[Tarık Toros-tr724.com]
Siyasetçilerin yalan konuşmasını geçtik, kasıtlı dolaşıma sokulan bilgiler de yanlış. Oxford Sözlüğü, 2016’nın sözcüğünü açıladı: Post-truth.
Şöyle ki: Siyasetle gerçeklik arasındaki ip koptu. Gerçek-ertesi bir dönem yaşıyoruz! Misal, ABD’de “Papa’nın Trump’a destek verdiği” yalanı sosyal ağlarda (Facebook desteğiyle) milyonlarca paylaşıldı. Post-truth bu. Esasen yeni de değil. George W.Bush’un “Saddam’ın olmayan kimyasal silahlarını” bahane edip Irak’a girmesiyle başladı. İngiltere’deki Brexit de (AB’den çıkma oylaması) iyi bir örnek. AB fonları, vizeler, mülteciler hakkında halka yalan söylendi. Doğrular duyulmadı. Halk, sorgulamadı.
Bizde de öyle. Gerçeğin terazisi şaştı. Türk milleti, kendine sunulanı kabul ediyor. Çünkü ona inanmak istiyor. Aksini işitmek, bilmek de istemiyor. Medya denetimi yok, teyit mekanizması çalışmıyor. Siyaset aktörleri ile gerçek arasında bağ kalmadı.
Adalet Bakanı, darbenin delilini soranlara, “Sokağa çıkın sorun, darbeyi kim yaptı diye, herkes size söyleyecektir” diye cevap verdi. Sokak ikna edilmişti, ötesi nafile. Aynı biçimde, Genelkurmay Başkanı da “Darbe girişiminin ardında FETÖ’nün olduğunun delili nedir?” diye sorulunca, “İfadelerim delil” dedi. İfadesi de şu: “Onlara siz kimsiniz diye bağırdım. Bunun üzerine Hakan Evrim, ‘Dilerseniz sizi kanaat önderimiz Fethullah Gülen’le görüştürürüz’ gibi bir şey söyledi. Tersledim.”
Akıncı Üssü Komutanı Hakan Evrim’in ifadesini ise kimse okumadı: “Genelkurmay Başkanı, toplumun tüm kesimlerinden oluşacak bir konsensusla rahatsız olunan konuların çözülebileceğini söyledi. Ben de ev sahibi olmam nedeniyle, ‘Bu söylediğiniz iktidar partisi, muhalefet, STK veya kanaat önderlerinden görüşmek istediğiniz varsa, telefonla bağlatabiliriz’ dedim. Bir karışıklık var.”
Binlerce asker tutuklu, sadece işlerine gelen üç-beşinin ifadesini sızdırıyorlar. Toplumu neye inandırmak istiyorlarsa, gerçekliğine bakmadan köpürtüyorlar. Elbette hakikat zamanla anlaşılıyor. Kitabı yazılıp belgeseli-filmi çekiliyor. Lakin atı alan Üsküdar’ı geçmiş oluyor. ‘Post’u bırakıp ‘truth’a geçelim, Mazlum öyküleri:
BABA NE OLUR CAMI AÇ!
“Babamı, eniştemi, iki amcamı aldılar. Sonra onları görevden attılar. Halamı imza karşılığı bıraktılar, sadece o. Bütün sorumluluk gencecik yaşımda üstüme kaldı. O kadar zor ki, bu yaşta gelir yok. Dört aileyiz. Buna da şükür, isyan etmek değil sadece derdimizi yazıyoruz, not alın diye. Cezaevlerine görüşlere gidiyoruz, çok zorluk çıkarıyorlar. Her ay açık görüş normalde, fakat bize vermiyorlar. O kadar ağır ki, arada cam var ve dokunamıyorsun. Küçücük çocuklar ‘Baba n’olur camı aç’ diye ağlıyor. Vicdan sızlıyor, zoruma gidiyor. İçerde koğuşlar 15 kişilik ama 30 40 kişi kalıyor. Havasız, şartlar zor, diyorlar. Son üç haftadır, her görüşe gittiğimizde sürekli itfaiye ve jandarma tatbikata geliyor, hayra alamet değil bu. Beş itfaiye aracı ne için gelir, durduk yere. Biz asla vatana ihanet etmedik, has Anadolu evlatlarıyız. Sonuna kadar dua edin ülkemize, bize lütfen.”








