Bundan 16 yıl önce (Mayıs 2001) kaleme alınan ama adeta bugün yapılan zalimce baskıları ve zulümleri anlatırcasına, yaşanan/ yaşanacak gelişmelerle ilgili tespitlerin
ve teşhislerin yer aldığı ümit verici, ufuk açıcı; günümüze ışık tutan ve anlam
kazandıran coşkun bir başyazı…
“Gevşeklik göstermeyin, tasalanmayın;
Eğer iman ediyorsanız üstünsünüz.”
Hâlihazırdaki tablo oldukça ürpertici; ancak iman, ümit ve Allah’a teveccüh
sayesinde aşılmayacak gibi de değil. Eğer insan, güneşe doğru yürür veya
uçarsa, gölgesini arkasına almış olur; sırtını güneşe dönerse bu defa da
gölgesinin arkasında kalmış olur. Bu itibarla gözlerimiz hep sonsuz ışık
kaynağında olmalıdır. Evet, her şey,
Âkifçe ifadesiyle: Allah’a dayanıp, sa’ye sarılıp, hikmete râm olmaktan
geçmektedir. Ülkede iç içe kriz yaşandığı bir gerçek; ancak, sebepleri bilinip,
iman, ümit ve azimle karşı çıkıldığında, bu kabîl krizler hemen her zaman
aşılmış; aksine, problemler vehim ve hayallerle köpürtülüp ya da onlar üzerinde
politika yapıldığında şişmiş, büyümüş, olduğunun üstünde bir görünüme ulaşmış
ve psikolojik tahribatıyla içinden çıkılmaz hâle gelmiştir.
ZULÜM EDERKEN,
MAZLUMU HAKSIZ GÖSTEREN ŞARLATAN ZALİMLER…
Günümüzde, tarihî tekerrürler devr-i dâimlerinden biriyle daha karşı karşıya
bulunuyoruz; her tarafta üst üste
felâketler, her yerde toplumu sarsan musibetler; depremler, seller, yangınlar,
trafik faciaları ve bilmem daha ne belâlar.! sonra değişik türden zulümler,
istibdatlar, komplolar, cinayetler, vicdanlara baskılar.. ve onca mazlumiyetlere,
mağduriyetlere rağmen “belâyı dertten” ah etmeyen iradesizler, sessizler.. buna
karşılık insanlara zulüm ve gadirde bulunan, zulmederken de ağlayıp-sızlayıp
mazlumu haksız göstermeye çalışan şarlatan zalimler.. değişik sâiklerden ötürü
her zaman öfkeyle oturup-kalkan muvazenesiz yığınlar; onları her an biraz daha
şiddete, hiddete iten farklı çevreler: mütegallipler, vurdumduymazlar, idare
bilmezler ve tahrikçiler.. aldatmayı akıllılık, hırsızlığı mârifet sayan
hortumcular; hortumculardan pay alan fırsatçılar.. teşriî masûniyete sığınan
haramhor ahlâkzedeler.. tekvînî masûniyet (!) gücünü “Hak kuvvettedir.” deyip
sonuna kadar kullanan Yezid ve Şimirzâdeler.. rüşvetçiler, irtikâpçılar,
ihtilâsçılar, silah kaçakçıları, uyuşturucu şebekeleri ve uyuşturucular.. ve
daha adı konmamış ne mel’un organizasyonlar..!
HER BUCAKTA
ÜRPERTEN HAZAN: NE AR, NE HAYA NE HAKKA SAYGI…
Evet,
bugün hemen her bucakta ürperten bir hazan.. ve her yerde insanî değerler
ayaklar al-tında; ne insana saygı var ne de evrensel değerlere. Üç-beş tane
saygılı gibi davranan bulunsa da, onlar da gösterdikleri saygıya ücret peşinde.
Kitleler, her kesimiyle hemen her yerde yığın telâkki edilmekte; yığınların
hâli ise en acı şekliyle gelip yüreklere oturmakta. İş-aş-ekmek vaadi, seçim
zamanlarında sıkça duyulan sözlerden. Bugüne kadar onunla da yüz yüze görüşüp
tanışma imkânı olmadığından şimdilerde o türlü vaatlere de kimse itibar
etmiyor. Her yerde ilim, Allah’a emanet!. mârifet, Kafdağı’nın arkasında..
sanat, ideolojilere kavaslık yapıyor… pek
çoğu itibarıyla ilim yuvaları taklide teslim.. hakikat aşkı, ilim tutkusu,
araştırma şevki, iltifat görmeyen gayretler.. iltifat görmeyen bir kısım
gayretler de ihtimal birer hobiden ibaret.. bugünümüzü-yarınımızı emanet edeceğimiz
hayatî müesseselerde hayattan eser yok.. propagandalara bakınca, dünyalara
yetecek kadar bir güce sahip gibiyiz; oysaki realiteler bir kasabaya bile
yetmediğimizi haykırıyor. Ahlâkî değerler, sorumluluk duygusu, hak düşüncesi,
adalet mülâhazası açısından dünya standartlarının çok çok altında olduğumuz
apaçık: Çoğumuz itibarıyla ne ar, ne hayâ, ne hakka saygı ne de düşünceye
hürmetimiz var.. Allah korkusu, fazilet hissi çoktan unutulmuş.. kuldan
utanma ise şimdilerde o can sıkan duygudan da (!) kurtulma peşindeyiz.. bir
yığın kalbsizler, ruhsuzlar hâline geldiğimiz, yüzlerimizden okunuyor;
çoğumuzda ne merhamet ve şefkat hissi ne de hürmet duygusu kaldı.
DİNİ- DİYANETİ
PARTAL BİR MÜESSESE KABUL EDENLER AZ DEĞİL…
Dini, diyaneti, eski püskü, partal bir müessese kabul edenlerin sayısı
hiç de az değil.. her yerde dinî duygular harap, dindarlık makhur; her tarafta
lâubâlîlik ve ahlâkî çöküntü; her yanda
iç içe hıyanet ve her bucakta âh u efgân.. insanî duygular açısından erozyona
uğramış ruhlarda hissizlik, hareketsizlik.. veya “Âlemi ben mi kurtaracağım?”
mazeretleri.. müteessir gönüller, heyecanlarının esiri ve muvazenesiz.. “Gün
bugündür, dem bu demdir.” diyenlerin sayısı belli değil.. hayatını köşe dönmeye
veya köşe kapmaya bağlamışların adedini Allah bilir. Bütün bunlara karşılık
azıcık duyan ve düşünen kafalar ise, kaba kuvvetin balyozları altında inim
inim.. millete hizmet edenlerin kaderi ezilmek.. ve samimiyetle çarpan
sinelere karşı her köşe başında ayrı bir şeytanî tuzak.. şimdilik sessiz
duranlara bir şey diyen yok.. yarın, öbür gün ne olacak, onu da bekleyip
göreceğiz… Hemen her fırsatta iman, İslâm ve insanî değerlerin karşısına
çıkan marjinal fakat çığırtkan bir kesim var ki dine, imana düşman oldukları
kadar hür düşünceye, gerçek demokrasiye, insan haklarına karşı da fevkalâde
saygısızlar.
BUGÜN DOĞRU DEDİKLERİNE,
YARIN RAHATLIKLA YALAN DİYEBİLİR
Bunlar,
kendilerine ters gelen her düşünce, her görüşe karşı hemen savaş ilân etmekte;
farklı görüş taşıyan hemen herkesi karalamakta; haysiyetleriyle, şerefleriyle
oynamakta, hatta baş edemedikleri düşünceleri kontrgerillâlarla ortadan
kaldırarak muhalif her sesi kesmekteler. Hele bunların
içinde öyle tipler var ki ne fikir namusu tanırlar ne de ruh iffeti. Bugün
doğru dediklerine yarın rahatlıkla yalan diyebilir; bugün alkışlayıp göklere
çıkar-dıklarını yarın yerin dibine batırabilirler.
HELE BAZILARINDA
KÜFÜR YOBAZLIĞI VAR Kİ…KÖRDÜR GÖRMEZLER, SAĞIRDIR İŞİTMEZLER
İkiyüzlü bu fıtrat garibelerinin hiç değişmeyen bir yanları varsa o da,
her zaman yüzüp gezmeleri ve her zaman yılan gibi zehirlemekten lezzet
almalarıdır. Hele bazılarında bir küfür
yobazlığı var ki hiç sorma!. ne Allah bilir ne de Peygamber tanırlar.. bunlar,
basiretleri açısından kördürler görmezler, kulakları sağırdır işitmezler.. ne
ruhla münase-betleri vardır, ne de beyinle ciddî bir alâkaları, ne Allah’a
karşı saygı taşırlar, ne de Peygamber hürmeti bilirler.. çoğu öyle mük’ap
cahildir ki; bilmezler, bilmediklerini de bilmezler, ama kendile-rini bilir
sanırlar. Hâsılı, bugün, olmamasını arzu ettiğimiz ne kadar menfilik varsa
her yerde diz boyu, hatta ondan da öte; yıllardan beri milletçe beklediğimiz
şeylere gelince, onlardan da hiç mi hiç haber yok. Manzara bu olunca, ümitten,
azimden söz etmek de oldukça zor; ama biz milletçe bu zoru aşma
mecburiyetindeyiz.
BUGÜN BAŞIMIZA
GELENLER, GELECEKTE KATLANARAK ÇIKABİLİR: DOST DÜŞMAN HERKES BİZİ YALINIZ
BIRAKABİLİR…
Bugün başımıza gelenler, gelecekte de katlanarak karşımıza çıkabilir..
ülke bir baştan bir başa mezaristan hâlini alabilir.. milletin azmi, ümidi,
tıpkı bir kefen gibi onun başına geçirilebilir.. ırmaklar Revân Nehri’ne, çöller Kerbelâ’ya, düşmanlar Şimir’e, aylar
Muharrem’e dönüşebilir.. kundaklamayı kundaklamalar takip edebilir.. dev
yangınlar olabilir, yangınlar evlerimizin-barklarımızın yanında,
beklentilerimizi, plânlarımızı da kül edebilir.. dost-düşman herkes bizi yalnız
bırakabilir; yalnız bırakmaktan da öte, hiç ummadığımız kimselerce arkadan
hançerlenebiliriz.








