HARUN TOKAK-SHABER
Üç kadim dost yollardayız.
Gurbette yine gün geceye dökülüyor. Her bir nesnenin, kaderindeki kışa daha şimdiden boyun eğişini ve onların hazin hallerini düşünürken, kendimizi, gurbette bir hastanenin önünde buluyoruz.
İlaç kokulu hastane koridorlarında dakikalarca yürüyoruz. Fotoselli kapılar bir bir açılıyor önümüzde. Uzun koridorların biri bitiyor diğeri başlıyor.
Bir odanın önünde sevgili eşi, onca kederlerin ve acıların yüzünden eksiltemediği tatlı bir tebessümle karşılıyor bizi.
“Hoşgeldiniz!” diyor. “Geleceğinizi duyduğu andan beridir gözleri hep kapıda, durmadan sizi soruyor”
Hijyen önlüklerimizi giyiyoruz, maskelerimizi takıyoruz, ellerimize mavi eldivenleri giyiyoruz. Her birimiz operasyona girecek bir doktor gibi oluyoruz.
Açılan kapıdan içeri giriyoruz.
Aman Allah’ım!
İnsanın gönlüne inşirah veren şen şakrak konuşmaları ve dur durak bilmeyen koşmaları ile bir zamanlar Anadolu’ya sığmayan, sesi Asya topraklarında yankılanan kahraman beyaz örtüler altında, kıpırtısız, öylece yatıyor.
Bizi görünce neredeyse bütün hortumları söküp atarak kalkıp boynumuza sarılacak gibi sevinçten çırpınıyor.
Koca çınar gitmiş, incecik bir dal kalmış. Önce sarsılıyoruz fakat gözleriyle karşılaşınca, o tanıdık gözlerden simaya aynı mananın, bir koca çınar heybetinin yayıldığını görüp, derin bir nefes alıyoruz.
İlk şaşkınlığımız geçip de odanın içine şöyle bir göz gezdirdiğimizde daha da dehşete düşüyoruz. Neredeyse her bir organın bir alete bağlı olduğunu fark ediyoruz. Ekranın bir ucundan çıkıp diğer ucunda kaybolan ve biteviye tekrar edip duran yeşil, mavi, kırmızı renklerdeki inişli çıkışlı grafik çizgileri, ara sıra derin derin nefes alan homurtulu aletler…
Bembeyaz örtüler içeresinde o yosun yeşili gözleriyle bize derinlerden, çok derinlerden bakıyor ama bir kelime bile konuşamıyor.
Önceki heybetli halini bilip tanıdığın bir insanın çaresiz bakışları, bir başka yakıyor insanın yüreğini fakat ölümün derin kuyularından, yukarıda parlayan hayat ışığına doğru tırmanma arzusunu ve ümidini hiç yitirmeyen bir irade insanıyla karşı karşıya olduğumuzun farkındayız.
“Çabuk iyileşmen lazım daha yapacak işlerimiz var” diyorum.
Dudaklarında acı bir tebessüm…
Yine de “inşallah” anlamına gelen hafif bir baş kımıltısı.
Gözlerimiz sık sık buğulanıyor, kendimizi bırakmamak için gözlerimiz kaçırmak zorunda kalıyoruz. Duygularımıza hâkim olmamız, onu üzecek her türlü şeyden kaçınmamız gerekiyor.
Ata yurdumuza minnet borcumuz var diyerek Türkmenistan’a tırlarla gönderdiği sıralar, masalar, tahtalar, halılar bir film şeridi gibi geçiyor gözlerimin önünden.
Hele bir gün bir toplantıda Türkmenistan’dan gelen talep listesini boydan boya sarkıtarak “boyumdan aşkın bu listeyi nasıl temin edeceğiz” deyişini unutmak mümkün değil.
Herkesin yardımına koşan bu kahraman şimdi gurbette bir hastane odasında öylece yatıyordu.
Yatağında kıpırtısız halde yatan bu küheylan İstanbul’a bir gelişinde Kurban Ömer’i anlatmıştı…
“Bir bayram günü Ankara baharını hazırlayan küheylanların Karşıyaka mezarlığındaki kabirlerine uğramıştım.
Serviler, menekşeler, kasımpatılar, küpeliler, kadife çiçekleri bu sükûn adasını gerçek bir cennet bahçesine çevirmişti.
Onlar hizmete giderken Bolu Mengen yakınlarında bir kazada on ikisi birden şehit olmuşlardı. Hepsi genç, hepsi pırıl pırıldı. Her biri geride taze yetimler ve dullar bırakmıştı.
Yanında götürdüğüm küpelileri, yiğitlerin bahar kokan topraklarına birer birer diktim.
“Meğer ne kadar da özlemişim sizleri” dedim. Bir bir okşadım onları.
Sıra infak kahramanı Mustafa Aydoğan’a gelmişti. On iki yiğidin arasında bir dolunay gibi duran bu cömert prensin toprağına, yanımda getirdiğim küpelileri dikmek için yöneldim.
Cömertlik ormanlarını velveleye veren yiğit, sessiz sakin öylece yatıyordu.
Bulduğum bir tahta parçasıyla mermerlerin arasındaki toprağı dalgın dalgın eşmeye başladım.
Ağır bir duygu bütün bedenimi sarmıştı. Hareketlerim ağırlaşmış, elim, ayağıma karışmıştı.
Mezarın bir köşesinde çiçeği yerleştirecek kadar bir çukur açtığımı fark ettim. Elim çiçeklere uzanmıştı ki arkamdan bazı sesler duydum.








