EMİNE EROĞLU/YORUM |TR724.COM
Annesi Hazreti Fatıma, Efendiler Efendisi’nin (aleyhisselâtü vesselâm) ardı sıra ruhunun ufkuna yürüdüğünde henüz 5-6 yaşlarında büyük yürekli küçük bir kız çocuğuydu Zeynep. Abileri Hasan ve Hüseyin ve kız kardeşi Ümmü Gülsüm’le birlikte babasının terbiyesinde büyüdü. Basiret ve feraseti ile dikkati çekti. “Âkiletü Benî Hişam”, yani “Hişamoğulları kabilesinin akıllı kadını” lakabını aldı. Daha genç kızlık döneminden itibaren özellikle kadınlar, sorularına cevap bulabilmek için ona başvurdular. Babasının teşviki ile şehit amcası Cafer-i Tayyar’ın oğlu Abdullah’la evlendi. Dört oğlu bir kız evladı oldu.
İlk büyük acıyı babasının şehadetiyle yaşadı. Fakat o, annesi gibi gidemedi kendi babasının peşi sıra. Hazreti Fatıma’ya Efendimiz (as) “babasının annesi” diyordu ya, kader Hazreti Zeynep’e “ağabeylerinin annesi” olma rolünü biçmişti. Hazreti Hasan ve Hüseyin’i bırakıp hiçbir yere gidemezdi.Uhud’da yetmiş parçaya bölünen Şehitlerin Efendisi Hazreti Hamza babasının amcası idi. Biliyordu ki “zibh-i azîm” (büyük kurbanlık) olmak, ataları Hazreti İsmail’den beri ailelerinin kaderiydi.Fakat henüz “Bir insan kaç kere ölebilir?” sorusunun cevabını bilmiyordu.Babasının sırtına saplanan zehirli hançerin acısını duyarak yaşadı kendi sırtında. Ardından Hazreti Hasan’a içirilen zehirle bir daha öldü.
YOL’DA OLMAK
Hazreti Hüseyin’in eşi, çocukları, yeğenleri, kardeşleriyle ve dostlarından bir avuç insanla Mekke’den yola çıktılar.Elli yaşlarındaydı Hazreti Zeynep. Hazreti Hüseyin’e Yezid’e biat etmesini tavsiye eden eşini geride bırakmış, iki oğlu ile birlikte ağabeyinin yanındaki yerini almıştı. Ailenin en yaşlı kadını sıfatıyla kafiledeki kadın ve çocuklara nezaret ediyor, hastaların tedavi ve bakım işlerini yürütüyordu.
Niyetleri Kûfe’ye değil, Allah’a ve Resulü’ne varmaktı. Gördükleri rüyalar onlara başka bir âlemin davetini ulaştırıyor, kalpleri inşirahla dolup taşıyordu.Onca uyaran olmasına rağmen geri dönmedi, hakta sâbit-kadem oldular.Kûfe halkının ihaneti, amcalarının oğlu Müslim bin Akil’in şehadet haberi de onları vazgeçiremedi. Ümitsizliğe kapılmadılar.Durdukları yerin hakkaniyet ve adalet zemini olduğuna inandıkları için oradaydılar. Neticenin ne olacağı Allah’ın takdiriydi. Bin fırtına esse, bin tane tayfun gelse yerlerini değiştirmeyeceklerdi, değiştirmediler.
EHL-İ BEYT OLMAK
Onlar için Ehl-i Beyt olmak, hangi devirde olursa olsun Allah Resulü’nün (as) mirasına sahip çıkmak demekti.İncinmediler Kûfelilerin ihanetinden, dostlarının vefasızlığından.İncinmediler en temel insani haklarından mahrum edilişlerinden, mağduriyetin kundaktaki bebeklere reva görülüşünden.İncindilerse adaletin yok edilişine, Hakk’ın hatırının feda edilişine, nifakın revaç buluşuna incindiler.“Size iki şey bırakıyorum: Allah’ın kitabı Kur’ân ve ehl-i beytim” diyen Allah Resulünün mirasının zayi edilişine incindiler.Ahiret hayatını dünya menfaatlerine değişenlere, istidat ve kabiliyetlerini heder edenlere, asil babaların asi evlatlarına esef ettiler.Allah şahit ki onları kuşatan Yezid ordusunu defalarca uyardılar.








