Bugün Türkiye’yi her gün bir baskınla cehenneme çeviren ve adeta ‘polis devleti’ görüntüsü verenler, lanetle anılacaklar hiç kuşkusuz.
Bundan asla şüphe yok. Tıpkı dün üniversite kapılarında genç kızların başörtüsünü zorla çıkaranları, rezil uygulamaları eşliğinde anıyorsak, bugünün iğrenç zulümlerini de yarınki kuşaklara öyle anlatacağız.
Ülke bir gün sahili selamete ulaşır, kazara medeni dünyanın gelişmiş bir ülkesi olursa tabi ki…
O zaman, Türkiye’nin bugünkü güç sarhoşlarının iğrenç uygulamalar dönemi, kıpkızıl bir utanç dönemi olarak kayda geçecek muhakkak.
Yapılan bu iğrenç işkencelere destek verenler kadar, yapılanlar karşısında pusudaki şeytana bürünenler de bu karanlık karenin içinde yerlerini alacaklardır.
Bu utanç bir tasma gibi boyunlarında asılı duracak hep.
Zira binlerce masum; amansız bir cenderede inim inimken, ‘bir tekme de bizden’ alçaklığını tercih edilebiliyor bazı insan bozmaları…
Dindarlığını, kindarlıkla yoğurmaya devam edenler azdıkça, süklüm büklüm olmayı tercih ediyorlar.
Bin bir terbiye yöntemi ve yalan dolanla tirübünlere doldurulan ve algılarıyla oynanmış seyirciler, bin bir entrikayla büyülenmiş hallerini sürdürüyorlar.
Tirübünlerde derin bir sessizlik.
Bu tirübünlerin şakşakçıları; meydanlarda, arenalarda, televizyon kanallarında, masum insanların malına ganimet diyenlere, söylemleriyle hararetle destek verdiler, veriyorlar.
Tarihte emsaline nadir rastlanır bir kimlik kırımını, aynı iştah ve tarafgirlikle desteklemeye devam ediyorlar.
Anadolu’nun tertemiz evlatları, kadınları, kızlarına “cariyemiz” diyen sakallı şeytanlar, “cihat ruhuyla” alkışlandılar, cahiliye devrini aratmayan kitlelerin postuna büründüler.
Üç-beş oyun hesabı için, garip Anadolu köylüsünün çocuklarını bilinmedik çöllere, cephelere sürdüler.
Davul zurnalar eşliğinde, kınalı kuzular hamasetiyle bir meçhule sürülen memleket evladının; soğan, patlıcan ve patates kadar bir kıymeti harbiyesi olmadı.
Patates, patlıcanın ocaklara düşürdüğü ateş, daha yakıcı geldi saf kitlelere, daha acıtıcı oldu.
Bir insanın hayatı her şeyden önemliyken, patlıcan, biberden değersiz hale düştü çocuklarımız…
Kimi hapiste, kimi zindanda, kimi gaybubette, kimi hasta yatağında, kimi yurt dışında sığınmacı kampında ıstırap çekenlerin çığlıklarını bastırmak için, muktedirleri elleri patlarcasına alkışladı bu ayarlarıyla oynanmış safderunlar tirübünü.
‘Kabataş’ta ‘başörtülü bacımı taciz ettiler‘ diyen müfteriler, ‘Ankara’nın göbeğinde devletin polisince taciz’ edilen gencecik üniversiteli kızın düştüğü yürek burkucu duruma karşı, gözlerine şal çektiler.
Tirübünlerde, yine aynı ölüm sessizliği…
İffet dururken iffetsizlik bayraklaştırıldı, namuslu bir duruş gerekirken, aksi bir duruş sergilendi.
Kılık kıyafet ve yaşam tarzına müdahale etmeyi kendileri için hak gören bağnaz ideolojik odakların, karanlık ve derin güçlerin dayattığı politikaların merkezine konumlanmada hicap duymadılar.
Bu millete bin bir tuzak kuran, bu milletin inancına, hayallerine düşman bir komiteyle iş tuttular. Sabıkalarıyla gidip sığındıkları bu komitenin her emrine temenna çeker hale geldiler.
Dünkü bir takım uygulamalardan mağduriyet devşirip, güçlerine güç katan bugünkü iktidar sarhoşları, bugün daha acımasızlarına imza atabiliyorlar. Başörtülü bir kızın tacizini, başlarını kuma gömercesine görmek istemiyorlar.
Bu mide bulandırıcı hali normalleştirmeye çalışıyorlar.
Sabi sıbyan, adına öğrenci yurdu denen yerlerde tacize uğrarken bakanlık koltuğunu işgal eden başı bağlı dönemin bakanının ‘bir kereden ne olur canım‘ pişkinliği bizi buralara taşımadı mı?
İktidar partisinin parlamentoda en tepedeki yetkilisi, en etkili milletvekili aynı zamanda Saray’ın başdanışmanı Özlem Zengin, Ankara’nın göbeğinde polis tarafından taciz edilen üniversite öğrencisi Merve Demirel’e yapılanı mubah gösterme gayretinde. Kendi mahallesinden olmadığı için, yapılan haysiyetsizliği, büyük bir telaşla, örtbas etmeye çalışıyor başı bağlı Vekil. Ve tacizci polis için; “Telaşın verdiği yanlış bir hareket” diyecek kadar bir aymazlık sergiliyor.
Ülke içişlerinin teslim edildiği kof kabadayı İçişleri Bakanı, genç kızın tacizi için ‘yok canım eli kaymıştır‘ hoyratlığıyla bakmaya devam ediyor, hadiseye. Pek terbiyeli ‘polis evladını’ kimselere “yedirmem.” diyor. Mezkur Soysuz’luğa isyan edenlere ise; “Hodri meydan” çekerek, tacizci memurlarına arka çıkıyor.
Bu nasıl bir çürümüşlüktür, demek ki; Allah bir kitlenin aklını aldı mı, onu böyle aptallaştırırmış.










