Bağcı gitmiş, bağ bozulmuş koca bir Devlet-i Âliye yerle yeksân olmuştur.Gerekli yâhut gereksiz, bir harf devrimi yapılmış, geceden gündüze insanlar bildiğini unutmuş, binlerce, on binlerce eser berhavâ olmuş, devletin elindeki arşivler, kültür mîrasımız, geçmişimiz, üzerine inşâ edeceğimiz geleceğimiz satılmış, kadîm bir millet köksüz bırakılmıştı.
Okuyan okuduğunun farkında değil, yazan yazdığını bilmiyor, her şeyi yeniden öğreniyordu.
Beşyüz yıllık bir çöküşün hâtimesi, bir kaç inkılâpla konulmuş ve maalesef halk zaten kopuk olduğu ilimden, mânâdan, maneviyattan tamamen kopmuştu.
Kaderin infâz hükmüyle, zâten işlevini görmeyen mektepler, medreseler, zâviyeler ortadan kaldırılmıştı.
Bu milleti millet yapan, medeniyete taşıyan İslâmiyet bir vâdiye, Kur’ân bir vâdiye, millet ayrı bir vâdiye bırakılmıştı.
Milletimiz artık “şahsiyet yetimiydi”
Hocaefendi’nin ifâdesiyle, “Biz, evde öldük; “Acaba câmide bir dirilişe erebilir miyiz?” deyip oraya gittik; baktık ki imâm ölmüş, vâiz ölmüş, hatîb ölmüş, cemaât ölmüş; sonra mektebe ve tekyeye koştuk ama heyhât hepsini yokluğa mahkûm gördük!..“
Binlerce âlim darağacında sallandırılmış, yüzlercesi sürgün edilmiş, bu milletin kültür, örf-âdet ve mâneviyâtı üzerine yürümüştü.
Millet açtı, ilme, irfâna, mânâya, İslâm’a, imâna açtı, açlığın en acısını yaşıyordu.
Osmanlı’nın son devrini idrâk etmiş, genç Cumhuriyet’i görmüş, gidişatın farkında olan Bedîüzzamân Saîd Nûrsî Hazretleri milletin ihtiyâcını teşhis etmiş ve imânı tecdîd noktasında çalışmaya, Kur’ân etrâfında yıkılan surları tekrâr inşâya karâr vermişti, okuyarak, okutarak, yazdırarak.
Binlerce kitâbı okuyan, en az doksan küsür kitâbı ezberinden, evrâd gibi, üç ayda bir tekrar eden Bedîüzzamân.
Yüz kadar kitâbı ezberinden tekrar eden kaç insân vardır tarihte acaba ? Bilemiyorum.
Belkide kader kendisini bu noktaya sürmüştü.
Risale’i Nûrlar’a ilk defâ “Nûrun İlk Kapısı” tesmiyesi ile Burdur’da adım atılarak yazılmaya başlanmıştı, fakat esâs Nûrlar, ana kitâblar Barla’da yazılacaktır.
Barla bir küçük karye, Üstâd’ın kapısında dâima iki jandarma, tarassut altında, sâdece Muj Mescidi’ne namâza çıkabiliyor, ara ara arkasındaki jandarmalar gözetiminde kırlara gidebiliyor.
Okumaya, ilme, manâya aç olan insanlar onu uzaktan tâkip edebiliyor, bâzen “selâm” verenler dahi istintâka tâbi tutuluyordu.
Yüzotuz parçalık, neredeyse altıbin sâifelik bir eserin dağda, kırda, bayırda, kaynaksız yazılması bir mucîze olsa gerek.
Derken cesâret eden bir iki kişi yanına yanaşır, ve Üstâd’ın mübârek muâlla sözlerini kaydederek Risâle’i Nûrlar’ı yazmaya başlarlar.
Nûrlar bir taraftan elle yazılıyor, bir taraftan elle çoğaltılıyor, bir taraftan da okunuyordu.
İslâmköy, Sav gibi köylerde bin kalemle yazılan Nûrlar, Nur Fabrikası ve Gül Fabrikası adı verilen bu iki beldede çoğaltılıp, Nûr postacılarınca etrâfa taşınıyordu.
İnsanlar açtı, Nurlar ellerden ellere kapışılıyor, gönül kapılarından içeriye hızla giriyordu.
Bağlar, bahçeler, hapishaneler Nûrlar için yazımhâneye ve birer kıraâthaneye dönmüşlerdi, heryer Nûr Medresesi olmuştu.
Üstâd Risâle-i Nûrlar’ı bir yıl kabul ederek, anlayarak, okuyan kimse zamânın mühim bir âlimi olabilir diyor, teşvîk ediyordu.
1928 de harf inkılâbı ile kaldırılmış olan Osmanlı Alfâbesi’yle yazılan Nurlar, 1950’lerden sonra Latin Hurûfu ile basıldılar.
Mesele kemmiyet değil keyfiyet mes’elesi, fakat 1952’de Afyon hâkimi Üstâd Bedîüzzamân’ı beşyüzbin talebesi olmakla ittihâm ediyordu.
Şiarları “Müsbet Hareket” etmek olan bu insanlar terörle, devlete karşı kalkışmaya hazırlanmakla suçlanıyorlardı.
Fakat enteresandır, bugünkü gibi o günkü Nûr Talebeleri’nin de hiç birisinin en ufak bir adli hatâsı, vakıâsı, yüz kızartan bir hâli “aslâ” olmamıştı, çünkü onlar “âsâyişin mânevi temsilcileri” idiler ve bu yoldan katiyyen dönmediler.
İnsanlar açlıklarını giderebilmek için önceleri tekrâr Osmanlıca öğrenmişler, sonradan latin alfâbesiyle basılan Risâle-i Nûrlar’ı ezber etme derecesinde okumuşlar ve okuyorlardı.
Nesîl değişiyordu, devrân değişiyordu, millet değişiyordu.
Üstâd rûhun ufkuna yürüdü fakat kendi ifâdesi ile “ölümü küfrün, küfrânın, dalâletin başına bomba gibi patladı, mevti hayatından ziyâde dine hizmet etti.”
Yetmişli yılların Komünizm ve Faşizm arasında gidip gelen, sıkışan, savaşan nesli kardeş kanı döktüler, kimileri ise müsbet hareketle, Risâle-i Nurlar’la ve Hizmet’le tanıştı.
1980 sonrası bile hâlâ üzerine gelinen “Hizmet Hareketi” üniversiteli gençlik arasında hızla yayıldı, birler bin oldu binler milyonlara dayandı.
Fakat bu gençlik farklıydı çünkü bu gençlik vatana, millete, hizmet imân ve inancı ile hareket ediyor, radikalizm ve benzerlerine prim vermiyor, hayât gâyesini hâlisane, muhlisane “hizmet” etmek biliyordu.
Büyüğümüz “Nûrları her gün belli bir miktarda okuyan, anlayan ve yaşayan velâyet sâhibi olabilir” diyordu.
Gençler okuyorlardı, fakat sâdece Risale’i Nurlar’ı değil Pırlantalar’ı, tavsiye edilen bütün kitapları ve dünyâ klasiklerini.









