MAHMUT AKPINAR-TR724.COM
“Yaşlanıyoruz!” yazısından sonra yaşı ileri, ama geleceğe dönük hayalleri, umutları ve enerjisi olan arkadaşlarımız biraz alınmış olabilir. Elbette gençlik ruhu sadece yaşla ilgili değil.
Genç yaşında yaşlananlar olabileceği gibi ileri yaşlarında 18’lik delikanlıların enerjisini, umudunu, heyecanını taşıyanlar da oluyor. İlginçtir Hizmet’te hemen her beldede bedeni yaşlı olsa da ruhu genç ve dinamik böyle ihtiyar delikanlılar olageldi. Ortada kalan her işe koşan, varlığını öğrencilere adayan, müesseslerin ve beldenin yükünü omuzlayan, yaşlı ama enerjik, mütevazi ama hikmet dolu, sade duruşunun arkasında müthiş kalbi, ruhi derinliği, heyecanı olan bu abilerden Allah hemen bütün beldelere bahşetmiştir. Şu sıralar ölüm yıldönümünü andığımız, 70’lerinde bile hayatı canlı-dinamik yaşayan merhum Hacı Ata bu abilerimizin piridir. Bunlar genç değildir ama gençlik ruhunu tekmil temsil ederler. Gençlerle aralarına mesafe koymazlar, aksine gençlerle beraber olmaktan büyük haz duyar, onlarla arkadaş gibi yaşarlar.
“Yaşlanıyoruz” yazısından amaç ruhu genç, zihni diri, idealleri canlı bu abilerimizin herşeyden el etek çekmesi, hayatın dışına çıkması değildi. Maksadımız tecrübeyle-birikimle gençlerin dinamizminin birlikte yürümesine, iç içe olmasına dikkati çekmekti. Jenerasyonlar arasında olması muhtemel kopukluğa vurgu yapmaktı. Gençlik ruhunu sürdürmekle, gençlerden kopmak farklı mevzular. Yaşlandığı halde kendini genç hissetmek önemlidir. Ama kuşak çatışması, kuşaklar arası kopukluk, yeni nesilleri anlayamama, onlara yeterince güvenmeme ve insiyatif vermeme gibi problemler ayrıdır. Orta ve ileri yaştakiler gençlik ruhunu korusa dahi genç jenerasyonlarla kopukluk varsa. Hareket misyonunu ileriye taşıyacak, gelecekte omuzlayacak kadro sıkıntısı çeker.
KUŞAK ÇATIŞMASINI SADECE HİZMET YAŞAMIYOR
Kuşak çatışması ve gençlere yol açma problemi insanlık tarihi boyunca hep yaşanmış. babalar oğullarıyla, yaşlılar gençlerle kuşak çatışmaları yaşamış, birbirlerini anlamakta zorlanmışlar. Ailelerimize baktığımızda da bunu görürüz. Anne-kız baba-oğul arasında yaştan ve anlayıştan, olaylara bakıştaki farklıktan dolayı çatışmalar, gerilimler yaşarız. Farklı yaş grubundaki insanlar birbirinin davranışlarını kabullenmekte zorlanırlar. Büyükler küçükleri “uçarı”, “sorumsuz”, “toy”, “dik başlı”, “saygısız” gibi kavramlarla eleştirirken; küçükler büyükleri “geri kafalı” olmakla, “zamanı okuyamakla”, “gençleri anlamamakla” itham eder.
Teknoloji ve iletişimdeki gelişmeler, hızlı akan zaman kuşak çatışmalarını çok daha sert ve keskin hale getirmiştir. On yıllık yaş dilimi olan insanlar arasında ciddi anlayış farkları oluşabilmekte, uyum sorunları yaşanmakta ve aynı dili konuşmaları zorlaşmaktadır. Yakın zamanda terminolojiye X,Y,Z nesilleri diye kavramlar katılmıştır. 1979 ve öncesi doğumlu olanlara X nesli, 1980-2000 arası doğanlara Y nesli, 2000’lerden sonra doğanlara ise Z nesli denmektedir. X nesli genellike kurallara uyan, otoriteye saygılı, aidiyet duygusu güçlü, sabırlı ve işe odaklı, yaşamak için çalışan kişilerdir. Y nesli kendi görüşlerinden taviz vermeyen, bağımsız olmayı seven, özgürlüğüne düşkün, örgüt ve iş bağımlılığı az, yönetmeyi, kendi işini kurmayı ve para harcamayı seven, farklı düşüneni acımasızca eleştiren, bireyci nesil olarak anılıyor. 2000’lerden sonra doğan Z nesli ise hepten başkadır. Bunlar interneti ve mobil uygulamaları yoğun kullanırlar, internet üzerinden sosyalleşirler, aynı anda birden fazla işi yaparlar. Diğer nesiller Z neslini “ukala”, “başkasını dikkate almayan”, “saygısız” olarak tanımlayabilmektedir.
Bu kavramların kesinliği, doğruluğu tartışılabilir ancak bir hakikat tarafının olduğu da aşikar. Şu anda Hizmet içindeki gençliği ağırlıklı olarak Y nesli denilen, 1980-2000 arası doğumlular temsil ediyor. Bunlar kurallar konulmasından hoşlanmayan, saate ve kurallara göre çalışmayı sevmeyen, ama kendi başına harika işler çıkaran, direnişi seven bir nesil. Dolayısıyla hayatta önemli noktalarda ve etkin olan X nesli ile aralarında ciddi bir anlayış ve mentalite farkı var. Davranış kalıpları, saygı anlayışı bir önceki nesille çok da örtüşmüyor. Çalışma anlayışları da çok faklı. Bu nesilleri eğer anlamaya çalışmaz, kendi kalıplarımıza, kriterlerimize göre değerlendirirsek yanılırız ve onların enerjilerinden yararlanamayız. Zira bu nesil kabul etmediği bir durumla karşılaştığında karşısında kimin olduğunu çok da dikkate almıyor, doğru bildiğine devam ediyor.
YÖNTEMLERDEKİ FARKLILIĞI ANLAMAK
Kuşak çatışması nesillerin amaçlarından, beklentilerinden ve uygulamada kullandıkları yöntemlerdeki farklılıklardan kaynaklanır. Yaşlılar zorluklarda, değişim süreçlerinde geleneklere, kurallara, değerlere tutunurken, gençler yeniliklere açık olmayı, çatışmanın, yüzleşmenin gerektiğini savunur. Kuşaklararası kopuşu engelleme gençleri dinlemekle, anlamaya çalışmakla, onların tavırlarına hoşgörü göstermekle ve aynı ortamda-zeminde beraber çalışmakla mümkün olabilir. Gençler yetişkinlerin arasına katılmak ister ama kendileri olarak ve değer verilerek katılmak ister. Kendi görüşlerinin sorulmasından, insiyatif ve sorumluluk verilmesinden hoşlanırlar. Kararlara ortak etmek, yetki/sorumluluk vermek, aynı masa etrafında beraber çalışmak gençleri anlamayı kolaylaştıracağı gibi onların enerjisini denkleme katmaya yardımcı olacaktır. Onları sorumlu davranmaya hazırlayacaktır. Çağın getirdiği farklı anlayış ve yaklaşımlar nedeniyle gençleri “yetersiz” “idealsiz” vb. olarak itham etmek, kılık kıyafetine, konuşma tarzına vb. takılmak onları uzaklaştıracak, kenara itecektir. Elbette tüm karar mercilerini ve yetkileri bir hamlede gençlere devretmeyi kastetmiyoruz. Büyük yapıları hızlıca ve tamamıyla gençleştirmek kolay olmayabilir ancak belirli oranda gencin karar mercilerinde bulunması hayatın içinde daha aktif olmalarını sağlayacaktır.









