FATİH UĞUR-TR724.COM
Bir haftada iki vefat haberi, iki büyük acı. Babam Mustafa Uğur, 82 yaşında; 7 yılı aşkındır mücadele ettiği hastalığına yenik düştü. Salı günü vefat etti. Çocuk yaşta babasız kalmış, anası Ayşe ise onu evlendirince hakka yürümüştü. Dört kardeşin aile soyağacında son temsilcisiydi. Çınarımız yıkıldı. Kur’an hafızıydı. Ama ne yazık ki Alzheimera yakalanmıştı. Cemal Süreyya’nın meşhur şiirinin mısralarında olduğu gibiydi vefat haberini alışım; ‘Sizin hiç babanız öldü mü? Benim bir kere öldü gözlerim kör oldu…’ Ayaklarımın yerden kesildiği, kaslarımın fersiz bir şekilde beni bir koltuk köşesine savurduğu bir körlük. Memleketinde olamama, ölümü, acını dahi yaşayamama yoksunluğu… Yasaklı olma, türkülerdeki gibi gurbet içinde gurbet yaşama yalnızlığı…
Ben bir gazeteciyim. Epeycedir gurbetteyim. 15 Temmuz öncesinde başlayan cadı avının kurbanı olduğum; zaten çoktan ölmüş adaletten umudumu kestiğim için gurbetteyim. Arkadaşlarımın ve Türkiye’nin aydın insanlarının, gazeteci, akademisyen, yazar dostlarımın zulme uğrayışına engel olamadığım için yaralı yüreğim her dava haberiyle, her tutuklama ile her vefatla sarsıldı.
Geçen sene genç yaşta bu üzüntüleri daha fazla taşıyamayan ailemizin çiçeği ablamı kaybettim. Bir hafta önce ise babamı… Onun elini tutup helallik isteyemedim, başını sıvazlayamadım. Hakka yürüyüşün o zor anında; boncuk boncuk terlerken bir mendille uzanıp alnından onları silemedim… Anama sarılıp ağlayamadım. Mezarına toprak atamadım. Öyle olunca, şair gibi kendime soruyorum; Sizin hiç gurbette babanız öldü mü? Benim öldü, gözlerim karardı, kör oldu, diyorum. Gurbette yaşanan her acı katmerli oluyor. Ayrılıklar ise ölümden beter. Yakınlarınızın vefatı, gurbette yakalandığınız o an; katran gibi ağır ve ağdalı. Yolun kaderi bu; biz uzaktan ağlıyoruz…
Bir gün önce başka bir vefat haberini aldım. Klavyenin başına geçip neredeyse 3 yıl sonra yazdığım bu ilk yazı babam ve 92 yaşında hayata gözlerini yummuş Ferruh Bozbeyli için.
BOZBEYLİ’NİN ANADOLUSU VE GÜNÜMÜZ TÜRKİYESİ…
2009’da tanışıp, Profesör Doktor İhsan Dağı ile birlikte Türkiye Büyük Millet Meclisi eski Başkanı Muhterem Ferruh Bozbeyli’yi dinlediğimde 1950’lilerin İstanbul’undan başlayarak yakın tarihin kısa ancak dupduru bir özetiyle karşılaşmıştım. Altı ayı aşkın bir sürede her hafta gerçekleştirdiğimiz buluşmalar bir yıl sonra kitaba dönüştü. Timaş Yayınları’ndan Yalnız Demokrat ismiyle nehir söyleşi serisinde yayımlanan kitap, yakın tarihin ve demokrasimizin yaşadığı badirelerin bir özetidir. Güçlü bir hafızanın, gün gün, olay olay, kişi kişi anlattığı bir yakın tarih okumasıdır.
Bozbeyli’yi dinlerken bazen Maraş’ın Pazarcık beldesinin sokaklarında bazen Sultanahmet ve İstanbul Boğazı’nın yanıbaşında kendimi bulmuştum. Daha doğru tabir belki de şöyle olur; ‘karşımda gördüğüm Anadolu gencinin başarıyla mücessem hayatının cazibesine kapılmıştım…’ Bozbeyli, 92 yaşında dün hakka yürüdü.
Maraş’tan İstanbul Hukuk Fakültesi’ne oradan Yassıada’da Cunta yargılamalarına katılan genç bir hukukçu ve avukatın hikayesi olarak başlamıştı onunkisi. İddianamelerin dahi okutulmadığı, Demokratların bir kafese tıkıştırılıp onlarca avukatın aynı anda müvekkilleriyle görüştürüldüğü, işkencelerin, fişlemelerin, sivil ölüme mahkumiyetin ilk örneklerinin yaşandığı, o karanlık cuntacıların, sözde yargılamalarının ve bütün mağduriyetlerin şahidi genç bir hukukçuydu Bozbeyli. Yassıada’ya giden Fenerbahçe Vapuru’nda Demokrat Partililerin yakınlarının ve eşlerinin vapurun en alt katında, kömür dairelerinde taşınmışlığının, uğradığıkları hakaretlerin, ikinci sınıf biletlerle linç edilişlerinin; Başbakan Adnan Menderes ve iki bakanının idamına ağlamanın yasaklandığı günlerin şahidiydi. Sadece siyasetin değil, kültür ve düşünce hayatının da tanığıydı Ferruh Bozbeyli. Okur, yazar, mütefekkir bir kişiydi. Caka satan değil, gerçek bir demokrat ve aydındı.

MAHKEME ORTASINDA OTURAN TARIK GÜRYAYLAR….
Türk siyasetinin önemli düşünce adamlarından Osman Turan’ın avukatı ve Demokratların avukatlarından biriydi Yassıada’da. Cunta yargılamalarının ortasına oturmuş koltuğuyla savcı ve hakimlere talimat yağdıran, sanıkları tahkir ve işkenceye alan Albay Tarık Güryay’ın çirkinliklerinin karşısında duran bir avukattı. Vesayet nedir, diye kendime sorduğumda Bozbeyli’nin o mahkeme sahneleri; Tarık Güryay’ı anlattığı anlar aklıma gelir hep. Bugün de aynısı sivil ellerle yapılıyor. Mahkeme salonunun ortasında sandalyede oturanlar ise cuntacı askerler değil, bu kez politikacılar. Sulh Cezalarda, hakim ve savcı kurullarında, sözde mahkemelerde halen verilen mahkumiyetler, 3 yıldır bitmeyen bir cunta yargılaması. Kaderin cilvesi yine sözde bir darbe yargılaması yapılıyor. Ancak bu kez onbinlerce mağdur, mazlum, öğretmenler, avukatlar, gazeteciler, bebekler, hamile kadınlar, yaşlı başlı insanlar tutuklanıp, darbeci diye hapse atılmış. İşkence dünya tarihinde görülmediği kadar patlamış. Kayıplar, kaçırılanlar, ölümler, haksızlıklar… Yeni çağın Tarık Güryay’ları ise makam mansıp peşindeki siyasiler, bürokratlar, partizanlar.
RUHİ HEYECAN VE YASAKLI İSTİKLAL ŞAİRİ…
Bozbeyli’nin hatırlattıkları elbette bunlarla sınırlı değil. Anlattıklarıyla o günleri tarihe mal etti, kayıt altına aldı. Yassıada davalarındaki görgü ve şahitliklerinin ardından Boybeyli, kapatılan Demokrat Parti’nin yerine kurulan Adalet Partisi’nden milletvekili seçildi. Üniversite yıllarında Abdülaziz Bekkine Hazretleri ve Nurettin Topçu’nun talebesi oldu. Abdülaziz Bekkine Hazretleri’nin tarih ve edebiyat bilgisi, İstanbul aşkı, genç üniversite öğrencilerine ‘iki heyecan vardır, asabi ve ruhi heyecan. Asabi heyecan az önce şu namazda içinde gelerek ‘Allaaah’ diyenin haykırışıdır. Ruhi heyecan ise her an onu görürcesine yaşamak; vatanı, milleti, insanlık için faydalı olmaktır…” sözleri bayrak gibi yanıbaşında dalgalandı hep.
İstiklal şairimiz Mehmet Akif’i bir gayrimüslimden, Ohannis Efendi’den öğrenmişti Bozbeyli. Vatan şairimizin Anadolu gençliğine anlatılmadığı yılları özetleyen hatırası şöyleydi. Ohannis Efendi’nin dükkanının duvarında şu mısra yer alıyordu; ‘İmandır o cevher ki, ilahi ne büyüktür / İmansız olan paslı yürek, sinede yüktür’. Bozbeyli, kendisine ‘bu mısralar kime ait?’ diye soran Ohannis Efendi’nin sorusuna veremediği cevabın mahcubiyetini hep içinde taşıdı. O tanışmalar, bir uyanışın vesilesi olmuştu. Ardından Nurettin Topçu, Samiha ve Ekrem Ayverdiler, Necip Fazıl Kısakürek, Ali Fuat Başgil, Zahit Kotku Hazretleri, Turgut Özal, Necmettin Erbakan, Süleyman Demirel, Hasan Basri Çantay’a kadar uzanan onlarca tanıdık sima ile tanışıklıklar geldi.


YALNIZ DEMOKRATIN VEDASI






