[FAİK CAN-TR724.COM]
İman uhuvveti emreder. Hucûrat Sûresi 10. ayet-i celîle, “Mü’minler arasıdaki bağı ifade edecek en güzel ve doğru kelimenin kardeşlik” olduğunu ifade buyurur.
Bu yüzden imanla uhuvvet arasında telazum vardır. Hele bu iman, bir de mefkûre ve gaye-i hayal birliği ile perçinlenmişse kardeşlik bağına kuvvetli bir düğüm daha atılmış demektir. Böyle bir uhuvvette her ferdin uhrevi amellerinden hâsıl olan semereye diğer kardeşler de ortak olur.
Buhari ve Müslim’in rivayet ettikleri sahih bir hadis-i şerifte Allah Resûlü (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurur: “Mü’minler birbirlerini sevme, birbirlerine merhamet etme ve koruma hususunda bir vücuda benzerler. Vücudun bir uzvu hasta olduğu zaman, diğer azalar da bu sebeple uykusuzluğa ve ateşli hastalığa tutulurlar.” Aynı vücudun azaları olmanın tabii neticesidir bu. Gerçek kardeşlik, yekdiğerinin acısına uykuları kaçarcasına ortak olmak demektir.
‘IZDIRAP EN TESİRLİ DUADIR’
Üç yıldan fazla bir süredir hizmet insanları kesintisiz ve artarak devam eden bir zulme maruz kalıyor. Türlü şenâet ve denâetlerin sergilendiği bu süreçte kadınıyla erkeğiyle yüz binlerce masum, hapislere atıldı, malları, mülkleri gasp edildi, işinden, ekmeğinden oldu. Öğrenciler okullarını kaybetti. Pek çok kişi yurt dışına çıkmak zorunda kaldı. Kendini bu daireye ait hisseden hemen herkese ateş bir şekilde dokundu.
En ağır bedeli ise hapiste olanlar, işkence görenler, işkencede vefat edenler ve onların aileleri ödedi, ödüyor. Hapistekilere göre daha ehven şartlarda olanlara düşen, içeridekilerin ızdırabını yüreklerinde derinlemesine hissetmek ve onlara kesintisiz dua etmek. Bu nurani halkadaki her bir ferd, annesi babası aynı gün ölmüş gibi bir acıyı vicdanında yaşamalı. Vücudun büyük kısmına gelen bu musibetin sancısını iliklerine kadar hissetmeli. Vefasızlıktan, kardeşlerini unutmaktan ve kalbinin kurumasından korkmalı. “Izdırap en tesirli duadır. Izdırapsızlık ise, insana musallat olmuş büyük bir beladır.” hakikatini yüreğine kazımalı.
ÜLFETE KARŞI ÇARE ARAMALI
Sürecin uzamasıyla birlikte ilk günlerde hemen herkeste zirve yapan metafizik gerilim ve dua hassasiyeti sanki yerini yavaş yavaş ülfete, ızdırapsızlığa, duada gevşekliğe ve normalleşmeye bırakıyor. Hâlbuki Nebiler Sultanı, “Müslümanların dertleriyle hemdert olmayan, onlardan değildir” mealindeki üprertici ikazıyla, zor zamanlarda takınmamız gereken tavrı salıklıyor. Bizlere âdeta, “eğer gerçekten bu dairenin bir ferdi isen, kardeşlerinin derdini kendi derdin bilecek, ızdırapla iki büklüm olacaksın!” diyor. “Cenaze evinde def çalan görgüsüzler gibi davranmayacaksın! Yoksa ne sen bu vücudun bir azası olursun, ne de Müslümanların bir ferdi olarak kabul edilirsin!” buyuruyor.
Yaşanan felaket öyle büyük ki, mal veya can kayıplarından öte, İslam’ın nurlu geleceğine kara bir zift atılıyor. İyi eğitimli, ahlaklı, imanlı yüzbinlerce beyin, adeta soykırıma tabi tutulup yok edilmek isteniyor. İnsanlığın sulhü ve selameti için yıllardır gözyaşlarıyla sulanarak yetiştirilmiş fidanlar bir grup çapulcu serseri tarafından biçiliyor. Bütün bunlar karşısında sancılanmamak, ızdırar lisanıyla dua dua yalvarmamak en hafif tabiriyle gaflettir!









