Kaderlerine despotların çöreklendiği birçok ülkede kriminalize edilen pek çok sosyal hareket, zulümler karşısında çaresiz bırakılıp şiddete yönlendirilip marjinalize edilerek hızla yok edilebildiği halde, Erdoğan’ın Hizmet Hareketi’ne karşı da devreye soktuğu bu yöntem, bir türlü arzuladıkları sonucu vermedi. Tüm haksızlıklara, hukuksuzluklara, taciz, işkence ve zulümlere rağmen milyonlarca takipçisi olan Hizmet Hareketi’nden bugüne kadar şiddet eğilimi gösteren tek bir kişi olmadı. Sadece bu durum bile, Hizmet Hareketi’ni karalama amaçlı tedavüle sokulan “terör” yaftasının alçakça bir iftiradan ibaret olduğunu tüm dünyaya ispatlamaya yetiyor.
tr724 yazarı Akif Umut Avaz AKP ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Hizmet Hareketi’ne yönelik uyguladıkları kitlesel yok etme operasyonlarına rağmen hareketin şiddete yönelmemesi sebebiyle çaresiz kaldıklarını yazdı. İşte o yazı:
ERDOĞAN’IN AKTİF SABIR VE PASİF DİRENİŞE KARŞI ŞANSI VAR MI?
Zalim bir diktatörün ve ahlaksız payandalarının elinde Türkiye inim inim inliyor. Zulüm her yerde. Yüz binlerce masum insan işsiz-aşsız, evsiz-barksız bırakıldı. 50 binden fazlası hapse atıldı. Malları, mülkleri gasp edildi. Bebekler ve çocuklar, hayatta olan analarından, babalarından mahrum bırakıldı. Akılalmaz ahlaksızlıktaki işkenceler aldı başını gitti. Şimdilerde ise despot Erdoğan ağzını her açtığında kelle uçurmaktan bahsediyor. Zulümlerine zulüm katmak istiyor. Mafya, çete, gazeteci, ilahiyatçı kılığına girmiş ahlaksız yardakçıları da katliam güzellemeleri yapmakta birbirleriyle yarışıyor.
Hedefe konulan on binler uydurulan deli saçması suçlamalarla her gün tek tek evlerinden alınıyor. İşkenceler, hakaretler, tacizler altında zindanlara atılıyor. Arsızlıklarını, hırsızlıklarını, rüşvetçiliklerini yüzlerine vuran bir gruba kinlerini kuşanıp ülkenin en eğitimli, en donanımlı, en ahlaklı kesimlerini gök ekinler gibi biçiyorlar. Uydurdukları safsatalarla, şehir efsaneleri ve kof kahramanlıklarla toplumun gözünü boyayıp ülkeyi çoktan bir Haramistan’a çevirdiler bile. Şimdilerde adım adım Harabistan’a doğru sürüklüyorlar.
GÜCÜN VE ZULMÜN ZİRVESİNDEKİ ERDOĞAN’IN ÇARESİZLİĞİ
Size belki çok tuhaf gelecek ama mesnedsiz iddia ve suçlamalarla yüz binlerce insanı hedef alan en şedid zulümlerin hakkını veren Erdoğan ve aveneleri güç sarhoşluğunun zirvesindelerken bile muazzam bir çaresizliği yaşıyor. Kendi haksızlıklarını esasen en iyi kendileri biliyor. Bu yüzden pörsümüş vicdanlarına rağmen bir türlü huzur yüzü göremiyorlar. Hele hele insanlık dışı her türlü baskı ve zulümlerine rağmen, dört elle sarıldıkları sabırlarını silah gibi kuşanıp zalime asla boyun eğmeyen yüz binlerin dirayeti karşısında çıldırıyorlar. Çaresiz kalıyorlar.
Kaderlerine despotların çöreklendiği birçok ülkede kriminalize edilen pek çok sosyal hareket, zulümler karşısında çaresiz bırakılıp şiddete yönlendirilip marjinalize edilerek hızla yok edilebildiği halde, Erdoğan’ın Hizmet Hareketi’ne karşı da devreye soktuğu bu yöntem, bir türlü arzuladıkları sonucu vermedi. Tüm haksızlıklara, hukuksuzluklara, taciz, işkence ve zulümlere rağmen milyonlarca takipçisi olan Hizmet Hareketi’nden bugüne kadar şiddet eğilimi gösteren tek bir kişi olmadı. Sadece bu durum bile, Hizmet Hareketi’ni karalama amaçlı tedavüle sokulan “terör” yaftasının alçakça bir iftiradan ibaret olduğunu tüm dünyaya ispatlamaya yetiyor.
DÖNEN DÖNSÜN BEN DÖNMEZEM YOLUMDAN
Yüz binlerce insan tarihin gördüğü en büyük zulüm, haksızlık ve hukuksuzluklardan birine maruz kalmış olmalarına rağmen, kendi haklarını korumak için dahi olsa, herhangi bir hukuksuzluğa ve şiddete meyletmedikleri gibi doğru bildikleri yoldan da dönmüyorlar. Adeta hal diliyle her biri bir dil kesilip Pir Sultan Abdal’ın dediği gibi diyorlar: “Kadılar müftüler fetva yazarsa / İşte kemend, işte boynum asarsa / İşte hançer, işte kellem keserse / Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan…”
Erdoğan’ın tahakkümü altında hukuksuz adi bir suç şebekesine dönen ceberut devletin zulümleri karşısında özünü yitirmeyerek kendisi kalmayı başaran, bütün bu olumsuzluklara rağmen vakarını ve şahsiyetini koruyan Hizmet Hareketi gönüllüleri pasif direniş kültürü için de yeni bir model oluşturuyorlar. Maruz kaldıkları onca zulme, işkenceye, tacize, haksızlığa, hukuksuzluğa rağmen ne şiddete meylediyorlar ne kırıyor, döküyorlar ne de zalime boyun eğiyorlar. Öyle ki, bu eşsiz sabır ve dirençleriyle, şayet görseydi, pasif direniş ve sivil itaatsizlik fikrinin babası Henry David Thoreau’ya bile ilham verebilirlerdi.
Thoreau’nun ‘Sivil İtaatsizlik’ makalesi ile dolaşıma giren bu kavrama, özellikle pratiğe aktarma yöntemleri açısından, Mahatma Gandhi, Rosa Parks, Martin Luther King, Paul Lafargue’nin de büyük katkıları olmuştur. Tüm bu önemli figürlerin fikir ve eylemlerinden etkilenen pasif direniş, aleni, şiddetsiz, vicdani, fakat aynı zamanda siyasi olan eylemler olarak tanımlanır. Sivil itaatsizlik ise “hukuk devleti fikrinin içerdiği üstün değerler uğruna kamuya açık ve (cari) yasaya aykırı olarak gerçekleştirilen, üçüncü kişilerin hakkını çiğnemeyen barışçıl bir protesto eylemidir.”
SABRIN OLABİLDİĞİNCE GÜÇLÜ VE ALABİLDİĞİNCE AKTİF HALİ
Her ne kadar kendisi öyle adlandırmasa da Fethullah Gülen Hocaefendi’nin anlayışına göre ise pasif direniş, sabrın olabildiğince güçlü ve alabildiğine aktif halidir. Gülen, “Bela ve musibetlere maruz kalındığı zaman da yine dişi sıkıp sabretmek ve şikâyette bulunmamak esastır. Şu kadar var ki, biz sabra bir mülahaza ve bir sıfat ilave ediyor, ‘aktif sabır’ diyoruz. Bela ve musibete maruz kalındığı zaman da durağanlığa girmemeyi önemli görüyoruz. Çünkü durağanlığa girmek, fiziğin temel kanununa göre dökülmek ve sağa-sola saçılmak demektir… Saldırılar, tecavüzler, iftiralar, tezvirler, tehcirler, tehditler karşısında dişinizi sıkıp sabretmelisiniz, fakat bu sabrınız aktif şekilde olmalı. Mutlaka alternatif yollar/yöntemler oluşturmalı ve inandığınız yolda yürümeye devam etmelisiniz. Şayet zorluklar karşısında tamamen durursanız telafi edemeyeceğiniz zayiatla karşı karşıya kalırsınız.”
Gelmiş geçmiş tüm gerçek ve samimi barış insanları gibi Fethullah Gülen Hocaefendi de, amaçlara ve maslahatlara erişme yolunda şiddet ve savaşı dışlayanlar arasında yerini almaktadır. Aslında aklın yolu da buradan geçmektedir. Sadece barış insanlarının değil, binlerce yıllık insanlık tarihinin savaş üzerine en fazla kafa yormuş meşhur stratejistlerinin söylediklerinin de bundan bir farkı yoktur. Mesela, Prusyalı Carl von Clausewitz “Savaş Üzerine” isimli strateji kitabında “savaş, siyasetin ve diplomasinin bir devamıdır” diyerek savaşın ancak barışçıl yolların, siyaset ve diplomasinin acziyetinin bir ifadesi ve sonucu olduğunu dile getirmektedir.
2500 yıl önce yaşamış Çinli komutan Sun Tzu da “Savaş Sanatı” isimli efsanevi kitabında “Gerçek zafer, savaşmadan kazanılan zaferdir. Gerçek önder savaşmadan kazanan önderdir,” der.
KELEBEK HAYATLARINA RAZI OLUP ZALİME BOYUN EĞMEMEK
Hırsızlık ve yolsuzlukta suç üstü yakalanıp, suçlarını örtmek için kendi halkından insanlara karşı doğrudan savaş dâhil her şeyi göze alanları istisna tutacak olursak, Adolf Hitler gibi gücü kutsayan bazı sosyal Darvinistler dışında, aklı başında olup da savaşı yücelten kimseye rastlayamazsınız. Çünkü, Benjamin Franklin’in dediği gibi “iyi bir savaş, kötü bir barış hiç olmamıştır.”








