Betül Özkan 17 Eylül 2017 tarihinde Adana Ortadoğu Hastanesi’nde kızı Zülâl’i sezaryenle dünyaya getirdi. Ertesi gün Gülen Hareketi mensubu olduğu gerekçesiyle gözaltına alındı. Meriç’i geçerek Türkiye’yi terk ettiler…
Türkiye onu Eylül 2017’de, doğum yaptığı odanın kapısında bekleyen polislerle tanıdı. Adı Betül Özkan. Ev hanımı. 17 Eylül 2017 tarihinde Adana Ortadoğu Hastanesi’nde kızı Zülâl’i sezaryenle dünyaya getirdi. Ertesi gün Gülen Hareketi mensubu olduğu gerekçesiyle gözaltına alındı. Sosyal medyada gündem oldu. CHP Milletvekili Sezgin Tanrıkulu bizzat devreye girerek Özkan’ın salıverilmesi için gayret etti. Tanrıkulu, “B.Ö. Adana Ortadoğu Hastanesinde sezaryanla bu sabah doğum yaptı. Gözaltı için kapsında bekleniliyor. Annelere bu zulmü yapmayın. @TC_Basbakan” şeklinde bir tweet attı. Yoğun tepkiler üzerine Betül Özkan 2 gün sonra serbest bırakıldı. Geçen yıl eşi ve 3 çocuğuyla beraber Atina’ya ulaştılar. Zülâl bebek 8 aylıktı. Yaşadıkları travmanın ardından Türkiye’yi terk etme kararı aldılar. Meriç nehri üzerinden kaçak yollarla Yunanistan’a geçerek ve oraya yerleştiler. Şimdi, “Biz kurtulduk, Allah geride kalan masum kardeşlerimizi de kurtarsın.” diye dua ediyorlar.
EŞİNİ BULAMADILAR ONU GÖZALTINA ALDILAR
Betül Özkan’ın asıl gözaltına alınma nedeni, eşi Bekir Özkan’mış. Fen Bilgisi öğretmeni olan Bekir Bey, Diyarbakır ve Hatay’da Hizmet Hareketi’ne ait dershanelerde görev yapmış. Son olarak Hatay’da iken 15 Temmuz askeri darbe girişiminin olması ile birlikte diğer binlerce aile gibi hayatları alt üst olmuş.Betül Hanım, “Bizim taşındığımız evimize polisler gelmiş. Kapıcı bizi arayıp haber verdi. Polislerin bizi aradığını söyledi. Sonrasında biz de herkes gibi suçumuzun ne olduğunu bilmediğimiz için farklı yerlerde ikamet etmek zorunda kaldık.” diye anlatıyor. Bekir Özkan hakkında yakalama kararı çıkarılınca gözaltında işkence haberlerinden çok fazla etkilendikleri için farklı bir eve geçerek saklanmaya başlamışlar. Bir süre sonra eşi Betül Özkan, ailesinin yaşadığı Adana’ya geçmiş. Hamile olduğunu da burada öğrenmiş. Betül Hanım, “Ben bu arada kızıma hamile olduğumu öğrendim. Doktora da gidiyordum ama Mayıs ayıdan sonra işler değişti. Benim de arandığımı öğrendim ve doktora gidememeye başladım. O şartlar altında doğum yapacak olmak beni strese sokuyordu. Çocuğum hapishanede de doğabilir, gözaltında da doğabilir diye endişelerim vardı. Evladımın olacak olmasına seviniyordum ama korkularım vardı. Anne karnında üzüntü ve stresten kaynaklı olarak bebek gelişemedi.” diyor.
‘PARMAK İZİ OKUTUNCA POLİSLERİN GELECEĞİNİ BİLİYORDUM’
Doğumdan bir gün önce anne babası ve akrabalarıyla vedalaşıp helalleştiğini söyleyen Betül Hanım, devamını şöyle anlatıyor: “Yakalanacağımı biliyordum. Parmak izini okutunca polislerin geleceğini biliyordum.Çünkü yaşanmış örnekler var. Mesela bizden 1 hafta önce bir arkadaş doğuma giriyor, elini okutur okutmaz polislerin gelip gözaltına aldığını biliyoruz.”
Doğum öncesi Bekir Özkan da saklandığı evden ayrılarak eşinin yanına geçmiş. Doğum sabahı hastaneye gitmeden önce anne Betül Özkan, oğulları Zübeyir (9) ve Bahadır (8) ile vedalaşıp her ikisine de mektup bırakmış. “Çünkü tutuklandıktan sonra kaç yıl sonra çıkacağını bilmiyorsun. onun için kendilerine mektup bıraktım. Vedalaşırken kötü oldum.” diyor. 9 yaşındaki Zübeyir Özkan’ın gözünden yaşananların kısa özeti şöyle: “Bir gün önce duş almıştım, giyiniyordum. Annem halasıyla konuşurken duydum. Yanımızda bir kuzenimiz vardı, bizde kalıyordu. Kuzenime ‘Anneme dua edelim, gözaltına alınacakmış’ dedim. Dua ettik. Ertesi gün ‘Baba, annem nasıl?’ diye sordum. Bir şeyler olmuş ama tam anlayamadım.”
KAPIDA POLİS DOĞUMU BEKLEMEK…
17 Eylül sabahı saat 6 sularında hamile eşini hastaneye götüren Bekir Özkan ise o sabah yaşadıklarını şöyle paylaşıyor: “Hastaneye ben götürdüm. Belli bir yere kadar yaklaşıyorsunuz, oradan sonrasına gidemiyorsunuz. Çünkü ne olacağı ile alakalı hiç bir fikriniz yok. Hastanede gözaltına alınma riski var. Eşimle vedalaştık, helalleştik. O hastane bizim çilehanemiz gibi bir şeydi. Binanın etrafında kaç defa dolandığımı Allah bilir. sonra tabii ablamlar, sivil polislerin de aşağıda dolaştığını söyleyince tekrar saklandığım eve gittim ve orada mahkumlar gibi bir sağa bir sola volta atıyordum. Gelecek güzel bir haber, bebeğimin ve eşimin sağlıklı sıhhatli olduğu haberini alana kadar çok kıvrandım.”
Betül Özkan’ın gözünden ise o anlar şöyle: “Sabah saat 6 gibi eşim hastaneye götürüyor beni. Vedalaştık belli bir yerde eşimle. En kötüsü de bütün çocuklarımın doğumunda yanımda olan eşimin bu kez olamamasıydı.”
Hastanede tam da Betül Hanım’ın tahmin ettiği gibi gelişmiş olaylar. Parmak izi okuttuktan sonra polisler hastaneye gelmiş. Devamını şöyle paylaşıyor: “Parmak izini okutunca polislerin geleceğini biliyordum. Elimi okuttuktan yarım saat, 40 dakika kadar sonra doğuma girdim. Ben doğumdayken polisler geliyor, ısrarla beni soruyorlar. Görümcemler ‘doğumda’ diyor. Çok ciddi bir acı ile uyandım. Daha önceki iki çocuğumu da sezaryenle doğurduğum halde bu sefer çok daha farklı bir acı vardı. Çok aşırı üşüyordum. Narkozun etkisi de vardı. Etrafta konuşulanları duyuyordum. Olanların farkındaydım ama bir film şeridi gibiydi. Gözüm kapanıyor açılıyor, kapanıyor açılıyor… Sonraya odaya götürdüler. Odada 4 tane polis bekliyordu. Resmi üniformalı. Daha sedyeden yatağa konulmadan bir polis ısrarla ‘Bunu imzala’ diyor… Görümcemler de itiraz etti. ‘Bırakın daha sedyede, bir yatağına yatsın’ dedi. O aşamayı tam hatırlamıyorum. Sonrasında ısrarla devam etti. Kağıdı okuyamadım. Neyi imzaladığımı da bilmiyordum. Sadece görümcemlere dönüp ‘Bu kağıt ne?’ diye sordum. ‘Seni gözaltına almaya geldiklerine dair bir kağıt’ dediler. Polise sordum, ‘Nedir bu?’ diye. Onlar da ‘Bizim de bilgimiz yok’ dediler. Hatta polislere, ‘Bilgimiz yok dediğiniz şey… Beni neden aldınız, ben ne yaptım, ben ne suç işledim de gelip gözaltına aldınız beni?’ diye sordum. Sadece imzalamamı istediler.”
Onu en çok üzen şeylerden biri de bebeğini bir türlü kucağına alamamak olmuş. Üzüntüsünü şöyle ifade ediyor anne Özkan: “Ben ameliyattan çıktığımda bebek odadaydı. Bebeği ilk polisler aldı. Ben alamadım kucağıma. Aşağıda ameliyathanede biraz bekletildim. Odaya geldiğimde de bebek oradaydı ama ben polisleri gördüm direkt. Bebeği alamadım kucağıma. Israrla bana kağıt imzalatmaya çalıştılar. Yaklaşık bir yarım saat-40 dakika bebeği kucağıma alamadım. Bir bebek için en önemli an doğar doğmaz anneyle buluşması anıdır. Ben o anda alamadım. Çok acı verici.”
Benzer bir kederi de saklanmakta olduğu evinde endişe ile bekleyen baba Bekir Özkan yaşamış. Doğum haberini alınca sevinmiş ama bu kez de eşi ve bebeğinin yanında olamamaktan dolayı üzülmeye başlamış. “Duygular tarif edilemiyor.” diyen Bekir Bey, gözleri dolarak şöyle devam ediyor: “Hayatımın en zor kareleri diyebilirim ve hatta beni en çok yaşlandıran zaman dilimleri diyebilirim. 6-7 aylık bir zaman dilimi benim için çok zor geçti. En çok zoruma giden şey de iki çocuğumu doğumlarında kucağıma aldım ama kızımı alamadım (duygulanıyor). Benim için anlatılması imkansız olan bir süreçti. Çünkü bir baba hem eşinin yanında olmak ve elinden tutmak hem de bebeğini kucağına almak ister. Ama benim çocuğum maalesef polislerin elindeydi. Talihsiz doğdu ama inşallah bahtı iyi olur.”













