[AKİF UMUT AVAZ-TR724.COM]
Madem başlığımız bir atasözünden mülhem öyleyse yazıya da bir başkasıyla devam edelim: Kör istemiş bir göz Allah vermiş iki göz…
Hakikaten her şey tam da Erdoğan’ın arzuladığı gibi ilerliyor. İşlediği insanlık suçlarının hesabını vermemek için Türkiye’de, bildiğimiz anlamda, hukukun kırıntısını bırakmamanın yanısıra angaje olunan uluslararası sözleşmeler, bağıtlar ve kurumsal ilişkiler üzerinden tanımlanan uluslararası hukukun etki alanının dışına ülkeyi taşıma amacına bir adım daha yaklaştı.
AP KARARI ÇOK ÖNEMLİ, ÇÜNKÜ…
Avrupa Parlamentosu (AP), şimdilik bağlayıcı bir sonuç üretmemiş olsa da, 37’ye karşı 497 oyla Türkiye ile müzakerelerin geçici olarak dondurulması yönünde bir tavsiye kararı aldı. Erdoğan rejiminin tartışmalı darbe girişimi bahanesiyle gerçekleştirdiği anti-demokratik uygulamaları gerekçe gösteren AP kararının somut sonuçlar doğuracak bir politikaya dönüşüp dönüşmeyeceğine ise Aralık ayında Avrupa Birliği Konseyi karar verecek.Ezici çoğunlukla kabul edilen AP kararı tavsiye niteliğinde de olsa Erdoğan rejimi tahakkümü altındaki Türkiye konusunda Avrupa’ya hâkim olan hissiyatı yansıtması açısından önemli. Neticede bu karar ne sadece bir ülkeye, ne de bir siyasi yaklaşıma mal edilemeyecek kadar Erdoğan rejimine karşı son derece güçlü bir hissiyatı ve çok geniş bir siyasal konsensüsü temsil ediyor.
Kararın şaşırtıcı olmadığını da hemen ifade etmeliyim. Çünkü, kişisel ilişkileri olan herkesin kolayca teyit edebileceği gibi, farklı ülkelerden ve farklı siyasi eğilimlerden AP milletvekilleri son 3 yıldır Erdoğan ve AKP’nin hukuk dışı ve anti demokratik uygulamalarının Türkiye ile ilişkileri dondurmak için fazlasıyla yeterli olduğuna inanıyorlardı ve bunu özel görüşmelerde dillendiriyorlardı. Ancak, Türkiye’ye ve halka onarılması güç zararlar vermekten çekindikleri içindir ki bu adımı atmayı hep ertelediklerini söylüyorlardı.
ZİNCİRLEME TEPKİLERİ TETİKLEYEBİLİR
Öte yandan, bu kararın oluşturacağı psikolojik iklimin sadece AB organlarını değil, Avrupa başkentlerini de Erdoğan rejimine yönelik yeni somut adımlar atmaya teşvik edeceği şimdiden öngörülebilir. AP kararının hemen ardından 6 partili Avusturya Parlamentosu’nda oybirliğiyle alınan “Türkiye’ye silah ambargosu” kararı da bu yöndeki eğilimin ilk somut örneği olarak değerlendirilebilir.
Popülizminin doruklarında gezinerek dünya gerçekleriyle bağlarını koparmış iktidar temsilcileri bu kararı önemsizleştirmek için saçmalamakta birbirleriyla yarışadursun, AP kararının hem dünyanın hem de halkın son derece umurunda olduğunu gözü, izanı olan herkes görebiliyor. Türkiye’yi tüm dünyaya rezil eden yalanlarıyla tanınan Dışişleri Bakanı Çavuşoğlu’nun “halkın umurunda değil” sözü de bahsettiği halkın döviz bürolarına hücum etmesiyle hemen yalanlanmış oldu.
Merkez Bankası’nın henüz açıkladığı faiz artırma kararıyla kısa süreliğine düşüş yaşayan doların AP kararı sonrası 3,50’leri test etmeye başlaması AKP’li Erdoğan goygoycularını anında tekzip etti.
ŞİÖ YALTAKLANMALARININ BEDELİ DE AĞIRLAŞACAK
Cereme sadece Batı’dan gelse yine iyi… Hırs körlüğüyle tüm potansiyel alternatifleri tek tek kendi elleriyle boğanlar nihayetinde can derdiyle sığınmaya can attıkları Doğu’da da pazarlık güçlerini yitirmiş durumdalar. Şangay İşbirliği Örgütü’ne (ŞİÖ) yönelik tek yanlı yaltaklanmalarının ulusal güvenlik ve milli çıkarlarımızdan verilecek bazı hayati tavizlerle bile sonuç alması pek imkan dahilinde görülmüyor.
Doğal olarak Türkiye’ye musallat olan mütahhakkim zihniyetin bu ezik vaziyeti ŞİÖ’nün büyük abilerinin iştihasını kabarttıkça kabartıyor. Çin, Türkiye’ye sığınmış muhalif Uygurları çantada keklik gibi teslim alırken, Rusya, Suriye sınırında bir yıl önce düşürülen uçak konusunda “Türkiye gereken dersleri aldı” diyebiliyor. İçeride şahin, dışarıda ezik Erdoğan rejimi Rusya’dan hangi “gereken dersleri aldığını” kamuoyuna açıklamalı ki “alınan dersin” başka hangi tavizlere gebe olduğunu herkes görebilsin.
RUSYA’NIN AVRASYACILIK KILIFINDA ‘BÜYÜK GÜÇ İDEOLOJİSİ’
Aslında olup bitenleri görebilmek için buna bile gerek yok. Çünkü, Erdoğan’ın Maoculuk’tan PKK’cılığa oradan da Ulusalcılık ve Ergenekonculuğa savrulan Doğu Perinçek’in peşine takılarak Türkiye’yi sürüklediği Avrasyacılığın ne menem bir şey olduğuna sadece şöyle bir bakmak bile başımıza gelecekler konusunda fazlasıyla fikir verebilir.
İsim babalığını Alman dilbilimci Aleksander von Humboldt’un yaptığı Avrasyacılık fikri 20. yüzyılın başlarında bir teori olarak ortaya atılmış, zaman zaman uygulanmaya da çalışılmıştır. Roma-Germen Avrupasını düşman olarak gören Eski Avrasyacılığın aksine, düşman olarak Anglo-Sakson Atlantikçiliği hasım belleyen Yeni Avrasyacılık politikaya dönüşme imkanını daha fazla bulmuştur. Yine Türkleri Avrasyacılığın önemli bir parçası olarak gören Eski Avrasyacılığın aksine geniş bir bölge boyunca uzanan Türk varlığı da Yeni Avrasyacıların hasım hanesindedir. Doğrusu, Slav milliyetçiliğinden beslenen “büyük güç ideolojisi”ni Avrasyacılık kılıfında farklı bir kimyaya sahipmiş gibi sunabilmek Rus teorisyenlerin büyük bir başarısıdır.








