TARIK TOROS |HABER-YORUM
Başarısı genetik bir mirastı.
Babası ülkesinin bağımsızlık mücadelesine kendini adamış, suikasta uğramış, davası hayatına mal olmuştu.
Annesi de sıradan bir kadın değildi, Hindistan büyükelçiliği yapmış bir diplomattı.
Çocukluktan itibaren iyi bir eğitim aldı.
Oxford’da politika, ekonomi ve felsefe okudu.
Sonra New York’ta yaşadı, Birleşmiş Milletler’de çalıştı.
Londra Üniversitesi’nde felsefe dersleri verdi.
Annesi hastalanınca ülkesine döndü.
Askeri diktatörlüğe karşıydı.
Partisiyle seçime girdi.
Yaklaşık yüzde 60 oyla kazandı.
Başbakan olacaktı.
Ordu izin vermedi.
30 yıldır yönetimi elinde tutan Cunta tarafından gözaltına aldı.
Sonra ev hapsi başladı.
Eşi ve çocuklarıyla görüştürmediler.
Ne Papa’nın ne de BM Genel Sekreterinin çabaları sonuç vermedi.
Barışçıl ve şiddetsiz mücadelesi nedeniyle Nobel Barış Ödülü’nü kazandı.
Ödülü almaya gidemedi, oğulları aldı.
Eşinin cenazesine de katılamadı.
Dünya’nın dört bir yanında özgürlüğü için kampanyalar düzenlendi.
Hakkında kitaplar yazıldı.
Belgeseller çekildi, filmler yapıldı.
Time’a kapak oldu, sayısız başka ödül aldı.
21 yıl sonra serbest bırakıldı.
Dünyanın en güçlü 100 kadını arasında gösterildi.
Efsane müzik grubu U2, “Walk on” şarkısını ona adadı.
O tutsakken ülkesi özgür seçim görmedi.
Son yıllarda Ordu, baskıyı hafifletti, demokrasi vanasını biraz açtı.
Ve 25 sene sonra girdiği ilk seçimi bu defa ezici çoğunlukla kazandı.
Oyunu yüzde 80’e çıkardı.
Anayasaya göre çocuklarını ülke dışında doğurduğu için devlet başkanı olamadı fakat ülkesinin fiili lideri olarak sayılıyor, el üstünde tutuluyor.








