerçekleştiren Fatih Sultan’ın dehasından ibret alsaydık, bugünkü Türkiye’nin basiretsiz muktedirleri sayesinde, tüm komşularıyla problemli olan bir ülkeye sahip olmayacaktık.
1960 darbesinden ders çıkarsaydık, sonraki darbeler tekrar etmez, dahası bugün; Saray darbeleriyle çakma darbeler devam etmezdi.
1960 mezalimini ‘devrim’ diye kutsayan dünkü darbeci akım ile bugünkü baskıcı anlayış, kucak kucağa, omuz omuza durmazlardı.
Hem de, “27 Mayıs bir devrimdir” diyen Ergenekoncu ve Ulusalcılar, bugünkü Siyasal İslamcılarla işbirliğini sürdürmezdi.
Ülkeyi yeniden dizayn eden 1960 darbesinin üzerinden 56 yıl geçmesine rağmen, bataklığa saplanmış ağır vasıta misali, ülkeyi batırmaya devam etmez, yurdumuzun dört bir yanını kan gölüne çevirmezlerdi.
Dün, 27 Mayıs ile kamu kurumlarındaki tasfiyelerle devlet yeniden biçimlendirildi, bugün ise Saray sultası, hem hukuk hem de adalet mekanizmasını yerle bir etmeye devam ediyor.
Kamu kurum ve kuruluşları tasfiye ediliyor bir taraftan, diğer taraftan ise günahsız ve suçsuz insanlara, faşizm ve Hitler Almanya’sının görmediği zulümler yaşatılıyor.
Burs ve zekât verenleri “terörist” ilan ediyor, dünyanın en büyük Sivil Toplum Örgütü, bakanlar kurulu kararıyla, darbe dönemlerinde bile rastlanmayan bir uygulamayla “terör örgütü” ilan edilmeye çalışılıyor.

