HASAN CÜCÜK/TR724.COM
İfritten bir dönemde yaşıyoruz. Bu kadarı olmaz dediğimiz her şeyin olduğu, dost bildiklerimizin karşı safa geçip yaylım ateşine geçtiği… Yıllarca aynı müessesede omuz omuza çalışıp, kader birliği yapmışların sam yeli esince yapraklar gibi savrulduğu… Düşmandan çok dostun attığı gülün acıttığı günler. Bu yazıyı yazmak benim için çok zor oldu. Okuyan için de zor olacaktır. Dağınıklık ve anlam kopukluklarından dolayı peşinen af diliyorum.
15 Temmuz’un kanlı bir kumpas olduğu veya en azından bu girişimin en üsttekiler tarafından bilinip, ‘Allah’ın lütfuna’ çevrildiği gün yüzüne çıkmaya devam ediyor. 15 Temmuz’a giden yolun taşları Ekim 2015’te Kozaİpek Grubu, Mart 2016’da ise Feza Grubu’na (Zaman, Cihan Haber
Ajansı – Aksiyon) ek konularak döşendi. Medyayı susturunca emellerine çok daha hızlı ulaşacaklarını biliyordu. Yokluklar içinde ortaya çıkan Yarına Bakış, Yeni Hayat, Can Erzincan TV, Özgür Düşünce gibi gazetelerin ise 15 Temmuz sonrası kapısına kilit vuruldu. Medya artık tek sesti. Yüzde 90’ı AKP kontrolünde olan, kalan yüzde 10 ise muhalefet ediyor gözüküp, AKP’nin değirmenine su taşıdı. Ortak düşman, Hizmet Hareketi idi. En sert Erdoğan muhalifi bile, yapılan onca zulmü görmüyor. Tel tel dökülen 15 Temmuz’u sorgulama yerine Erdoğan’ın daha darbenin ilk saatinde ortaya attığı bir safsataya sarılıyordu. Yıllarca yarı gizli, yarı açıktan yürüttükleri düşmanlıklarını aleni yapma fırsatı ellerine geçince, sonuna kadar mazluma vurmaya başlıyorlardı.
Gerçeklerin ortaya çıkmasını sağlayacak tüm kanalları kapatan AKP’nin doğruları duymaya tahammülü yoktu. Gazete ve televizyonları kapatmayla yetinmeyip, sosyal medya araçları Twitter ve Facebook’la mağduriyetleri duyuranların hesaplarına ‘siyasetin köpeği olmuş’ yargıçlar aracılığıyla engel koydurdu. Sosyal medyada yazanları bir dedektif gibi takip edip, hapse atmak sıradan hale gelmişti. Bu korku ortamında birçok insan ya hesabını kapatıyor ya da paylaşım yapmayı durduruyordu.
15 Temmuz gibi kanlı bir kumpası kuranların 16 Temmuz sabahı ‘Bunların işini bitirdik, artık bırakalım’ demediğini her geçen gün görüyoruz. Zulüm hız kesmediği gibi artarak ve azarak devam ediyor. Karşımızda hiçbir kutsalı olmayan bir güruh var. Devletin tüm aygıtlarını Hizmet’i bitirmek için kullanıyor. Sadece Türkiye sınırları içinde değil, mücadelesini dünya çapında yürütüyor. Gözaltı kararları verdirip, yakaladıklarını kanunda olmayan suçlarla demir parmaklıklar arkasına gönderiyor. Açın tutuklanma gerekçelerine bakın; burs, himmet, kermes, gazete aboneliği, KYM bağış… Hiçbirinin kanunda suç olarak karşılığı yok. Yakalayamadığı veya yurt dışına zorunlu sürgüne (hicret) gidenleri ise itibarsızlaştırma operasyonlarına aralıksız devam ediyorlar.
Zulüm arttıkça, süreç uzadıkça Hizmet içindeki bazı insanlar bir sorumlu arama arayışına giriyor. Tabiki bunda karşı cephenin piyasaya sürdüğü itibarsızlaştırma operasyonu etkili oluyor. Hedefe konan ilk isimler, gazete ve televizyonların üst düzey yöneticileri oluyor. Gazetelerin attığı binlerce manşetten, televizyonda yapılan binlerce programdan cımbızla birkaçı çekilip, çıkarılıyor. Dönemin şartları dikkate alınmadan bugün oturup, o günlere dair ahkam kesmek oldukça kolay oluyor. Hemen suçlu bulunuyor!
Tamam günah keçisi olalım, tüm sorumluluğu üzerimize alalım. Vicdanı olan herkes şu soruyu sorsun; Hangi suç işlendi de gazeteye el konuldu? Veya televizyon susturuldu? Yapılan iş gazetecilik ve yayıncılık, herkesi memnun etmen mümkün değil. Zaten herkes memnun ise yaptığın iş gazetecilik değil. Birilerine suçu atarak, zalimin zulmüne meşruiyet kazandırdıklarının farkında değiller mi? Gazeteciler suçlu diyelim, ya içerdeki 17 bin kadın, 743 bebek? Onların suçu nedir?








